บทที่ 943: 216: คุณย่าเซินผู้เผด็จการและปกป้องพวกพ้อง เซินอวี่เยียนก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า! 1 คำพูดของเซินอวี่เยียนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่คิดว่าตนเองถูกต้อง ราวกับว่าเธอได้เห็นสิ่งที่เย่จั๋วทำลงไปด้วยตาของตัวเอง คุณย่าเซินโกรธจนหน้าแดงก่ำ ท่านยกมือขึ้นตบหน้าเซินอวี่เยียนอย่างแรง เพียะ! ใบหน้าของเซินอวี่เยียนสะบัดไปตามแรงตบ “ยัยเด็กอกตัญญู!” เซินอวี่เยียนกุมแก้มพลางจ้องมองคุณย่าเซิน “ใครกันแน่ที่อกตัญญู? คนที่อกตัญญูจริงๆ คือคุณย่าต่างหาก! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่า ครอบครัวของเราจะกลายเป็นแบบนี้เหรอ?” หากไม่ใช่เพราะคุณย่าเซิน เซินเส้าชิงก็คงได้ลงเอยกับซ่งเฉินอวี่ไปนานแล้ว แล้วจะมีเรื่องของเย่จั๋วเข้ามาเกี่ยวได้ยังไง? ที่เซินเส้าชิงอยู่กับเย่จั๋ว ก็เพราะคุณย่าเซินนั่นแหละ “ถ้าคุณย่าไม่เอาความตายมาขู่เขา เซินเส้าชิงไม่มีทางเล่นละครตบตาแบบนี้แน่ๆ” ใช่แล้ว ในมุมมองของเซินอวี่เยียน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดงของเซินเส้าชิงเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการยอมรับต่อสาธารณะว่าเย่จั๋วคือแฟนสาวหรือเรื่องอื่นๆ ทั้งหมดคือการที่เซินเส้าชิงยอมเล่นละครตบตาเพื่อให้คุณย่าเซินสบายใจ คุณย่าเซินก็อายุมากแล้ว ในฐานะหลานชาย เซินเส้าชิงย่อมไม่อยากให้ท่านต้องเสียใจในช่วงบั้นปลายชีวิต ทว่าคุณย่าเซินกลับเขลาจนไม่รู้อะไรเลย และยังเห็นเย่จั๋วเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า ตอนนี้ เพื่อเย่จั๋ว ท่านถึงกับลงไม้ลงมือกับหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี! คุณย่าเซินรู้สึกเหมือนหัวใจจะวายเพราะท่าทางของเซินอวี่เยียน ท่านกุมหน้าอกพลางหอบหายใจอย่างแรง โจวเสียงชี้หน้าเซินอวี่เยียนแล้วตวาด “แกพูดกับคุณย่าแบบนั้นได้ยังไง? รีบขอโทษคุณย่าเดี๋ยวนี้!” “ขอโทษเหรอ?” เซินอวี่เยียนแค่นเสียง “หนูไม่ผิด ทำไมต้องขอโทษ! คนที่ผิดคือท่านต่างหาก ท่านเอาแต่ใช้อาวุโสเข้าข่ม! แถมโดนคนอื่นหลอกแล้วยังจะไปช่วยเขาปูทางให้อีก!” “เซินอวี่เยียน!” เมื่อเห็นเซินอวี่เยียนเป็นแบบนี้ โจวเสียงที่ปกติจะเป็นคนใจเย็นก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แกมันเกินไปแล้ว!” “หนูที่เกินไป หรือว่าพวกคุณที่เกินไปกันแน่?” เซินอวี่เยียนน้ำตาคลอเบ้าขณะพูด “ตอนนี้หนูคือคนที่ถูกตบ หนูคือคนที่ถูกไล่ออกจากบ้าน และหนูคือคนที่ถูกกระทำ! แต่ตอนนี้พวกคุณกลับมาชี้หน้าด่าหนูว่าเกินไป! โลกนี้มันไม่มีเหตุผลหลงเหลืออยู่แล้วใช่ไหม?” ตั้งแต่คุณย่าเซินพาเย่จั๋วเข้ามาในตระกูลเซิน ตระกูลเซินก็วุ่นวายไปหมด ตอนนี้ แม้แต่เธอก็ยังถูกคุณย่าเซินไล่ออกมา ถ้าเย่จั๋วไม่ไปเป่าหูคุณย่าเซิน มีหรือที่ท่านจะไล่เธอออกจากตระกูล? คุณย่าเซินยกไม้เท้าขึ้น “นังเด็กเหลือขอ วันนี้ฉันจะหักขาแกให้ขาด!” “คุณแม่ ใจเย็นๆ ค่ะ” โจวเสียงตกใจมากจนต้องเข้าไปสวมกอดคุณย่าเซินไว้ เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นที่สาธารณะ หากคุณย่าเซินก่อเรื่องแล้วถูกใครแอบถ่ายไปลงอินเทอร์เน็ต ผลเสียที่ตามมาคงไม่คุ้มค่า “เสียงเสียง ปล่อยแม่!” คุณย่าเซินเกรี้ยวกราด “ปล่อยให้ฉันหักขานังเด็กเหลือขอนี่!” เซินอวี่เยียนเดินเข้าไปประจันหน้าคุณย่าเซิน “ตีเลย! ตีเลย! หนูอยากจะรู้นักว่าวันนี้คุณย่าจะหักขาหนูได้จริงไหม! ตัวเองทำผิดแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมให้คนอื่นพูด คุณย่านึกว่าตัวเองเป็นใครกัน?” คนอื่นอาจจะกลัวคุณย่าเซิน แต่เซินอวี่เยียนไม่กลัว แล้วยังไงล่ะ ต่อให้คุณย่าเซินจะเป็นย่าของเธอแล้วยังไง? ไม่ว่าจะเป็นใคร หากทำผิดก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ เธอไม่มีวันยกโทษให้คุณย่าเซินเพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นย่าหรอก! “หุบปากเดี๋ยวนี้!” โจวเสียงผลักเซินอวี่เยียนออกไป โครม! เซินอวี่เยียนไม่ทันตั้งตัว และเธอไม่คิดว่าโจวเสียงจะลงมือกับเธอ เธอจึงถูกผลักล้มลงกับพื้นอย่างแรง “แม่?” เซินอวี่เยียนเงยหน้ามองโจวเสียง “แม่กลายเป็นเหมือนคุณย่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?” แม้ว่าเซินอวี่เยียนจะไม่ชอบคุณย่าเซินนัก แต่เธอก็ไม่เคยมีปัญหากับโจวเสียงในฐานะแม่เลย แต่เธอไม่คาดคิดว่าโจวเสียงจะกล้าลงมือกับเธอจริงๆ โจวเสียงมองเซินอวี่เยียนพลางขมวดคิ้ว “อวี่เยียน! ลูกกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ลูกแยกแยะดีชั่วไม่ออกเลยเหรอ! วันนี้อย่าโทษที่คุณย่าจะหักขาลูกเลย เพราะแม้แต่แม่เองก็ยังทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!” เซินอวี่เยียนลุกขึ้นจากพื้น “พวกคุณตัดขาดความสัมพันธ์กับหนูไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อตัดขาดกันไปแล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายเรื่องของหนูอีก! ต่อจากนี้ไป เรื่องของหนูไม่เกี่ยวกับพวกคุณ!” เซินอวี่เยียนระบายทุกสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เธอรู้สึกปลอดโปร่งอย่างมากและพูดต่อไปว่า: “จะบอกให้คนะ ต่อให้ไม่มีพวกคุณ หนูก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข! พวกคุณบอกว่าโจวรุ่ยรักหนูเพียงเพราะหนูเป็นคุณหนูสี่ตระกูลเซินงั้นเหรอ? แต่ตอนนี้หนูไม่ใช่คุณหนูสี่แล้ว หนูไม่ได้ใช้เงินตระกูลเซินเลยแม้แต่หยวนเดียว เห็นหนูอยู่อย่างสุขสบายแบบนี้ พวกคุณคงผิดหวังมากสินะ? ขอบอกไว้เลยว่านี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น! ในอนาคตหนูจะมีความสุขมากกว่านี้อีก!”