Chapter 584: พลัดพราก “หลิงเฉวียน หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้! ตระกูลเซียวและตระกูลของเรามีสนธิสัญญาพันธมิตรกันอยู่ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเปิดปากดูหมิ่นพวกเขา?” ซวินเอ๋อร์ตะโกนออกไปอย่างเด็ดขาด หัวใจของนางเริ่มวิตกกังวลเมื่อสัมผัสได้ว่าสีหน้าของเซียวเหยียนนั้นมืดมนและเย็นชาลง “เค่อ เค่อ คุณหนู ท่านไม่จำเป็นต้องโกรธเคืองไป ข้าก็แค่เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาเท่านั้นเอง” หลิงเฉวียนยิ้ม เขาเปลี่ยนคำพูดทันควันก่อนจะกล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตาม ก่อนออกเดินทาง หัวหน้าตระกูลได้กำชับข้าไว้ว่า หากพบคุณชายเซียวเหยียน ให้ข้าลองสอบถามถึงตำแหน่งของกุญแจจากตระกูลเซียว” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลิงเฉวียนก็ยิ้มพลางหันไปจ้องมองเซียวเหยียน “ไม่ทราบว่าคุณชายเซียวเหยียนพอจะบอกข้าได้หรือไม่?” หัวใจของซวินเอ๋อร์สั่นไหวเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางกลัวว่าเซียวเหยียนจะเผยร่องรอยอะไรออกมา กำลังจะเอ่ยปากขัดขึ้น แต่เซียวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับขมวดคิ้วแล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “กุญแจ?” หลิงเฉวียนขมวดคิ้วขณะจ้องมองสีหน้าที่ดูสงสัยของเซียวเหยียน เขาครุ่นคิดในใจ ‘อย่าบอกนะว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้? ตอนนี้ตระกูลเซียวล่มสลายไปแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่า ‘หอคอยวิญญาณ’ ชิงกุญแจไปแล้วหรือยัง หากพวกเขาได้มันไปคงเป็นเรื่องใหญ่แน่’ “ข้าอาศัยอยู่ในตระกูลเซียวมาหลายปี ไม่เคยได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับ ‘กุญแจ’ ที่ว่านั่นเลย เจ้าฝันไปหรือเปล่าที่คิดว่าจะหามันได้ง่ายๆ แบบนั้น?” ซวินเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เค่อ เค่อ ข้าก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง จุดประสงค์หลักในการมาของข้าคือการพาคุณหนูกลับตระกูล ส่วนเรื่องอื่นเป็นเพียงเรื่องรอง” หลิงเฉวียนยิ้ม ก่อนจะโค้งคำนับซวินเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า “คุณหนู เชิญครับ! หัวหน้าตระกูลคิดถึงท่านมากจริงๆ” ซวินเอ๋อร์ขมวดคิ้ว นางส่ายหน้าเล็กน้อย กำลังจะก้าวเท้าออกไป ทว่าเซียวเหยียนที่อยู่ข้างๆ กลับคว้าข้อมือนางไว้ เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำ “เจ้าจะไปแล้วหรือ?” “เซียวเหยียนเกอเกอ ข้าจากตระกูลมาหลายปีและเลื่อนเวลาการกลับไปหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ดูเหมือนว่าข้าคงเลื่อนออกไปไม่ได้อีก เซียวเหยียนเกอเกอ จำคำที่ข้าเคยบอกท่านไว้ให้ดี ท่านห้ามเปิดเผยข่าวเรื่องที่ ‘หยกเทพโบราณโตวเส่อ’ อยู่ในมือท่านเด็ดขาด ในอนาคตท่านจะได้รู้เองว่าขุมพลังเบื้องหลังซวินเอ๋อร์คือใคร แต่เซียวเหยียนเกอเกอต้องไม่มาหาซวินเอ๋อร์จนกว่าท่านจะมีพลังมากพอที่จะปกป้องหยกโบราณนั้น ไม่เช่นนั้นบางคนในตระกูลจะต้องกักตัวท่านไว้แน่นอน หยกโบราณที่อยู่ในมือท่านนั้นมีความสำคัญยิ่งใหญ่เกินไป” ซวินเอ๋อร์ก้มหน้าลงเล็กน้อยขณะที่ริมฝีปากขยับเบาๆ ถ้อยคำที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนถูกส่งไปถึงหูของเซียวเหยียน สีหน้าของเซียวเหยียนเปลี่ยนไปมา มือที่จับแขนของซวินเอ๋อร์สั่นสะท้านเล็กน้อย “เซียวเหยียนเกอเกอ ซวินเอ๋อร์จะรอท่าน ข้าจะรอจนกว่าท่านจะกลายเป็นยอดฝีมือที่ใครก็ต้องก้มหัวให้ ซวินเอ๋อร์เชื่อเสมอว่าวันหนึ่งท่านจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนี้ เมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลเซียวที่เสื่อมถอยไปจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งเพราะท่าน!” แขนของเซียวเหยียนสั่นไม่หยุด อารมณ์ของเขาปั่นป่วนจากคำพูดของซวินเอ๋อร์ แม้เขาจะไม่ใช่หนุ่มน้อยใจร้อนเหมือนเมื่อก่อนหลังจากผ่านประสบการณ์มามากมายหลายปี แต่การต้องเผชิญหน้ากับการพลัดพรากเช่นนี้หลังจากที่ตระกูลต้องพบกับหายนะ ทำให้เขารู้สึกเหมือนรับไม่ได้กับสถานการณ์ตรงหน้า ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงชั่วขณะแห่งการจากลานี้เท่านั้นที่ทำให้เขารู้ซึ้งว่า หญิงสาวตรงหน้ามีความสำคัญต่อหัวใจของเขามากเพียงใด… “คุณชายเซียวเหยียน นี่คือภารกิจของเรา ดังนั้นโปรดปล่อยคุณหนูด้วยครับ” แววตาของหลิงเฉวียนเริ่มเย็นชาลงขณะจ้องมองเซียวเหยียนที่ยังคงจับแขนซวินเอ๋อร์ไว้ แต่บนใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและมีมิตรไมตรี เซียวเหยียนเพิกเฉยต่อคำพูดของหลิงเฉวียนโดยสิ้นเชิง สายตาของเขาจ้องมองซวินเอ๋อร์อย่างแน่วแน่ ครู่ต่อมา เขาก็ยอมปล่อยมือออกอย่างเชื่องช้าภายใต้สายตาอันมุ่งร้ายของหลิงเฉวียน ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะปล่อยแขนของนาง มือของเขากลับตวัดออกไปโอบรอบเอวบางนุ่มนั้นอย่างกะทันหัน เขาคว้าตัวนางเข้ามากอดแน่นก่อนจะซุกหน้าลงบนกลุ่มผมสีดำที่ส่งกลิ่นหอมจางๆ เขาพึมพำ “ซวินเอ๋อร์ รอข้านะ ข้าจะไปหาเจ้าเอง! ข้าไม่สนหรอกว่าขุมพลังเบื้องหลังของเจ้าจะใหญ่โตหรือน่าเกรงขามแค่ไหน เจ้าเป็นของข้า หากข้าต้องไปถึงขั้นโตวซุนเพื่อให้พวกมันมองข้าตรงๆ ข้าก็จะพยายามไปให้ถึงขั้นโตวซุน ถ้าโตวซุนยังไม่พอ ก็จะเป็นโตวเซิ่ง ถ้าโตวเซิ่งยังไม่พอ ก็จะเป็นโตวตี้! บรรพบุรุษของตระกูลเซียวในอดีตยังทำได้ ข้า เซียวเหยียน ก็จะทำได้เช่นกัน!” ซวินเอ๋อร์ขบริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาที่เป็นประกายดั่งอัญมณีวูบไหวเล็กน้อย “คนโง่ ถ้าท่านทำได้ถึงขั้นโตวตี้จริงๆ ท่านจะเลือกหญิงสาวคนไหนในทวีปนี้ก็ได้นะ” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิงเฉวียนเลือนหายไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเซียวเหยียนกล้าดึงซวินเอ๋อร์เข้าไปกอด ดวงตาของเขามืดมนและเย็นชาดั่งคมมีดขณะจับจ้องไปที่ร่างของเซียวเหยียน เขาค่อยๆ กำหมัดแน่น เปลวเพลิงที่มองเห็นได้จางๆ พุ่งออกมาจากหมัดของเขา ซวินเอ๋อร์หลุดออกมาจากการกอดของเซียวเหยียนอย่างรวดเร็วหลังจากสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังงานธรรมชาติ นางรีบกระซิบที่ข้างหูเขา “จำสิ่งที่ข้าพูดไว้ให้ดี อย่างน้อยที่สุด อย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลของข้าก่อนที่ท่านจะบรรลุถึงขั้นโตวจง” เมื่อกล่าวจบ ซวินเอ๋อร์ก็หมุนตัวกลับและใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างของนางพุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศก่อนที่ไหล่จะสั่นไหวเล็กน้อย ปีกโตวชี่สีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นที่แผ่นหลัง ปีกคู่นั้นกระพือจนนางร่อนลงบนหนึ่งในสัตว์อสูรเขาสี่ปีศาจ สุดท้ายนางก็ถูกพาตัวไปท่ามกลางลมพายุที่พัดกระหน่ำ มุ่งหน้าไปยังขอบฟ้าอันห่างไกล ร่างทั้งเก้าที่อยู่เบื้องหลังหลิงเฉวียนต่างพุ่งตัวขึ้นบนสัตว์อสูรเขาสี่ปีศาจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเร่งติดตามไปราวกับสายฟ้า พร้อมกับคุ้มกันนางไว้ตรงกลาง หัวใจของเซียวเหยียนรู้สึกอ้างว้างขณะสายตาจ้องมองสัตว์อสูรเขาสี่ปีศาจที่ค่อยๆ ห่างออกไป เขาหันสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ร่างของหลิงเฉวียนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ “รองผู้บัญชาการหลิงเฉวียน ไม่คิดจะจากไปหรือ?” “ข้าไม่รีบ” หลิงเฉวียนยิ้ม รอยยิ้มนั้นค่อยๆ เย็นเยียบลงขณะมองเซียวเหยียนด้วยสายตามืดมน เขาหัวเราะอย่างเย็นชา “ข้าเพียงแค่อยากบอกอะไรเจ้าสักอย่าง ด้วยความสำเร็จของเจ้าและเบื้องหลังของตระกูลเซียวที่ตอนนี้เป็นเหมือนสุนัขที่ไร้บ้าน เจ้ามันไม่คู่ควรกับคุณหนู ข้าจะบอกตรงๆ นะ หัวหน้าตระกูลเดาได้อยู่แล้วว่าคุณหนูอาจจะมีใจให้เจ้า ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ข้านำคำพูดมาบอกเจ้าว่า ให้ลืมคุณหนูไปซะ ดีที่สุดคือทำเหมือนเรื่องราวในอดีตไม่เคยเกิดขึ้น คุณหนูมีตำแหน่งที่สำคัญอย่างยิ่งในตระกูล มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงในทวีปนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับนาง ส่วนเจ้า... ไม่คู่ควร!” ใบหน้าของหลิงเฉวียนเต็มไปด้วยความดูแคลนในช่วงสามคำสุดท้าย ซวินเอ๋อร์เป็นที่หมายปองของอัจฉริยะทุกคนในตระกูล ซึ่งเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เมื่อเห็นเซียวเหยียนกล้าโอบกอดนางเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะเกรงใจซวินเอ๋อร์ เขาคงควบคุมตัวเองไม่ได้และฆ่าเซียวเหยียนทิ้งตรงนั้นไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้เขามีหน้าที่ส่งข้อความ เขาก็ย่อมต้องดูหมิ่นและเยาะเย้ยให้ถึงที่สุด ตามที่เขาคาดหวัง การใช้คำพูดทำลายความมั่นใจของเซียวเหยียนคือผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจที่สุด ทว่าเซียวเหยียนตรงหน้าเขากลับนิ่งสงบอย่างไม่น่าเชื่อหลังจากคำพูดเหล่านั้นจบลง ดวงตาสีดำสนิทที่เย็นชามองตรงไปที่หลิงเฉวียน ครู่ต่อมาเขาก็หัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “มันไม่ใช่เรื่องของเจ้าที่จะมาตัดสินว่าข้าคู่ควรหรือไม่ อีกอย่าง... เจ้ากำลังอิจฉาข้าอยู่ใช่ไหม?” ความชั่วร้ายบนใบหน้าของหลิงเฉวียนค่อยๆ เลือนหายไปขณะจ้องมองเซียวเหยียนด้วยสายตาขุ่นมัว “เจ้าอยากตายหรือไง? อย่าคิดว่าทำตัวโอหังได้เพราะคุณหนูคอยปกป้องเจ้า หากข้าอยากจะฆ่าเจ้า ก็เป็นแค่เรื่องง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น” เซียวเหยียนจ้องมองหลิงเฉวียนที่ซ่อนจิตสังหารไว้บนใบหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน ท่าทีที่ปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อยทำให้จิตสังหารในใจของหลิงเฉวียนปั่นป่วน เขาเกลียดไอ้เจ้ามดปลวกที่ทำตัวเย็นชาเช่นนี้เหลือเกิน ในขณะที่จิตสังหารของหลิงเฉวียนกำลังแผ่ออกมา เสียงชราแผ่วเบาก็ดังขึ้นในทุ่งหญ้า “รองผู้บัญชาการ การที่ข้าปล่อยให้พวกเจ้าเข้ามาในสถานศึกษาชั้นใน ถือเป็นความใจกว้างอย่างถึงที่สุดแล้ว นี่เจ้าคิดจะลงมือกับนักเรียนของสถานศึกษาเราอย่างนั้นหรือ?” ร่างสีดำปรากฏขึ้นอย่างแปลกประหลาดกลางอากาศพร้อมกับเสียงนั้น นั่นคือผู้อาวุโสสูงสุด ซูเชียน จิตสังหารบนร่างกายของหลิงเฉวียนหายวับไปทันทีเมื่อเห็นซูเชียนปรากฏตัว เขาประสานมือคำนับอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ “ผู้อาวุโสพูดอะไรเช่นนั้น ข้าก็แค่สนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคุณชายเซียวเหยียนเท่านั้นเอง” “พอได้แล้ว ไม่ต้องมาพูดจาอ้อมค้อมต่อหน้าข้า ข้าให้เกียรติตระกูลของพวกเจ้ามากที่สุดแล้วที่อนุญาตให้เข้ามาตามหาคน ตอนนี้พบตัวแล้วก็จงรีบออกไปเสีย” ซูเชียนขมวดคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หลิงเฉวียนยิ้มเมื่อได้ยินคำสั่งไล่ของซูเชียน แต่ไม่ได้โต้ตอบ เขาโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะหันไปทางเซียวเหยียนอีกครั้ง เขายิ้มอย่างเสแสร้งแล้วกล่าว “ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ยอมแพ้สินะ เอาเถอะ หากวันหน้าเจ้ามีดีพอ ก็มาหาคุณหนูที่ตระกูลได้ทุกเมื่อ ถึงเวลานั้นรองผู้บัญชาการคนนี้จะทำให้เจ้าเห็นเองว่าช่องว่างระหว่างเรามันกว้างใหญ่แค่ไหน” หลิงเฉวียนสั่นไหล่หลังจากพูดจบ ปีกโตวชี่สีแดงเข้มคู่หนึ่งพุ่งออกมา ปีกกระพือเบาๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเขาก็โบยบินไปราวกับสายฟ้าลับหายไปจากขอบฟ้าในเวลาอันสั้น ซูเชียนร่อนลงพื้นช้าๆ ขณะมองดูหล