Chapter 580: บทสรุป ทุกคนต่างจ้องมองไปยังชายหนุ่มชุดดำที่กำลังพยายามยกมือขึ้นด้วยความยากลำบาก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือดในขณะที่เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะไม่ให้เปลือกตาปิดลง ทุกคนต่างพูดไม่ออก เจ้าหมอนี่... ช่างเป็นคนที่แข็งแกร่งจนแทบจะเรียกได้ว่าฆ่าไม่ตายจริงๆ เขายังสามารถรักษาความรู้สึกตัวไว้ได้แม้จะได้รับแรงปะทะอันน่าหวาดหวั่นจากวิชาโต้วจี้ที่หลงเหลืออยู่ ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้าของซูเชียน ในเวลานี้ เสี่ยวเหยียนได้มาถึงขีดจำกัดที่แท้จริงของเขาแล้ว สิ่งที่ค้ำจุนให้เขายังคงลืมตาอยู่ได้ อาจจะเป็นเพียงความมุ่งมั่นที่ต้องผ่านเข้าไปในสิบอันดับแรกให้จงได้ ซูเชียนหัวเราะขมขื่นและส่ายหน้า เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ “การประลองนี้จบลงด้วยการเสมอ กล่าวคือ ทั้งสองคนสามารถถือว่าผ่านเข้าไปในสิบอันดับแรกได้พร้อมกัน ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป” เสี่ยวเหยียนได้ยินคำพูดของซูเชียนในสภาวะกึ่งได้สติ เพียงเท่านั้นหัวใจที่ตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลง เปลือกตาของเขาปิดสนิทลงอย่างรวดเร็วและสติสัมปชัญญะก็ค่อยๆ ดำดิ่งสู่ความมืดมิด... ซูเชียนถอนหายใจอีกครั้งเมื่อมองเสี่ยวเหยียนที่เข้าสู่สภาวะหมดสติไปแล้วในขณะนี้ ด้วยอาการบาดเจ็บของเสี่ยวเหยียนและหลิวชิงในตอนนี้ ดูท่าพวกเขาคงต้องพลาดการประลองในรอบถัดๆ ไปเป็นแน่ สายตาของซูเชียนเหลือบมองไปยังเสี่ยวเหยียนที่หมดสติอยู่บนพื้นแล้วส่ายหน้าอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ เจ้าหมอนี่เหนือความคาดหมายของผู้คนจริงๆ แม้แต่หลิวชิงยังต้องตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้เพราะความแข็งแกร่งของเขา ฉากนี้เป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน “ผู้อาวุโสใหญ่ หากทั้งสองคนเสมอกันเช่นนี้ ไม่หมายความว่าจะมีคนสิบเอ็ดคนในสิบอันดับแรกของ ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ ในซีซั่นนี้หรอกหรือ? ถ้าเช่นนั้น ก็จะมีรายชื่อสิบเอ็ดคนที่ได้เข้าหอคอยเพื่อชำระร่างกายด้วย ‘เปลวเพลิงแก่นหัวใจ’ ด้วยไม่ใช่หรือ?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม ซูเชียนพยักหน้าเล็กน้อย เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ให้เป็นเช่นนั้น หากจำเป็นก็แบ่งเป็นสิบเอ็ดส่วน แม้ ‘เปลวเพลิงแก่นหัวใจ’ จะมีค่ามาก แต่สำนักในก็ยังเหลือส่วนแบ่งสำรองไว้บ้างหลังจากผ่านมาหลายปี คงไม่ใช่ปัญหาที่เราจะหยิบมาเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง มิเช่นนั้นเราจะอธิบายกับทั้งสองคนนี้อย่างไร? อีกอย่าง หากจะพูดถึงรายละเอียดสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งสองคนต่างก็ออกนอกขอบเขตสนามประลองไปแล้ว มันยากที่จะตัดสินว่าใครเป็นผู้ชนะ” ผู้อาวุโสทุกคนหยุดพูดหลังจากได้ยินผู้อาวุโสใหญ่กล่าวเช่นนั้น พวกเขาพยักหน้าและถอยออกไป “เราจะใช้สนามประลองสำรองในการประลองรอบถัดไป อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอาการบาดเจ็บ เสี่ยวเหยียนและหลิวชิงจึงไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันต่อได้ แต่เรื่องสำคัญได้รับการตัดสินแล้วในเมื่อรายชื่อสิบอันดับแรกถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว การที่ทั้งสองคนไม่เข้าร่วมการแข่งขันจัดอันดับในรอบถัดไปก็ไม่เป็นไร ท้ายที่สุดแล้ว ในใจของทุกคนต่างมีเกณฑ์วัดผลของตัวเองอยู่แล้วว่าอันดับที่แท้จริงคืออะไร” สายตาของซูเชียนมองไปรอบๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของซูเชียน ความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวที่คนทั้งสองแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้ทำให้หัวใจของพวกเขารู้สึกเย็นวาบ การไม่มีคนทั้งสองมาแย่งชิงอันดับคงทำให้การแข่งหลังจากนี้ง่ายขึ้นมาก แน่นอนว่าอารมณ์นี้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนมี อย่างน้อยหลินซิวยาก็ถอนหายใจด้วยความเสียดายเล็กน้อย ในเมื่อขาดคู่ต่อสู้อย่างหลิวชิงและเสี่ยวเหยียนไปแล้ว จะมีอะไรให้ต้องตั้งตารอในการแข่งขันรอบถัดไปอีกล่ะ? เสี่ยวเหยียนและหลิวชิงที่หมดสติถูกหามออกจากสนามประลองภายใต้สายตาจำนวนมากที่เต็มไปด้วยความเคารพและยกย่อง ก่อนจะถูกส่งไปยังพื้นที่พักฟื้น การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่เสี่ยวเหยียนและหลิวชิงถอนตัวออกไป อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เห็นการต่อสู้อันน่าตื่นตาตื่นใจของคนทั้งสองก่อนหน้านี้ การต่อสู้หลังจากนั้นก็ยากที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกตกตะลึงได้มากนัก แม้ว่ามันจะดุเดือดเพียงใดก็ตาม บรรดาผู้คนที่เข้าร่วมการประลองจัดอันดับเหล่านี้ต่างรู้สึกจนใจเมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์นี้ เพราะการต่อสู้ระหว่างเสี่ยวเหยียนและหลิวชิงได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของโต้วหลิงทั่วไปไปแล้ว พวกเขาจะเอาชนะมันได้อย่างไร? การแข่งขันจัดอันดับดำเนินไปจนถึงช่วงบ่ายก่อนจะค่อยๆ สิ้นสุดลง หลังจากการต่อสู้อันดุเดือดเร่าร้อน รายชื่อ ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ ชุดใหม่ก็ถูกประกาศออกมา อันดับหนึ่งย่อมหนีไม่พ้นเจ้าตัวประหลาดน้อยจื่อเหยียน ด้วยความแข็งแกร่งที่น่ากลัวและไม่ธรรมดาของนาง อย่าว่าแต่นักเรียนเลย แม้แต่ผู้อาวุโสบางคนยังต้องหลีกทางให้นาง แม้แต่หลินซิวยาผู้หยิ่งผยองก็ยังไม่มีใจจะแย่งชิงตำแหน่งที่หนึ่ง ตำแหน่งที่สองก็ไม่ได้สร้างความประหลาดใจมากนัก หลังจากเสียหลิวชิงไป และแน่นอนว่าเสี่ยวเหยียนที่เป็นม้ามืดซึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างฉับพลันที่ต้องนำมาพิจารณาด้วย คนที่เหลือก็ไม่สามารถสั่นคลอนตำแหน่งของเขาได้ ดังนั้นหลินซิวยาจึงครองอันดับสองของทำเนียบผู้แข็งแกร่งได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง อันดับสามแต่เดิมคือหลิวชิง อย่างไรก็ตาม ด้วยการถอนตัวของเขาในปัจจุบัน ชื่อของเขาจึงถูกแทนที่โดยหยานห่าว การต่อสู้เพื่อชิงอันดับที่สี่นั้นดุเดือดกว่าอันดับข้างบนมาก แต่หลังจากผ่านการประลองหลายรอบ ในที่สุดหลินเหยียนก็เป็นผู้ชนะและก้าวขึ้นสู่อันดับที่สี่จากอันดับที่เก้าได้ในคราวเดียว การต่อสู้เพื่อชิงอีกหกอันดับที่เหลือก็ดุเดือดไม่แพ้กัน เมื่อการแข่งขันจบลง นอกเหนือจากสองคนที่เคยอยู่ในสิบอันดับแรกมาก่อน ที่เหลือล้วนเป็นหน้าใหม่ที่โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เนื่องจากการจับสลาก จึงมีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะมีโชคอยู่บ้าง แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ยังคงยอดเยี่ยมมาก ท้ายที่สุดแล้ว ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ นี้ไม่ใช่รายชื่อธรรมดา แม้ใครจะมีโชคเพียงพอ แต่ก็ต้องมีความแข็งแกร่งที่คู่ควรเพื่อรองรับหากต้องการไปให้ถึงจุดหมาย แม้ว่ารายชื่อ ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ จะถูกกำหนดแล้ว แต่หัวใจของทุกคนก็มีมาตรวัดของตนเองเหมือนที่ซูเชียนกล่าวไว้ ดังนั้นแม้เสี่ยวเหยียนและหลิวชิงจะมีอันดับที่สิบร่วมกันใน ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ แต่ทุกคน รวมถึงหยานห่าวที่ได้อันดับสาม ต่างก็รู้ดีในใจว่าตำแหน่งนี้ยังคงเป็นของชายผู้มีบุคลิกโดดเด่นคนนั้น... ไม่สิ ยังมีอีกคนที่ยืนเคียงข้างเขา... นั่นคือเสี่ยวเหยียน ในการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวนั้น เสี่ยวเหยียนใช้พลังการต่อสู้อันเหนือชั้นสยบหัวใจของทุกคน นับจากวินาทีนั้น ไม่มีใครในสำนักในกล้าดูถูกนักเรียนใหม่ผู้นี้ที่เพิ่งเข้าสำนักในมาไม่ถึงหนึ่งปี ในขณะเดียวกัน ชื่อเสียงของ ‘กลุ่มพาน’ ก็พุ่งทะยานขึ้นดุจเรือที่ลอยขึ้นตามกระแสน้ำ เหตุผลสำคัญที่ทำให้กลุ่มของหลินซิวยาและหลิวชิงถือได้ว่าเป็นสองขุมอำนาจที่ไม่ธรรมดาภายในสำนักใน ก็เพราะทั้งสองคนมีพลังที่เหนือกว่าผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ ใน ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ มากนัก ทว่า ‘กลุ่มพาน’ ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นกลุ่มนักเรียนน้องใหม่นี้ ก็ครอบครองผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังอันโดดเด่นเช่นเดียวกัน อิทธิพลของ ‘กลุ่มพาน’ ย่อมเติบโตขึ้นในอนาคตอย่างแน่นอน ในขณะที่ทุกคนกำลังทำหน้าท่าทางว่ายังไม่จุใจและเตรียมจะออกจากสนามประลองหลังจากจบการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ก็มีการประลองเพิ่มขึ้นอีกครั้งที่ทำให้ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง ตามกฎของซีซั่นก่อนๆ จะมีการประลองแบบกระชับมิตรหลังจากการแข่งขัน ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ จบลง ในการประลองประเภทนี้ ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกท้าทายใครก็ได้ในสิบอันดับแรกของทำเนียบผู้แข็งแกร่ง แน่นอนว่าการท้าทายนี้ไม่มีความเป็นทางการเหมือนการประลองจริง สรุปสั้นๆ คือมันเป็นเพียงความสนุกสนานเพิ่มเติมหลังจบการแข่งขัน แม้จะเป็นเพียงการซ้อม แต่ก็หาได้ยากที่จะมีใครเข้าร่วมจริงๆ เพราะผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างมากมายเหล่านี้ล้วนมีพลังที่จัดอยู่ในระดับแนวหน้าของสำนักใน การที่ใครสักคนจะท้าทายทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทางสู้ได้ มันจะไม่ใช่การรนหาที่อายหรืออย่างไร? อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์สนุกสนานในตอนท้ายของซีซั่นนี้กลับทำให้ทุกคนตกอยู่ในอาการมึนงง ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากผู้ท้าทายคือหญิงสาวที่งดงามจนแทบทำให้คนหยุดหายใจ ยิ่งไปกว่านั้น คู่ต่อสู้ที่หญิงสาวชุดเขียวผู้นี้ท้าทายคือหลินซิวยา! แน่นอนว่าเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ทั้งสนามตกอยู่ในอาการมึนงง แต่ทว่า ในการประลองกระชับมิตรหลังจากนั้น... การประลองทั่วไปใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที แต่เพียงสิบนาทีสั้นๆ นี้ หลินซิวยาผู้ซึ่งกำลังขมขื่นใจที่หาคู่ต่อสู้ที่คู่ควรไม่ได้ในการแข่งขัน กลับถูกเอาชนะอย่างน่าอนาถ เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินซิวยาเมื่อปลายนิ้วเรียวงามคู่หนึ่งหยุดอยู่เหนือหน้าผากเขาเพียงครึ่งนิ้ว เขามองหญิงสาวชุดเขียวที่ยืนยิ้มจางๆ อยู่ตรงหน้าอย่างว่างเปล่าและรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที เขารู้สึกไม่หงุดหงิดเลยแม้แต่น้อยในใจ เพราะในการแลกเปลี่ยนกระบวนท่าเมื่อครู่ เขาถูกต้อนให้ถอยหลังทุกย่างก้าว นี่อาจดูเป็นเวลาเพียงชั่วครู่สั้นๆ แต่เขาได้ใช้ไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาออกมาแล้ว ทว่าในวินาทีที่เขากำลังแสดงวิชาโต้วจี้ที่แข็งแกร่งที่สุด ปลายนิ้วของหญิงสาวชุดเขียวก็ดีดตัวเล็กน้อย แสงสีทองร้อนแรงก็สั่นสะเทือนวิชาของเขาจนสลายไปจนหมดสิ้น วินาทีที่วิชาโต้วจี้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาถูกทำลายจนสลายไป หลินซิวยาเข้าใจทันทีว่าการต่อสู้นี้ไม่มีความหมายเลย ทั้งสองคนอยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง การโจมตีต่อเนื่องของคู่ต่อสู้ทำให้เขาทิ้งความหวังสุดท้ายไป “ข้าแพ้แล้ว” หลินซิวยายักไหล่ในสนามประลองและหัวเราะขมขื่นทันทีภายใต้สายตาตกตะลึงจำนวนมากในเวที “ข้าคิดมาตลอดว่าเสี่ยวเหยียนคือม้ามืดที่ดำมืดที่สุดในซีซั่นนี้ ไม่นึกเลยว่าแฟนสาวตัวน้อยของเขาจะดำมืดกว่าเขาเสียอีก ด้วยพลังของเจ้า เจ้าสามารถไปหาศิษย์พี่จื่อเหยียนเพื่อประลองได้โดยตรงเลย” ดวงตาจำนวนมากจากอัฒจันทร์ต่างถลนออกมาดั่งปลาตาย พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ โดยเฉพาะหลิวเฟยบนแท่นสูง สีหน้าของนางน่าสนใจมากจนไม่มีใครพูดอะไรออก แน่นอนว่านางได้เห็นกับตาว่าคู่ต่อสู้ที่ญาติผู้พี่ของนางให้ความสำคัญอย่างยิ่งกลับถูกเอาชนะได้อย่างง่ายดายโดยคนที่นางมักจะเยาะเย้ยและด่าทอเบาๆ อยู่บ่อยครั้ง ความแตกต่างที่มากมายเช่นนี้ทำให้นางยอมรับได้ยาก “ท้าทายจื่อเหยียนงั้นหรือ? ยัยหนูคนนั้นอาจจะไปร้องไห้ฟ้องเสี่ยวเหยียนเกอเกอเอาได้ แล้วคนที่โดนดุจะกลายเป็นข้าแทน” แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องจากขอบฟ้า ปกคลุมร่างที่บอบบางงดงามของหญิงสาวชุดเขียวด้วยรัศมีเลือนราง หัวใจของหลินซิวยาราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรงเมื่อได้เห็นรอยยิ้มสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยความเงียบสงบบนใบหน้าที่ไร้ที่ติของนาง ความรู้สึกแบบนั้น... ดูเหมือนจะเรียกว่า... รักแรกพบอย่างนั้นหรือ? ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หลินซิวยามีแรงกระตุ้นที่จะหัวเราะออกมา ตัวเขาที่มองผู้หญิงเป็นเพียงสิ่งที่หามาได้ง่ายๆ กลับมีความรู้สึกแบบนี้... “เหตุผลที่มาท้าทายเจ้าก็เพียงเพราะเขาบอกว่าอยากเห็นภาพที่ข้าเฉิดฉาย น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเห็นมันได้...” หญิงสาวชุดเขียวค่อยๆ ถอนปลายนิ้วเรียวงามออกจากหน้าผากของหลินซิวยาและกล่าวด้วยท่าทีห่างเหิน หลินซิวยาอ้าปากค้าง เขาผู้ซึ่งแต่เดิมเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและสบายที่สุดในสำนักใน กลับต้องมาตะกุกตะกักด้วยความเขินอายต่อหน้าหญิงสาวคนนี้ “วางใจเถอะ ข้าไม่ได้สนใจจะเป็นอันดับสองใน ‘ทำเนียบผู้แข็งแกร่ง’ นักหรอก ตอนนี้การประลองจบลงแล้ว ข้ายังต้องไปดูแลเสี่ยวเหยียนเกอเกออยู่” ซวินเอ๋อร์ทำตามท่าทางของเสี่ยวเหยียนโดยการยักไหล่ให้หลินซิวยา นางหมุนตัวกลับทันที ก้าวเดินอย่างนุ่มนวลลงบนพื้นดินที่อาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์อัสดง พร้อมกับชายกระโปรงสีเขียวที่พลิ้วไหว นางค่อยๆ หายไปจากสนามประลอง ทิ้งให้สนามประลองเงียบงันจนน่าขนลุก “ทำไมข้าถึงไม่เคยค้นพบหญิงสาวที่โดดเด่นเช่นนี้มาก่อน...” สายตาของหลินซิวยาพร่าเลือนขณะจ้องมองร่างเพรียวบางที่ค่อยๆ ลับสายตาไป ศีรษะของเขาตกลงทันทีเมื่ออารมณ์ซับซ้อนที่มีต่อเสี่ยวเหยียนก่อตัวขึ้นในใจ มันทั้งความอิจฉาและความชื่นชม...