บทที่ 616: 147: อวดความรักต่อหน้าสาธารณชน คนอื่นอิจฉา และเปิดเผยความจริง! 2 เมื่อคิดว่าเซินเส้าชิงอาจจะเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัว ใบหน้าของหลินเจ๋อก็เคร่งขรึมมืดครึ้มลงทันที เมื่อเห็นสีหน้าของหลินเจ๋อที่ดูแย่ลงเรื่อยๆ หัวใจของเซินเส้าชิงก็กระตุกวูบ ด้วยนิสัยของพี่ภรรยาในอนาคตแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขายังจำเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเด็กๆ ได้อยู่หรือเปล่า? ถ้าเขาจำไม่ผิด ตอนนั้นหลินเจ๋อน่าจะอายุแค่สามขวบเท่านั้น... “พี่คะ?” หลินเจ๋อยังคงนิ่งเงียบจนกระทั่งเย่จั๋วเอ่ยเตือน นั่นทำให้หลินเจ๋อได้สติและไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายต้องอับอายต่อหน้าเซินเส้าชิง เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “สวัสดีครับ” เย่จั๋วแนะนำคนอื่นๆ ให้เซินเส้าชิงรู้จักต่อไป “นี่คือพี่สะใภ้คนโตของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนโต, พี่สะใภ้รองของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สอง, พี่สะใภ้สามของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สาม, พี่สะใภ้สี่ของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สี่, พี่สะใภ้ห้าของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่ห้า, พี่สะใภ้หกของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่หก, พี่สะใภ้เจ็ดของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่เจ็ด, พี่สะใภ้แปดของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่แปด, พี่สะใภ้เก้าของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่เก้า และนี่คือพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สิบค่ะ” พี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สิบยังเป็นหมาโสดอยู่ ดังนั้นตอนนี้จึงยังไม่มีพี่สะใภ้คนที่สิบ พี่ชายคนโตของตระกูลหลินปีนี้อายุเพียง 31 ปี ส่วนคนอื่นๆ ล้วนอายุน้อยกว่าเซินเส้าชิงหลายปี แต่เซินเส้าชิงยังคงต้องเดินตามหลังและเรียกพวกเขาว่า ‘พี่ชาย’ ใครใช้ให้เขามีลำดับศักดิ์เป็นรุ่นน้องล่ะ! บางทีแม้แต่ตัวเซินเส้าชิงเองก็คงไม่คิดว่าเขาจะมีวันแบบนี้ ที่ผ่านมามีแต่คนอื่นที่ต้องเรียกเขาว่าท่านปู่ เขามีเคยเรียกใครว่า ‘พี่ชาย’ เสียที่ไหน? แถมยังเป็นกลุ่มพี่ชายที่อายุน้อยกว่าเขามากกว่าสิบปีอีกด้วย มีพี่ชายลูกพี่ลูกน้องสิบคนและพี่สะใภ้อีกเก้าคน รวมทั้งหมดสิบเก้าคน หากนับรวมเหล่าพี่น้องตระกูลหลินเข้าไปด้วย พวกเขาต่างก็มีเค้าโครงหน้าตาและดวงตาที่คล้ายคลึงกัน เซินเส้าชิงถึงกับตาลายกับจำนวนคนที่เขาต้องจดจำ การถูกเซินเส้าชิงเรียกว่าพี่ชาย ทำให้เหล่าพี่เขยและพี่ชายทั้งสิบคนรู้สึกกดดันอย่างมาก ส่วนพี่สะใภ้ทั้งเก้าคนนั้นมีสีหน้าที่โง่งมยิ่งกว่า ในวงสังคมของคุณหญิงคุณนายชั้นสูง ชื่อของเซินอู่เหย่มักจะถูกหยิบยกมาพูดถึงอยู่เสมอ เพราะอย่างไรเสีย เซินอู่เหย่ก็คือบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด เขาคือตัวตนที่สามารถควบคุมฟ้าดินในเมืองหลวงได้ ใครก็ตามที่ได้แต่งงานกับเซินอู่เหย่ ย่อมกลายเป็นตัวตนที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้งในวงสังคมชั้นสูง ใครบ้างที่จะไม่เกรงใจเซินอู่เหย่? ใครบ้างที่ไม่ต้องการแนะนำลูกหลานสาวในตระกูลที่ถึงวัยออกเรือนให้รู้จักกับเซินอู่เหย่? แต่ช่างน่าเสียดาย หัวใจของนายน้อยห้าเซินนั้นฝักใฝ่ในรสพระธรรมและถือคติไม่แต่งงาน ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในสายตาของเขาเลย พี่สะใภ้ทั้งเก้าคนไม่เคยคาดคิดเลยว่า น้องสาวคนเล็กของบ้านจะสามารถพิชิตใจนายน้อยห้าเซินได้จริงๆ นี่มันน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากวิธีที่คนทั้งสองปฏิสัมพันธ์กัน ดูเหมือนว่าเซินเส้าชิงจะต้องคอยสังเกตสีหน้าของเย่จั๋วอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นหรือ? เย่จั๋วแนะนำเด็กน้อยห้าคนให้เซินเส้าชิงรู้จักอีกครั้ง “นี่คือหลานชายตัวน้อยทั้งห้าคนของฉันค่ะ ต้วนต้วน, ตงตง, นั่วเนาะ, หยางหยาง และรุ่ยรุ่ย... เด็กๆ จ๊ะ นี่คืออาเซินของพวกหนูนะ” “สวัสดีครับ คุณอาเซิน” เด็กน้อยทั้งห้าคนกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท เซินเส้าชิงก้มตัวลงเล็กน้อยและทักทายเด็กๆ กลับไป “ต้วนต้วน, ตงตง, นั่วเนาะ, หยางหยาง, รุ่ยรุ่ย สวัสดีครับ” ต้วนต้วนยืนอยู่ข้างหน้าและเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “คุณอาจะมาแย่งคุณอาหญิงของพวกเราไปใช่ไหมครับ?” เด็กๆ นั้นไร้เดียงสาและใสซื่อ พวกเขามักจะพูดสิ่งที่คิดออกมาโดยไม่รู้วิธีที่จะซ่อนมันไว้ ในสายตาของพวกเขา ใครก็ตามที่พยายามจะพรากคุณอาหญิงไปคือคนเลว ถ้าเซินเส้าชิงกล้าแย่งคุณอาหญิงไป พวกเขาจะไล่เขาออกไปให้พ้น! สีหน้าของเซินเส้าชิงไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เขาใช้มือที่ถือสร้อยลูกประคำลูบหัวเล็กๆ ของต้วนต้วนอย่างเบามือ “ไม่ต้องห่วงนะครับ อาไม่ได้มาเพื่อแย่งคุณอาหญิงไปจากพวกหนู แต่อามาเพื่อขอเข้าร่วมเป็นครอบครัวใหญ่ครอบครัวเดียวกับพวกหนูและคุณอาหญิง ในอนาคต นอกจากคุณอาหญิงแล้ว การที่มีคนมารักพวกหนูเพิ่มขึ้นอีกคน มันไม่ดีหรอกเหรอครับ?” เย่จั๋วแอบชื่นชมในระดับความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) ของเซินเส้าชิงอยู่ในใจ ต้วนต้วนเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มันก็ดู... ไม่เลวนะครับ...” หลังจากพูดจบ ต้วนต้วนก็ถามต่ออีกว่า “งั้นคุณอาจะซื้อของอร่อยๆ ให้พวกเรากินไหมครับ?” “ซื้อครับ” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “งั้นคุณอาจะซื้อของเล่นดีๆ ให้พวกเราไหมครับ?” เซินเส้าชิงพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตของตระกูลหลินมองดูลูกชายที่ไม่มีความเกรงกลัวของตัวเองแล้วก็ได้แต่เหงื่อตก ไอ้เด็กคนนี้ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว! ถึงกับกล้ายื่นมือออกไปขอของจากนายน้อยห้าเซินเชียวหรือ! ต้วนต้วนทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย เขาพูดต่อว่า “แค่ซื้อของให้พวกเราน่ะยังไม่พอหรอกนะครับ คุณอาห้ามรังแกคุณอาหญิงของพวกเราเด็ดขาด! ถ้าคุณอากล้ารังแกเธอ พวกเราพี่น้องทั้งห้าคนจะไม่ยอมปล่อยคุณอาไว้แน่! ยิ่งไปกว่านั้น คุณอาหญิงของพวกเรายังมี... ยังมี...” เมื่อพูดถึงจุดนี้ ต้วนต้วนก็ชูนิ้วขึ้นมานับ “...มีพี่ชายตั้งสิบเอ็ดคนแน่ะ! ถ้าคุณอากล้ารังแกเธอ พ่อของผมกับพวกคุณอาจะทุบหัวคุณอาให้กระเด็นไปเลย!” ต้วนต้วนกวัดแกว่งกำปั้นน้อยๆ “ผมถามหน่อยว่าคุณอากลัวไหม!” “กลัวสิครับ!” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “ต้วนต้วนไม่ต้องห่วงนะ อาจะคอยปกป้องคุณอาหญิงของหนูเสมอ อาไม่มีวันรังแกเธอแน่นอนครับ” “จริงเหรอครับ?” ต้วนต้วนถามย้ำ “ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น...”