บทที่ 1921: 387: ความประพฤติของนิกายเพลิงอัคคี “คอยดูไปก็แล้วกัน” หลี่ซานจูกล่าว ทางด้านนี้ ท่านผู้เฒ่าหลี่เดินทางมาถึงที่พักของหลี่เอ้อจู นางโกรธจัดจนปอดแทบระเบิด เมื่อเห็นนางกลับมา หลี่เอ้อจูและภรรยาก็รีบเดินเข้ามาหา “ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้างครับ” ดวงตาของท่านผู้เฒ่าหลี่แดงก่ำขณะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำๆ “ลูกชายคนนี้เลี้ยงเสียข้าวสุก... มันกลับร่วมมือกับคนนอกเพื่อรังแกแม่แก่ๆ คนนี้ของมัน การเลี้ยงดูมันมาด้วยความยากลำบากมันง่ายนักหรือไง? แต่นี่คือสิ่งที่มันปฏิบัติตอบแทนข้า!” ยิ่งท่านผู้เฒ่าหลี่คิดก็ยิ่งเศร้า นางร้องไห้ฟูมฟายจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งชีวิตของนางเลี้ยงลูกชายมาทั้งหมดสามคน ลูกชายคนโตสละชีพเพื่อชาติ แม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็ไม่เหลือ ส่วนลูกชายคนเล็กก็เหมือนไม่มีเพราะเขาไม่เคยเห็นนางซึ่งเป็นแม่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย คนเดียวที่เหลืออยู่คือลูกชายคนที่สองผู้กตัญญูและเชื่อฟัง แต่หลี่ซูอี๋กลับมาเกิดเรื่องขึ้นอีก! ทำไมชีวิตของนางถึงได้น่าอนาถเช่นนี้! ทำไมสวรรค์ถึงไม่เมตตานางให้มากกว่านี้? “ท่านแม่ อย่าเสียใจไปเลยครับ” หลี่เอ้อจูกล่าวต่อ “ในเมื่อสามจูและเมียของเขาไม่ยอมช่วยซูอี๋ แล้วเรื่องของซูอี๋จะทำอย่างไรดี? เราจะปล่อยให้ซูอี๋ติดคุกจริงๆ ไม่ได้นะครับ!” ลินดาเสริมว่า “ใช่ค่ะ ท่านแม่ ได้โปรดคิดหาวิธีให้พวกเราด้วยเถอะค่ะ!” คิดหาวิธี? คิดหาวิธี? ท่านผู้เฒ่าหลี่ขมวดคิ้ว ครู่ต่อมา ดูเหมือนนางจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้และพูดว่า “จริงสิ ตอนนี้เซินอู่เย่อยู่ที่ไหน?” ลินดาตอบ “เขาน่าจะยังอยู่ที่บ้านของคนที่สามนะคะ ท่านแม่ ท่านจะทำอะไรหรือคะ?” ท่านผู้เฒ่าหลี่เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าจะไปหาเขาด้วยตัวเอง!” ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังเป็นผู้อาวุโส เซินอู่เย่ย่อมต้องไว้หน้านางบ้าง ท้ายที่สุดแล้ว คุณชายห้าเซินก็ยังพักอยู่ที่บ้านตระกูลหลี่ ลินดาหรี่ตาลงและคิดเช่นเดียวกับท่านผู้เฒ่าหลี่ นางยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านแม่พูดถูกค่ะ ข้าได้ยินมาว่าคุณชายห้าเซินเคารพผู้สูงอายุเป็นพิเศษ ท่านยังเป็นย่าแท้ๆ ของเยว่เยว่ด้วย ประมุขของตระกูลหลี่เก่าแก่ของเราย่อมต้องไว้หน้าท่านแน่นอนค่ะ!” หลี่เอ้อจูรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูไม่น่าไว้ใจนัก “จะ จะดีจริงๆ หรือ?” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็คือเซินอู่เย่ “ทำไมจะไม่ดีล่ะ!” ลินดากล่าว “ท่านแม่อายุมากขนาดนี้แล้ว เซินอู่เย่จะไม่ไว้หน้าท่านแม่ได้อย่างไร?” ท่านผู้เฒ่าหลี่ยืนขึ้นจากโซฟาแล้วพูดต่อว่า “เรื่องแบบนี้ช้าไม่ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” พูดจบท่านผู้เฒ่าหลี่ก็หันหลังและเดินจากไป เมื่อเห็นแม่ของเขากลับมา หลี่ซานจูก็หันไปมองฟางอิ๋นเยว่ “ข้าว่าแล้วเป็นไงเล่า ดูสิ นางมาแล้ว!” ฟางอิ๋นเยว่กลั้นยิ้ม “มาจริงๆ ด้วยสินะคะ” ท่านผู้เฒ่าหลี่เดินตรงมายังห้องนั่งเล่น ท่าทางของนางดูเหมือนจะลืมคำพูดที่เพิ่งประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ไปเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “ข้าขอถามหน่อย เซินอู่เย่อยู่ที่ไหน?” “ท่านจะถามไปทำไมครับ?” หลี่ซานจูถาม ท่านผู้เฒ่าหลี่กล่าวว่า “ถ้าแกไม่ยอมไปขอร้องเพื่อซูอี๋ ข้าก็จะไปเอง!” “ท่านแม่ ท่านจะเลิกหาเรื่องวุ่นวายได้หรือยังครับ?” หลี่ซานจูกล่าวด้วยความทุกข์ใจอย่างยิ่ง ในขณะนั้น ฟางอิ๋นเยว่ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วพูดต่อว่า “ท่านแม่คะ เที่ยวบินของคุณชายห้าเซินกับคุณหนูเย่คือบ่ายสามโมง ท่านมาได้ทันเวลาพอดี ถ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อยก็คงไม่ได้เจอพวกเขาแล้วล่ะค่ะ” หลังจากพูดจบ ฟางอิ๋นเยว่ก็หันไปมองพ่อบ้าน “พ่อบ้าน พาผู้เฒ่าหญิงไปที่เรือนของคุณชายห้าเซินกับคุณหนูเย่ที” “ครับ” พ่อบ้านลุกขึ้นยืน “ท่านผู้เฒ่า เชิญทางนี้ครับ!” ท่านผู้เฒ่าหลี่เดินตามพ่อบ้านไป หลังจากร่างของคนทั้งสองหายลับไปนอกประตู หลี่ซานจูก็พูดขึ้นว่า “อิ๋นเยว่ เจ้าจะให้พ่อบ้านพาแม่ไปที่พักของคุณชายห้าเซินได้อย่างไร! มาเถอะ เรารีบตามไปดูกันเร็ว!” “ไม่ต้องไปหรอกค่ะ” ฟางอิ๋นเยว่กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “คนอย่างท่านแม่ของท่าน ควรปล่อยให้คุณหนูเย่สั่งสอนบทเรียนดีๆ สักครั้ง! ไม่อย่างนั้นนางก็จะเอาแต่ใช้ความอาวุโสของตัวเองดูถูกคนอื่นอยู่ร่ำไป!” “นี่ นี่...” หลี่ซานจูขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันจะดีหรือ?” “ไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่เป็นไรหรอก” พ่อบ้านพาท่านผู้เฒ่าหลี่มาที่สวนเหมย “ท่านผู้เฒ่าครับ ที่นี่คือที่พักของคุณชายห้าเซินกับคุณหนูเย่ครับ” “ดี ข้าเข้าใจแล้ว” ท่านผู้เฒ่าหลี่พยักหน้า นางจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินไปข้างหน้า ประตูถูกปิดไว้ ท่านผู้เฒ่าหลี่ยื่นมือออกไปแล้วเคาะประตู ครู่ต่อมา เสียงเย็นชาดังออกมาจากในห้อง “เข้ามา” ท่านผู้เฒ่าหลี่ผลักประตูเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้าไป นางก็เห็นชายหนุ่มและหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังเล่นหมากรุกกันอยู่บนเตียงนอนข้างหน้าต่าง เด็กสาวสวมชุดเดรสชิ้นเดียวสีขาว นางนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น ใบหน้างดงามไร้ที่ติ และแผ่กลิ่นอายราวกับนางเซียน ชายหนุ่มสวมชุดคลุมย้อนยุคสีดำ มือข้างหนึ่งถือตัวหมากสีดำ ส่วนอีกข้างถือประคำพุทธสีแดงสดใส