บทที่ 947: 216: คุณย่าเซินผู้เผด็จการและปกป้องพวกพ้อง เซินอวี่เยียนก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า! 5 เซินอวี่เยียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักเมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ “อันที่จริง สิ่งที่โจวรุ่ยพูดก็ถูก” “ไม่ว่าโจวเซียงจะปฏิบัติต่อเธออย่างไร เธอก็ยังคงเป็นลูกสาวของโจวเซียง หากไม่มีโจวเซียง ก็คงไม่มีเธอในวันนี้...” เธอไม่ควรเมินเฉยต่อโจวเซียง เมื่อคิดได้ดังนี้ เซินอวี่เยียนจึงหันไปมองโจวรุ่ย “ตกลง ฉันจะฟังคุณ” โจวรุ่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณป้ารอคุณอยู่ที่ไหนครับ? เดี๋ยวผมไปส่ง” เซินอวี่เยียนตอบว่า “ที่โรงน้ำชาบนถนนไห่โป” “ตกลงครับ” โจวรุ่ยหยิบเสื้อคลุมออกมาพาดไหล่ให้เซินอวี่เยียน “ตอนกลางคืนอากาศเย็น คลุมไหล่ไว้หน่อยนะครับ” “ค่ะ” เซินอวี่เยียนพยักหน้า ทั้งสองคนพากันออกไปข้างนอกด้วยกัน ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงโรงน้ำชาบนถนนไห่โป โจวเซียงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ทันทีที่เซินอวี่เยียนลงจากรถ เธอก็เหลือบไปเห็นร่างของเซินอวี่เยียนท่ามกลางฝูงชน รวมถึงโจวรุ่ยที่เดินอยู่เคียงข้างเธอด้วย โจวเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เซินอวี่เยียนเกิดในตระกูลที่ร่ำรวยและได้รับการตามใจมาตั้งแต่เด็ก เธอพบเห็นคนดังและผู้มีอำนาจมามากมายตั้งแต่วัยเยาว์ ตามหลักเหตุผลแล้ว เธอไม่ควรถูกหลอกโดยแมงดาอย่างโจวรุ่ยได้เลย ทว่า เซินอวี่เยียนกลับตกหลุมพรางนั้นเข้าอย่างจัง โจวเซียงถอนหายใจ ในขณะนั้นเอง สมาชิกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากประตู “แม่คะ” โจวเซียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “นั่งลงสิ” เซินอวี่เยียนนั่งลงตรงข้ามกับโจวเซียง “แม่มีธุระอะไรกับหนูคะ?” เซินอวี่เยียนมองไปที่โจวเซียง โจวเซียงกล่าวว่า “แม่รู้สึกว่าเราสองคนควรจะคุยกันดีๆ สักครั้ง” เซินอวี่เยียนพยักหน้า โจวเซียงพูดต่อว่า “พ่อของลูกจากไปเร็ว หลายปีมานี้เส้าชิงเป็นคนแบกรับภาระครอบครัวมาตลอด หากไม่มีเส้าชิง ครอบครัวของเราคงไม่มีอย่างทุกวันนี้! ตอนนี้เส้าชิงยอมเปิดใจและพบรักแท้เสียที จั๋วน้อยเป็นเด็กดีและโดดเด่นมาก ทุกคนในครอบครัวรวมถึงน้องสาวทั้งสามของลูกต่างก็ชอบจั๋วน้อยกันทั้งนั้น ทำไมลูกถึงมีอคติกับจั๋วน้อยนักล่ะ?” หลังจากเซินไห่เฟิงจากไป โจวเซียงรู้สึกเพียงว่าท้องฟ้าได้ถล่มลงมาแล้ว โลกของเธอตกอยู่ในความมืดมิด เป็นเซินเส้าชิงที่ใช้หัวไหล่อันบอบบางแบกรับผืนฟ้าไว้เพื่อเธอและตระกูลเซิน ตอนนั้นเซินเส้าชิงอายุเท่าไหร่กัน? สิบแปดปี ไม่มีใครรู้ว่าเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีต้องผ่านอะไรมาบ้างเพื่อบุกเบิกเส้นทางสายเลือดในโลกธุรกิจ และปักหลักตระกูลเซินไว้บนจุดสูงสุดของวงการ ต่อมา ความคิดทั้งหมดของเซินเส้าชิงก็มุ่งไปที่โลกธุรกิจเพียงอย่างเดียว เมื่อเขามีเวลาว่างที่หาได้ยากยิ่ง เขาก็มักจะไปที่วัด โจวเซียงกังวลจริงๆ เธอกังวลว่าวันหนึ่งเซินเส้าชิงจะละทิ้งทางโลก และลูกชายของเธอจะไม่มีวันกลับมาอีก โชคดีที่... โชคดีที่ชีวิตของเซินเส้าชิงได้มีเด็กสาวที่ชื่อเย่จั๋วก้าวเข้ามา เย่จั๋วคือคนที่ทำให้เซินเส้าชิงมองเห็นความงดงามของวันพรุ่งนี้ ดังนั้น นอกจากความชอบในตัวเย่จั๋วแล้ว โจวเซียงยังมีความรู้สึกซาบซึ้งใจต่อเธอมากกว่าสิ่งใด เพราะสำหรับเธอแล้ว เย่จั๋วไม่ได้เป็นเพียงลูกสะใภ้ในอนาคตเท่านั้น แต่เธอยังเป็นแสงสว่างผู้มาโปรด เป็นผู้มาโปรดของตระกูลเซิน! เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ โจวเซียงก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดว่า “คุณย่าของลูกไม่ใช่คนเลอะเลือน ทุกสิ่งที่ท่านทำก็เพื่อตัวลูกเอง อวี่เยียน ฟังคำแนะนำของแม่เถอะ รีบเลิกกับโจวรุ่ยให้เร็วที่สุด ส่วนซ่งเฉินอวี่นั้นไม่เหมือนกับลูก แม่คิดว่าลูกรู้ดีอยู่แก่ใจว่าทำไมเธอถึงเข้ามาสนิทกับลูกขนาดนี้” เซินอวี่เยียนมองโจวเซียง “แม่คะ แม่มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเฉินอวี่และโจวรุ่ย หนูเข้าใจความรู้สึกของแม่ตอนนี้ค่ะ แต่ได้โปรดลองเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง ในสายตาของหนู เย่จั๋วก็คือคนแบบเดียวกับที่แม่เห็นเฉินอวี่และโจวรุ่ยเป็นนั่นแหละค่ะ ตอนนี้แม่เข้าใจความรู้สึกของหนูหรือยัง?” “แม่จะเอาแต่สนใจความรู้สึกทางจิตใจของตัวเองฝ่ายเดียวไม่ได้นะคะ แม่ควรจะนึกถึงหนูด้วย แม่เคยคิดไหมว่าทำไมหนูถึงมีอคติกับเย่จั๋วขนาดนี้? เพราะเย่จั๋วทำเรื่องน่ารังเกียจไว้มากมายยังไงล่ะ! ฝีมือของเธอคนนั้นแหละที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างหนูกับเฉินอวี่เมื่อคราวก่อน!” “พอแล้ว! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!” โจวเซียงดุด้วยเสียงต่ำ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ “จั๋วน้อยไม่ใช่คนแบบนั้น!” โจวเซียงก็เหมือนกับคุณย่าเซิน เธอทนไม่ได้ที่จะได้ยินใครมากล่าวร้ายเย่จั๋ว ในสายตาของเธอ เย่จั๋วคือนาฟ้าตัวน้อยที่ยอดเยี่ยมและโดดเด่นที่สุดในโลก ความสำคัญของเย่จั๋วในใจเธอนั้นยิ่งใหญ่กว่าเซินเส้าชิงเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้เมื่อเซินอวี่เยียนกล้าพูดจาส่อเสียดเย่จั๋วอย่างคล่องปากเช่นนี้ โจวเซียงจะทนได้อย่างไร? เซินอวี่เยียนกล่าวว่า “เห็นไหมคะ แม่กำลังลำเอียงไปทางเย่จั๋ว ในสายตาของแม่ เย่จั๋วสำคัญกว่าหนูที่เป็นลูกสาวในไส้เสียอีก แม่กับคุณย่าก็เป็นคนแบบเดียวกันนั่นแหละ! อันที่จริงเส้าชิงไม่ได้รักเย่จั๋วเลยสักนิด เขาแค่แสดงละครตบตาพวกแม่เท่านั้นเอง! แม่คิดจริงๆ หรือว่าเส้าชิงชอบเย่จั๋วมากขนาดนั้น? อย่างเย่จั๋วน่ะหรือ จะคู่ควร?” โจวเซียงหยิบถ้วยน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมาแล้วสาดใส่หน้าของเซินอวี่เยียนทันที