บทที่ 945: 216: คุณย่าเซินผู้เผด็จการและปกป้องพวกพ้อง เซินอวี้เยี่ยนก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า! 3 “รักแท้อะไรกัน!” เซินอวี้เยี่ยนแค่นเสียงเยาะ “ยัยนั่นแสดงละครชัดๆ! น้องห้าของฉันไม่มีทางไปหลงเสน่ห์ผู้หญิงเจ้าวางแผนแบบหล่อนหรอก!” ซ่งเฉินอวี่ตบหลังมือของเซินอวี้เยี่ยนเบาๆ “เอาเถอะค่ะๆ ไม่ว่าเธอจะนิสัยแย่แค่ไหน เธอก็ยังเป็นแฟนของคุณชายห้าอยู่ดี ฉันแค่กังวลว่าคำพูดของเธอจะนำปัญหามาให้คุณน่ะค่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซินอวี้เยี่ยนก็นึกถึงตบทั้งสองครั้งของเซินเส้าชิงขึ้นมาได้ทันทีและหุบปากลงทันควัน เหตุผลที่เซินเส้าชิงตบเธอในตอนนั้นก็เพราะเธอไม่ไว้หน้าเขา เธอพูดจาให้ร้ายเย่จัวต่อหน้าเซินเส้าชิงมากมาย จนทำให้เซินเส้าชิงโกรธจนหน้ามืดตามัว ในความเป็นจริง เซินอวี้เยี่ยนคิดว่าเซินเส้าชิงไม่ได้ทำเพื่อระบายอารมณ์ให้เย่จัวเลยแม้แต่น้อย เขาแค่โกรธที่เธอไม่ยอมไว้หน้าเขาต่างหาก ก็เหมือนอย่างที่ซ่งเฉินอวี่พูด ต่อให้เย่จัวจะไม่ได้เรื่องแค่ไหน เธอก็ยังเป็นแฟนของเซินเส้าชิง การที่เธอพูดจาแบบนั้นใส่เย่จัว ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าเซินเส้าชิงนั่นเอง พอคิดดูแล้ว เซินอวี้เยี่ยนก็รู้สึกเสียใจจริงๆ เธอไม่ควรวู่วามขนาดนั้นเลยในตอนนั้น หากเธอแอบไปคุยกับเซินเส้าชิงเป็นการส่วนตัว เซินเส้าชิงไม่มีทางตบเธอแน่นอน ซ่งเฉินอวี่ประคองแขนของเซินอวี้เยี่ยน “แผลบนใบหน้าของคุณไม่ใช่น้อยๆ เลยนะคะ เราไปตรวจที่โรงพยาบาลกันหน่อยดีไหม?” เซินอวี้เยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า “ปัญหาเล็กน้อยน่ะ ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก” ซ่งเฉินอวี่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่ไปโรงพยาบาลได้ยังไงกันคะ!! ถ้าไปหาหมอ เราจะได้ให้เขาจ่ายยามาให้ มันจะช่วยให้หายเร็วขึ้นด้วย ฉันรู้จักคุณหมอในคลินิกเอกชนแห่งหนึ่งที่เก่งเรื่องการรักษาแผลฟกช้ำมาก อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอกค่ะ ไปด้วยกันเถอะนะ” ตอนนี้เซินอวี้เยี่ยนต้องการการดูแลและความเอาใจใส่มากที่สุด ซ่งเฉินอวี่จึงไม่ยอมพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้อย่างแน่นอน หากไม่มีเซินอวี้เยี่ยนเป็นบันได แล้วเธอจะก้าวเข้าสู่ตระกูลเซินได้อย่างไร? ซ่งเฉินอวี่ดึงตัวเซินอวี้เยี่ยนให้เดินออกไปข้างนอก “รีบไปกันเถอะค่ะ” เมื่อเห็นว่าซ่งเฉินอวี่เป็นห่วงเธอมากขนาดนี้ เซินอวี้เยี่ยนก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก มันคุ้มค่าจริงๆ ที่มีเพื่อนสนิทอย่างซ่งเฉินอวี่ในชีวิต แม้พวกเธอจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ซ่งเฉินอวี่ก็ยังดีกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก หากไม่ใช่เพราะคุณย่าเซินเข้ามาขัดขวาง ซ่งเฉินอวี่คงได้กลายเป็นน้องสะใภ้ของเธอไปนานแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซินอวี้เยี่ยนก็ขมวดคิ้ว ในอดีต เธอไม่เคยรู้เลยว่าคำว่า ‘ตัวปัญหาวุ่นวาย’ นั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้ว คนอย่างคุณย่าเซินนี่แหละคือตัวปัญหา เธอไม่รู้เลยว่าโจวเซียงและเซินเส้าชิงทนยัยแก่นั่นเข้าไปได้ยังไง ยิ่งเซินอวี้เยี่ยนคิด เธอก็ยิ่งโกรธแค้นมากขึ้น ซ่งเฉินอวี่พาเซินอวี้เยี่ยนมาที่คลินิกเอกชน หมอสั่งยามาให้เซินอวี้เยี่ยนหลายอย่าง และกำชับว่าห้ามกินของเย็นและของเผ็ดในช่วงสองสามวันนี้ ซ่งเฉินอวี่ยิ้มรับ “ค่ะ ฉันจะจำไว้” อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านตระกูลโจว โจวรุ่ยดูร้อนรนกระวนกระวายอย่างมาก “แม่ ยาที่แม่ให้ผมมามันไม่พอ! ทำไมท้องของเซินอวี้เยี่ยนยังไม่ขยับเลยล่ะ?” เดิมทีโจวรุ่ยสงสัยว่าเซินอวี้เยี่ยนจะเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขายิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก “ยัยแก่นี่ก็คือยัยแก่จริงๆ ขนาดเรื่องมีลูกยังทำไม่ได้เรื่องเลย!” แม่โจวไม่ได้ดูรีบร้อนเลยสักนิด “การมีลูกมันไม่ใช่เล่นขายของนะ จะให้ท้องปุ๊บปั๊บได้ยังไง? นี่มันเพิ่งจะครึ่งเดือนเอง ตามปกติแล้วมันต้องใช้เวลาสักเดือนสองเดือนถึงจะติด อีกอย่าง เซินอวี้เยี่ยนก็ซัดเซพเนจรมาถึงที่นี่แล้ว แกยังต้องกลัวว่าหล่อนจะหนีไปไหนอีกเหรอ?” การที่โจวรุ่ยมาถูกตาต้องใจเซินอวี้เยี่ยนได้นั้น ถือเป็นบุญกุศลที่ตระกูลเซินและเซินอวี้เยี่ยนสั่งสมมาแต่ชาติปางก่อนชัดๆ ผู้หญิงแก่ที่ขายไม่ออกคนหนึ่ง นี่ยังคิดจะมาทำตัวเป็นนางมารร้ายอยู่อีกเหรอ? “แต่ผมรอไม่ไหวแล้วน่ะสิ” โจวรุ่ยพูดต่อ “แม่ แม่พอจะมีวิธีอื่นอีกไหม?” เมื่อเห็นโจวรุ่ยเป็นแบบนี้ แม่โจวก็ขมวดคิ้ว “เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวแม่จะจัดยาบำรุงครรภ์ให้ แล้วแกก็ให้หล่อนดื่มวันละครั้งนะ” “ตกลงครับ ขอบคุณครับแม่” แม่โจวส่งใบสั่งยาให้โจวรุ่ย “กินยานี้มากเกินไปมันไม่ดีต่อร่างกาย อย่าใส่เยอะเกินไปในครั้งเดียวล่ะ” โจวรุ่ยพยักหน้า “ครับ ผมเข้าใจแล้ว” หลังจากนำใบสั่งยาที่แม่ให้กลับมา โจวรุ่ยก็เริ่มต้มยา ทันทีที่กลับถึงบ้าน เซินอวี้เยี่ยนก็ได้กลิ่นยารุนแรงลอยมา เมื่อเห็นโจวรุ่ยอยู่ที่บ้าน เธอจึงถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมวันนี้คุณกลับมาเร็วล่ะคะ?” โจวรุ่ยตอบกลับว่า “ผมเห็นว่าช่วงนี้คุณผอมลงแถมยังนอนไม่ค่อยหลับตอนกลางคืน ผมเลยไปหายาบำรุงจากร้านยามาต้มให้คุณกิน จะได้บำรุงร่างกายหน่อยไงครับ” เซินอวี้เยี่ยนไม่คิดว่าโจวรุ่ยจะละเอียดรอบคอบขนาดนี้ เธอยิ้มและพูดว่า “คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันนอนไม่ค่อยหลับตอนกลางคืน?” โจวรุ่ยมองหน้าเซินอวี้เยี่ยน “ผมเป็นคนข้างกายคุณ เป็นคนที่จะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณ ถ้าเรื่องแค่นี้ผมยังดูไม่ออก แล้วผมจะมีสิทธิ์อะไรมาอยู่เคียงข้างคุณล่ะครับ?” เซินอวี้เยี่ยนซาบซึ้งใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอกอดโจวรุ่ยจากด้านหลัง “โจวรุ่ย ขอบคุณนะ”