บทที่ 1924: 388: หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เสียใจจริงๆ! 2 ฟางหยินเยว่ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณแม่ ดูที่คุณแม่พูดสิคะ ถึงแม้การกระทำของชูอีจะไม่เหมาะสมไปหน่อย แต่ยังไงเธอก็เป็นหลานสาวของฉัน เป็นลูกพี่ลูกน้องของเยว่เยว่ ฉันจะไม่ดูแลเธอเหมือนหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองได้ยังไงคะ?” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฟางหยินเยว่ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “เรื่องของชูอีมันเกิดขึ้นแล้ว ในฐานะป้า ฉันก็เสียใจมาก แต่มันเกิดขึ้นไปแล้วนี่คะ! อีกฝ่ายคือเซินอู่เย่ คนธรรมดาสามัญอย่างพวกเราจะทำอะไรได้? คุณแม่คะ อย่ากังวลไปเลย ลูกหลานย่อมมีบุญวาสนาของตัวเอง ฉันเชื่อว่าชูอีจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ” คำพูดของฟางหยินเยว่ทำให้คุณย่าหลี่พูดไม่ออก “แล้วซานจูล่ะ?” คุณย่าหลี่ถาม “เขามีธุระต้องไปทำค่ะ” ฟางหยินเยว่ตอบ ยุ่งเหรอ? นี่มันช่วงปีใหม่ จะมีอะไรให้เขาต้องไปยุ่งกัน! เขาจงใจหลบหน้าและไม่กล้ามาเจอเธอ! “เขาไปยุ่งเรื่องอะไรที่ไหน?” คุณย่าหลี่ถาม ฟางหยินเยว่ส่ายหน้า “ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันค่ะ” คุณย่าหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอพูดขึ้นว่า “งั้นย่าจะกลับไปที่บ้านของพี่รองก่อนนะ ถ้าซานจูกลับมาแล้ว ก็บอกให้เขาไปหาที่บ้านพี่รองด้วย” “ได้ค่ะ” ฟางหยินเยว่พยักหน้า คุณย่าหลี่เหลือบมองฟางหยินเยว่แล้วหันหลังเดินจากไป เมื่อเห็นแผ่นหลังของคุณย่าหลี่อยู่นอกประตู หลี่เยว่เยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอลดเสียงลงแล้วถามว่า “แม่คะ พ่อไปไหนเหรอ?” ฟางหยินเยว่ยิ้มแล้วพูดว่า “เขาอยู่ในบ้านนี่แหละ” “ในบ้านเหรอคะ?” หลี่เยว่เยว่ถามอย่างสงสัย “แล้วเมื่อกี้แม่บอกว่าเขาไม่อยู่นี่คะ?” ฟางหยินเยว่พูดว่า “ถ้าแม่ไม่พูดแบบนั้น แล้วคุณย่าของลูกจะยอมกลับไปเหรอ?” เธอไม่ใช่เย่จั๋ว ที่จะสามารถทำให้คุณย่าหลี่สงสัยในชีวิตของตัวเองได้โดยตรง! หลี่เยว่เยว่ถอนหายใจ เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรื่องนี้จะจบลงเสียที คุณย่าหลี่เพิ่งกลับมาถึง หลี่เอ้อร์จูก็เอ่ยถามขึ้นว่า “แม่ครับ เป็นยังไงบ้าง? นายท่านห้าเซินว่ายังไงบ้างครับ?” สีหน้าของคุณย่าหลี่ดูแย่มาก เธอเม้มปากและไม่ได้พูดอะไร เมื่อเห็นดังนั้น ลินดาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณแม่คะ คุณแม่ไปเองไม่ได้เหรอคะ? นายท่านห้าเซินไม่ไว้หน้าคุณแม่เลยเหรอคะ?” คุณย่าหลี่พูดว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ทั้งสองคน ไม่ต้องกังวล ย่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ได้แน่นอน” เรื่องนี้มันเกี่ยวกับหลี่ซานจูกับภรรยาของเขา ถ้าสองสามีภรรยาปรากฏตัว พวกเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน! บางทีท่าทีที่เย่จั๋วปฏิบัติต่อเธอก็อาจเป็นความผิดของฟางหยินเยว่ ไม่อย่างนั้น เธอแก่ปูนนี้แล้ว เย่จั๋วคงไม่ดูหมิ่นเธอมากขนาดนี้หรอก! “แล้วแม่จะจัดการยังไงครับ?” หลี่เอ้อร์จูถาม “ไม่ต้องกังวลหรอก” คุณย่าหลี่พูดต่อ “ยังไงซะ ย่าก็ไม่มีทางปล่อยให้ชูอีติดคุกเด็ดขาด!” ต่อให้ฟางหยินเยว่กับหลี่เยว่เยว่ต้องเข้าคุก เธอก็จะไม่มีวันยอมให้หลี่ชูอีต้องไป หลี่ชูอีคือใครกัน? เธอคือความหวังของทั้งตระกูลหลี่! เมื่อเห็นคุณย่าหลี่เป็นเช่นนี้ หลี่เอ้อร์จูก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ครับแม่ ผมเข้าใจแล้ว” เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนบ่ายสองโมง เย่จั๋วและเซินเส้าชิงก็ออกเดินทางเพื่อกลับไปยังเมืองหลวง ครอบครัวสามคนของหลี่ซานจู ฟางหยินเยว่ และหลี่เยว่เยว่ ไปส่งพวกเขาที่สนามบิน หลี่ซานจูกล่าวว่า “นายท่านห้า คุณเย่ หากการเดินทางครั้งนี้พวกเราดูแลท่านทั้งสองได้ไม่ดีพอ ก็โปรดอภัยให้พวกเราด้วยนะครับ!” เย่จั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “คุณอาเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ขอเชิญคุณอากับคุณป้าไปเที่ยวเมืองหลวงได้ทุกเมื่อเลยนะคะ เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะเป็นเจ้าภาพเองค่ะ” “ได้ ได้ ได้ พวกเราจะไปแน่นอน” หลี่ซานจูกล่าว ฟางหยินเยว่ให้คนเตรียมกระเป๋าเดินทางสองใบแล้วพูดว่า “คุณเย่คะ กระเป๋าสองใบนี้เต็มไปด้วยของพื้นเมืองจากทุ่งหญ้าของเรา นายท่านห้าคะ โปรดรับกลับไปและแบ่งปันให้ญาติๆ ของท่านด้วยนะคะ” “ขอบคุณค่ะคุณป้า งั้นพวกเราก็ไม่เกรงใจแล้วนะคะ” เย่จั๋วพูด ฟางหยินเยว่ยิ้มแล้วพูดว่า “มันเป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเราค่ะ ไม่ต้องเกรงใจเลย! ตราบใดที่คุณไม่รังเกียจก็พอแล้วค่ะ ในอนาคตต้องมาเที่ยวบ่อยๆ นะคะ” “ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเบาๆ หลี่เยว่เยว่จับมือของเย่จั๋วอย่างไม่เต็มใจ “จั๋วจั่ว งั้นเราจะได้เจอกันอีกทีก็ตอนเปิดเทอมเลยสินะ!” “อืม เจอกันตอนเปิดเทอมนะ” เย่จั๋วเอนตัวไปข้างหน้าแล้วกอดหลี่เยว่เยว่ เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินไปที่ประตูขึ้นเครื่อง ครอบครัวสามคนของหลี่ซานจูและฟางหยินเยว่ก็ออกจากสนามบินในที่สุด สี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสามคนก็กลับมาถึงวิลล่า พ่อบ้านกล่าวว่า “คุณผู้ชายครับ คุณผู้หญิงผู้เฒ่าให้คนมาเร่งสองครั้งแล้วครับ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ซานจูก็รู้สึกหนังหัวชา แต่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนี้ได้ “อืม ฉันเข้าใจแล้ว” พูดจบ หลี่ซานจูก็หันไปมองฟางหยินเยว่ “งั้นฉันไปก่อนนะ” “คุณไปเถอะค่ะ” ฟางหยินเยว่พยักหน้า หลี่เยว่เยว่พูดว่า “พ่อคะ ระวังตัวด้วยนะคะ” “อืม” ในไม่ช้า หลี่ซานจูก็มาถึงบ้านของหลี่เอ้อร์จู