บทที่ 613: 146: ตบหน้าอย่างแรง นี่คือแฟนของฉัน เซินเส้าชิง เฟิงเชี่ยนเชี่ยนตกตะลึง! 7 วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 78 ปีของคุณย่าหลิน จะมีผู้คนมากมายมาร่วมงานเลี้ยงเพื่อร่วมแสดงความยินดีในวันเกิดของเธอ “เย่จั๋วพาตาแก่นั่นมางานเลี้ยงวันเกิด และทำให้ตระกูลหลินต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน เมื่อถึงเวลานั้น คุณย่าหลินจะยังทนเธอได้อีกเหรอ?” แค่คิดเรื่องนี้ เฟิงเชียนฮวาก็รู้สึกเบิกบานใจอย่างยิ่ง! คุณย่าหลินพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นย่าจะฟังเธอ!” เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาแห่งความดีใจก็พาดผ่านดวงตาของเฟิงเชียนฮวา เย่จั๋วกำลังรอคอยที่จะต้องอับอาย เมื่อถึงเวลานั้น คนที่โดดเด่นที่สุดในตระกูลหลินก็ยังคงเป็นเฟิงเชี่ยนเชี่ยน หลังจากเฟิงเชียนฮวาและลูกสาวของเธอจากไป คุณย่าหลินก็เรียกหลินจินเฉิงมาหา “คุณแม่ครับ มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า?” คุณย่าหลินมองไปที่หลินจินเฉิง “แกรู้ไหมว่าลูกสาวแกไปหาแฟนจากข้างนอกมาน่ะ?” หลินจินเฉิงชะงักไป เย่จั๋วหาแฟนแล้วเหรอ? ทำไมเขาถึงไม่รู้ล่ะ? หญิงชราหลินมองเห็นความคิดในดวงตาของหลินจินเฉิง “สรุปว่าแกยังไม่รู้ใช่ไหม?” หลินจินเฉิงพยักหน้า “บอกให้เธอพามันมาที่นี่วันมะรืนนี้ แล้วเปิดตัวให้พวกเราทุกคนเห็น” หลินจินเฉิงกล่าวต่อ “คุณแม่ไปได้ยินมาจากไหนว่าเย่จั๋วมีแฟนแล้ว? ถ้าเกิดว่าเธอไม่มีล่ะครับ?” “แกคิดว่าฉันจะใส่ร้ายเธอเหรอ?” คุณย่าหลินเหลือบมองหลินจินเฉิง “ทำไมแกไม่ไปถามเธอเอาเองล่ะ!” หากไม่ใช่เพราะเฟิงเชี่ยนเชี่ยนบอกว่าแฟนของเย่จั๋วถือว่าโดดเด่น... หญิงชราหลินก็คงไม่แม้แต่จะอยากเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ! หลินจินเฉิงขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นผมจะกลับไปถามเธอครับ” หลังจากกลับมาจากทางคุณย่าหลิน หลินจินเฉิงก็ตรงไปที่ห้องของเย่จั๋วแล้วเคาะประตู เย่จั๋วกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาว่า “เสี่ยวไป๋ไป๋ ไปเปิดประตูหน่อย” “ตกลง” เสี่ยวไป๋ไป๋ไปเปิดประตู “สวัสดีครับคุณพ่อ!” เมื่อเห็นว่าเป็นหลินจินเฉิงที่อยู่หน้าประตู เสี่ยวไป๋ไป๋ก็ทักทายอย่างมีมารยาท หลินจินเฉิงยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีจ้ะ จั๋วจั๋วอยู่ไหนล่ะ?” เสี่ยวไป๋ไป๋บอกว่า “จั๋วจั๋วอยู่ข้างในครับ!” มีคำกล่าวว่าลูกสาวมักจะเลี่ยงพ่อ (เมื่อโตขึ้น) หลินจินเฉิงกลัวว่ามันจะไม่สะดวกสำหรับเย่จั๋ว เขาจึงส่งเสียงถามออกไปว่า “จั๋วจั๋ว พ่อขอเข้าไปได้ไหม?” “ได้ค่ะ” เสียงของเย่จั๋วดังมาจากด้านใน เมื่อนั้นเองหลินจินเฉิงจึงเดินเข้าไป เย่จั๋วหยุดพิมพ์และหันมามองหลินจินเฉิง “คุณพ่อ มีอะไรอยากจะถามหนูหรือเปล่าคะ?” หลินจินเฉิงพยักหน้า “มีเรื่องเล็กน้อยที่พ่ออยากจะถามลูกน่ะ” “ถามมาได้เลยค่ะ” หลินจินเฉิงกลืนน้ำลายและจู่ๆ ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย “จั๋วจั๋ว... ลูกมีแฟนแล้วเหรอ?” เย่จั๋วประหลาดใจเล็กน้อย “คุณพ่อรู้แล้วเหรอคะ?” หลินจินเฉิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาจะรู้สึกดีได้อย่างไรเมื่อแก้วตาดวงใจของเขาถูกหมูที่ไหนไม่รู้มาขโมยไปเสียเฉยๆ? “สรุปว่า...” หลินจินเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเย่จั๋ว “ลูกมีแฟนจริงๆ ใช่ไหม?” “ใช่ค่ะ” เย่จั๋วไม่ได้วางแผนที่จะปิดบังต่อไป เธอตั้งใจจะให้สถานะกับเซินเส้าชิง “พวกเราคบกันมาได้สามเดือนกว่าแล้วค่ะ” ไข่มุกในอุ้งมือของเขาถูกเจ้าหมูนั่นคาบไปตั้งสามเดือนแล้ว... หลินจินเฉิงรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเลือดออก หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดหลินจินเฉิงก็ตั้งสติได้และถามต่อว่า “ไอ้หมูนั่นเป็นใคร? เอ่อ ไม่ใช่สิ คนๆ นั้นเป็นใคร? เขาชื่ออะไร? พ่อรู้จักเขาไหม? ปีนี้เขาอายุเท่าไหร่? เขาเป็นคนที่ไหน?” ในขณะนี้ หลินจินเฉิงถึงกับมีความรู้สึกอยากจะฆ่าหมูด้วยมีดขึ้นมาจริงๆ! เย่จั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนี้ขอเก็บเป็นความลับก่อนนะคะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้หนูจะพาเขามาหาคุณพ่อกับคุณแม่ดีไหมคะ?” เธอกำลังตั้งตารอที่จะเห็นสีหน้าของหลินจินเฉิงตอนที่ได้เห็นเซินเส้าชิง มันต้องน่าตื่นเต้นมากแน่ๆ หลินจินเฉิงกล่าวต่อ “วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของคุณย่าลูก ทำไมไม่พาเขามาวันมะรืนนี้ล่ะ?” “ตกลงค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ตอนนี้หลินจินเฉิงสงสัยมากว่าหมูตัวนั้นเป็นใคร จึงพูดว่า “จั๋วจั๋ว ถึงลูกจะไม่บอกว่าเขาเป็นใคร แต่บอกพ่อหน่อยได้ไหมว่าเขาเป็นคนที่ไหน?” “เขาเป็นคนเมืองหลวงค่ะ” เย่จั๋วตอบ เมื่อได้ยินว่าเป็นคนท้องถิ่นในเมืองหลวง หลินจินเฉิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ใช่คนจากเมืองอื่น ในฐานะพ่อ สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือการที่ลูกสาวจะต้องแต่งงานไปไกลบ้าน “แล้วเขาอายุเท่าไหร่?” เย่จั๋วหรี่ตาลงและทำมือประกอบ “แก่กว่าหนูนิดหน่อยค่ะ” แก่กว่านิดหน่อยก็ไม่น่าจะมากใช่ไหม? คงจะสักสองหรือสามปีอย่างมาก หลินจินเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกอีกครั้ง “แล้วพ่อรู้จักเขาไหม?” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ” รู้จักงั้นเหรอ? หลินจินเฉิงยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก หมูจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในความคิดของเขา “หรือจะเป็นเด็กจากตระกูลอัน?” ตระกูลอันมีลูกชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเย่จั๋ว และปีนี้ก็อยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน เด็กนั่นมีใบหน้าที่ดึงดูดผู้หญิงไปทั่ว เขาเป็นพวกเจ้าชู้ และเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้ชายที่ดี ถ้าเป็นเขาจริงๆ... ก็ไม่จำเป็นต้องพามาหรอก เย่จั๋วส่ายหัว หลินจินเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หรือจะเป็นเจิ้งจื่อโม่?” เขาเห็นว่าเย่จั๋วและเจิ้งจื่อโม่ค่อนข้างสนิทกัน หลินจินเฉิงมีความประทับใจค่อนข้างดีต่อหมูตัวนี้