ตอนที่ 1922: 387: สั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ควันสีเขียวลอยกรุ่นขึ้น ทำให้คนทั้งสองดูราวกับเทพเซียน “ท่านผู้เฒ่า ท่านคือ?” เมื่อเห็นท่านผู้เฒ่าหลี่เข้ามา เย่จัวก็วางหมากในมือลงแล้วหันกลับมามอง ท่านผู้เฒ่าหลี่ยิ้ม “คุณเย่สินะ? ฉันคือย่าของเยวี่ยเยวี่ย” เย่จัวไม่เคยตั้งแง่กับผู้สูงอายุ เธอลุกจากเก้าอี้ยาวแล้วพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า เชิญนั่งก่อนค่ะ” “ขอบคุณ” ท่านผู้เฒ่าหลี่นั่งลงที่โต๊ะ เย่จัวรินชาให้เธอถ้วยหนึ่ง “ท่านผู้เฒ่าคะ ที่จริงฉันควรจะเป็นฝ่ายไปเยี่ยมท่าน แต่กลับต้องรบกวนให้ท่านมาหาถึงที่นี่” ท่านผู้เฒ่าหลี่รับชาที่เย่จัวยื่นให้มาแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย นางคิดว่าคุณเย่คนนี้จะมีอำนาจบารมีมากเสียอีก! ดูตอนนี้แล้ว นอกจากใบหน้าที่พอจะดูได้อยู่บ้าง ก็ไม่มีอะไรดีเลย! แต่เมื่อคิดดูอีกที นางก็เป็นแขก สำหรับเย่จัวแล้ว ตอนนี้นางเป็นคนที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น ต่อหน้าเจ้าของบ้าน จะกล้าไม่เคารพได้อย่างไร? เมื่อคิดถึงจุดนี้ ท่านผู้เฒ่าหลี่ก็มั่นใจมากขึ้น นางเชิดคางขึ้นแล้วมองไปที่เย่จัว “คุณเย่ พูดตามตรงนะ ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะคุยเรื่องบางอย่างกับเธอ” “เชิญพูดมาได้เลยค่ะ” เย่จัวจิบชาไปหนึ่งอึก ท่านผู้เฒ่าหลี่พูดต่อ “ซูอี๋เป็นหลานสาวคนโตของฉัน เด็กคนนั้นยังเด็กนัก ทำอะไรไม่รู้จักกฎเกณฑ์ คุณเย่จะลดตัวไปถือสาเด็กได้อย่างไร?” “ยังเด็กแล้วเป็นเหตุผลให้ไร้ยางอายได้หรือคะ?” เย่จัวเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย มันเป็นประโยคที่เรียบง่ายอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับดังและชัดเจน ท่านผู้เฒ่าหลี่ไม่คาดคิดว่าเย่จัวที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนดุจสายลมวสันต์จะพลันเกรี้ยวกราดขึ้นมาได้ในทันที หัวใจของท่านผู้เฒ่าหลี่สั่นสะท้าน ต่อให้หลี่ซานจูจะพูดว่ามันเลวร้ายแค่ไหน ก็เป็นแค่การไม่รู้จักกาลเทศะ แต่เย่จัวกลับพูดตรงๆ ว่าไร้ยางอาย! คำพูดนี้ไม่แรงไปหน่อยหรือ? ท่านผู้เฒ่าหลี่พยายามอย่างที่สุดที่จะรักษารอยยิ้มบนใบหน้า “คุณเย่ ที่เธอพูดมามันค่อนข้างผิดไปหน่อยนะ เรื่องบางเรื่องตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก ถ้าไม่ได้รับคำสั่งอะไร ฉันคิดว่าซูอี๋ของพวกเราคงไม่รีบร้อนเข้าไปในห้องของนายท่านห้าเซินหรอก” บางทีนายท่านห้าเซินอาจจะเป็นคนเรียกหลี่ซูอี๋เข้าไปในห้องของเขาก็ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ นายท่านห้าเซินก็ต้องรับผิดชอบต่อหลี่ซูอี๋! ปัง! เย่จัววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ริมฝีปากแดงของเธอเผยอออกเล็กน้อย น้ำเสียงที่ใสกระจ่างของเธอนั้นแฝงไปด้วยความเยียบเย็นและน่าเกรงขาม “ฉันเคารพท่านในฐานะย่าของเยวี่ยเยวี่ย ฉันถึงได้ยอมอ่อนข้อให้บ้าง ไม่คิดเลยว่าท่านจะได้คืบจะเอาศอก ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง มีหลานสาวไร้ยางอายอย่างหลี่ซูอี๋ ถ้าเป็นย่าของคนอื่น คงไม่มีหน้าไปพบปะผู้คนแล้ว แต่นี่ท่านเป็นอย่างไรกัน ท่านผู้เฒ่า? ไม่เพียงแต่ไม่ละอายใจ แต่ยังภูมิใจในตัวนางอีก!” มือของท่านผู้เฒ่าหลี่ที่ถือถ้วยชาอยู่สั่นเทา นางมองเย่จัวอย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าทั้งใบซีดเผือด นางไม่เคยฝันมาก่อนว่าเย่จัวจะพูดจาเช่นนี้! ทำไมเย่จัวถึงไม่ไว้หน้านางเลยแม้แต่น้อย? “ท่านผู้เฒ่าคะ ในฐานะที่เป็นย่า ก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นย่า” เย่จัวพูดต่อ “ท่านต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่คนรุ่นหลัง! หากคานบนไม่ตรง คานล่างก็ย่อมคดงอ หลี่ซูอี๋คือตัวอย่างที่ดีที่สุด” พูดจบ เย่จัวก็มองออกไปนอกประตูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบใส “เฟิงเยวี่ย ส่งแขก” เฟิงเยวี่ยเดินเข้ามาจากข้างนอก “เชิญค่ะ ท่านผู้เฒ่า!” ท่านผู้เฒ่าหลี่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก! นางเป็นถึงท่านผู้เฒ่าผู้สูงศักดิ์ของตระกูลหลี่มาโดยตลอด ใครเคยกล้าปฏิบัติต่อนางเช่นนี้บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือบ้านตระกูลหลี่ เย่จัวจะกล้าไม่ไว้หน้านางได้อย่างไร ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็เป็นคนที่ผ่านชีวิตมาแล้วครึ่งค่อนชีวิต แล้วเย่จัวอายุเท่าไหร่กัน? ท่านผู้เฒ่าหลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมจากไป เย่จัวลุกขึ้นยืน “ท่านผู้เฒ่าหลี่ ฉันให้ทางลงกับท่านแล้ว แต่ท่านไม่ไปเอง งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน” ท่านผู้เฒ่าหลี่ตกใจจนหน้าซีดเผือด นางรีบเดินตามเฟิงเยวี่ยไปทันที ตลอดทางจนถึงประตู ขาของท่านผู้เฒ่าหลี่สั่นไม่หยุด แข็งแกร่งเกินไป! เย่จัวแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ! เดิมทีนางคิดว่าเย่จัวเป็นลูกพลับนิ่มๆ ที่บีบง่าย ใครจะคิดว่าเย่จัวจะฆ่าคนโดยไม่เปลืองเลือดเลย ทีนี้จะทำอย่างไรดี? ทางด้านนี้ ท่านผู้เฒ่าหลี่เพิ่งจากไป หลี่เยวี่ยเยวี่ยก็มาถึง “ต้าจัวจัว เมื่อกี้ย่าของฉันมาหาเธอใช่ไหม? ท่านพูดอะไรกับเธอบ้าง? เธอไม่เป็นไรนะ?” “ฉันไม่เป็นไร” เย่จัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แต่ฉันไม่รู้ว่าย่าของเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า”