บทที่ 605: ต่อกรด้วยอัคคี! เสาพลังงานหลากสีปรากฏขึ้นราวกับสายรุ้งที่พาดผ่านท้องฟ้า มันแบกรับร่องรอยของมิติที่สั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับร่างอันใหญ่โตของงูหลามเพลิงล่องหนอย่างรุนแรง การระเบิดของพลังงานนั้นเปรียบเสมือนดอกไม้ไฟอันงดงามที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของงูหลามเพลิง การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวที่รวบรวมพลังรุกทั้งหมดจากบรรดาผู้เชี่ยวชาญแห่ง ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ คือสิ่งที่แม้แต่ซูเชียนก็ยังไม่กล้ารับมือโดยตรง ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเจ้างูหลามล่องหนจะมีพละกำลังมหาศาล แต่มันก็ถูกแรงปะทะอันรุนแรงนี้กระแทกให้ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงขู่ฟ่อด้วยความโกรธเกรี้ยวแผดก้องไปทั่วท้องฟ้า บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน สีหน้าของเหล่าผู้เชี่ยวชาญจาก ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ เต็มไปด้วยความปิติยินดีขณะที่มองดูงูหลามเพลิงล่องหนถูกผลักดันให้ถอยร่น แต่ทว่าความดีใจนั้นยังไม่ทันได้จางหาย คลื่นพลังงานที่ร้อนแรงและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็พลันทะลักออกมาจากเบื้องล่าง พวกเขาก้มหน้าลงด้วยความตกตะลึง เพียงเพื่อจะพบร่างมหึมาของงูหลามเพลิงล่องหนที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าดุจสายฟ้า ดวงตารูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ของมันแผ่ไอความร้อนที่ดูราวกับต้องการจะหลอมละลายทุกคนที่ขวางทางมัน “หยุดมันไว้!” สีหน้าของหานเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาแผดเสียงสั่งการอย่างเคร่งขรึมเมื่อเห็นงูหลามเพลิงล่องหนพุ่งเข้าใส่มาอีกครั้ง เสียงคำรามยังไม่ทันสิ้นสุด เหล่าผู้เชี่ยวชาญรอบข้างก็เร่งรีบโคจรโต่วชี่ในร่างออกมาอีกครั้ง แต่ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทันปล่อยการโจมตีออกไป งูหลามเพลิงล่องหนที่พุ่งเข้ามาก็อ้าปากกว้าง เสาเพลิงล่องหนที่สามารถบิดเบือนมิติได้ทะลักออกมาจากปากของมัน! เสาเพลิงล่องหนกรีดผ่านท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ระเหยอากาศทั้งหมดที่มันเคลื่อนผ่าน รอยแผลเป็นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ายังคงหลงเหลืออยู่บนท้องฟ้า ทำให้ทุกคนรู้สึกตกตะลึงไปตามๆ กัน “หลบไป!” หานเฟิงตะโกนสุดเสียงเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอันน่าสยดสยองที่แฝงอยู่ในเสาเพลิงนั้น ความเร็วของเสาเพลิงนั้นรวดเร็วราวกับสายฟ้า ทันทีที่เสียงตะโกนของหานเฟิงจบลง มันก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มผู้เชี่ยวชาญจาก ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ ด้วยโมเมนตัมที่ไม่อาจต้านทานได้ หานเฟิงและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ ที่มีประสาทสัมผัสเฉียบคมสามารถหลบเสาเพลิงนั้นได้อย่างฉิวเฉียดในช่วงวินาทีที่มันระเบิดเข้ามา ถึงจะเป็นเช่นนั้น เสาเพลิงที่เฉียดผ่านพวกเขาก็ยังสร้างความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาอย่างรุนแรงบนผิวหนัง “อ๊าก!” มีเพียงผู้เชี่ยวชาญที่มีฝีมือเท่านั้นที่สามารถรอดพ้นจากเสาเพลิงได้ ในทางกลับกัน ผู้โชคร้ายบางคนกลับถูกมันปะทะเข้าอย่างจัง เปลวเพลิงล่องหนเข้าปกคลุมร่างกายของพวกเขา แม้แต่ผู้ที่มีโต่วชี่คุ้มกายก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดดุจถูกเข็มทิ่มแทงทะลุหัวใจ ร่างคนบนท้องฟ้าขยับไหวไปมา มีร่างของคนที่ถูกไฟคลอกกว่าสิบคนดิ้นพล่านไปทุกทิศทุกทาง พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะหนีจากเปลวเพลิงล่องหนที่เกาะกินร่างกายของพวกเขา “ช่วยพวกเขา!” หานเฟิงตะโกนสั่งรีบเร่งเมื่อเห็นเหล่าผู้เชี่ยวชาญจาก ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ ที่ถูกเปลวเพลิงลามถึง ในตอนนี้ คนเหล่านี้คือปัจจัยสำคัญในการตัดสินว่าเขาจะครอบครอง ‘เปลวไฟหัวใจร่วงหล่น’ ได้หรือไม่ แน่นอนว่าเขาไม่อาจปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาได้ง่ายๆ หานเฟิงเป็นคนแรกที่เคลื่อนไหวเพื่อช่วยคนอื่นหลังจากที่เสียงของเขาสิ้นลง แต่ทว่าคลื่นความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่างทำให้เขาต้องชะงักการกระทำลงอย่างกะทันหัน เมื่อเขาก้มหน้าลงมอง เขากลับพบว่าเสาเพลิงที่ไม่ด้อยไปกว่าการโจมตีก่อนหน้านี้กำลังพุ่งตรงมาหาเขา “บัดซบ!” หานเฟิงสบถเบาๆ เขาเข้าใจดีว่าเสาเพลิงนี้มีพลังทำลายล้างระดับไหน และไม่กล้าที่จะลองรับมันแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือทันที เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มอันทรงพลังก็พุ่งทะลักออกมาจากร่างของเขา สุดท้ายมันกลายเป็นม่านเพลิงสีน้ำเงินก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะ “ฮ่า!” ผนึกในมือของหานเฟิงถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วและฝ่ามือของเขากดลงไปอย่างหนักหน่วงทางเสาเพลิงที่พุ่งขึ้นมา ม่านเพลิงสีน้ำเงินม้วนตัวลงมาจากทุกทิศทาง ราวกับมหาสมุทรที่กำลังบ้าคลั่ง คลื่นน้ำทับถมกันหนาแน่นก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับเปลวเพลิงล่องหนอย่างรุนแรง “ปัง!” ‘เปลวไฟสวรรค์’ ทั้งสองชนิดปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดข้างหูของทุกคนในที่นั้น ในวินาทีที่เปลวเพลิงปะทะกัน แม้แต่นักศึกษาจากสถาบันชั้นในยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอุณหภูมิเหนือท้องฟ้าพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ใบไม้แห้งในบางพื้นที่ถึงกับเกิดการลุกไหม้ขึ้นเอง... แรงสั่นสะเทือนของพลังงานที่เกิดจากการปะทะกันของ ‘เปลวไฟสวรรค์’ บนท้องฟ้าทำให้หานเฟิงถอยหลังไปกว่าสิบก้าวถึงจะทรงตัวได้ สายตาของเขาก้มลงมองและพบว่าเจ้างูหลามเพลิงล่องหนได้ขดตัวเป็นรูปงูอยู่บนฟ้า มันเชิดหัวมหึมาขึ้นสูงและจ้องมองหานเฟิงอย่างแน่วแน่ เห็นได้ชัดว่ามันพร้อมที่จะเข้าสู่การต่อสู้ที่แท้จริงกับเขาแล้ว “ไอ้บ้านี่ มันก็ครอบครอง ‘เปลวไฟสวรรค์’ เหมือนกัน ทำไมต้องมาเลือกเล่นงานข้าก่อนด้วยวะ?” ใบหน้าของหานเฟิงเขียวคล้ำ สายตาเหลือบไปมองเซียวเหยียนที่อยู่ไกลออกไปบนฟ้า ซึ่งกำลังกอดอกดูเหตุการณ์อยู่ก่อนจะสบถด่าในใจ “หานเฟิง ‘เปลวไฟสวรรค์’ ตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป ดูท่าพวกเราคงช่วยอะไรไม่ได้มาก เจ้าไม่ต้องกลัวอุณหภูมิอันน่าสยดสยองของมันหรอก เพราะเจ้าเองก็ครอบครอง ‘เปลวไฟสวรรค์’ อยู่ ดังนั้นเจ้าควรหาวิธีอ่อนกำลังมันลงก่อน!” เสียงตะโกนดังขึ้นกะทันหัน ใจของหานเฟิงร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินดังนั้น เขาหันไปมองเพียงเพื่อพบว่าพี่น้องทองเงินได้นำกลุ่มผู้เชี่ยวชาญจาก ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ ถอยออกไปไกลจากจุดนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าการโจมตีอันทรงพลังที่งูหลามเพลิงล่องหนแสดงให้เห็นเมื่อครู่ได้สร้างความหวาดกลัวให้แก่คนเหล่านี้ไปแล้ว “ไอ้พวกขี้ขลาดกลัวตายเอ๊ย!” หานเฟิงสบถในใจ แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรที่วู่วาม เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้งูหลามเพลิงล่องหนได้ล็อกเป้าหมายมาที่เขาแล้ว ตราบใดที่เขาถอยหนีแม้เพียงก้าวเดียว มันก็จะพุ่งเข้าใส่เขาทันที “ดูท่าข้าคงต้องใช้วิธีลับในการปราบเปลวไฟของ ‘เปลวไฟหัวใจร่วงหล่น’ ลงบ้าง มิเช่นนั้นไอ้พวกนั้นคงไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยแน่นอน ด้วยนิสัยรอบจัดของพวกมัน...” ความคิดนี้แล่นผ่านในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมาเขาก็ได้แต่กัดฟันกรอด จ้องมองงูหลามเพลิงล่องหนเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นเยียบ แขนของเขาสั่นไหว ขวดหยกสีน้ำเงินใสสองใบปรากฏขึ้นในมือทันที ทุกคนต่างเห็นกระแสไอเย็นสีน้ำเงินหนาทึบรั่วไหลออกมาหลังจากขวดหยกสองใบนี้ปรากฏขึ้น คนที่สายตาเฉียบคมบางคนถึงกับเห็นละอองความชื้นในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งทุกที่ที่ไอเย็นนั้นเคลื่อนผ่าน หานเฟิงถือขวดหยกแน่นและหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะขว้างมันเข้าใส่งูหลามเพลิงล่องหนอย่างรุนแรง! มือของหานเฟิงกำแน่นทันทีเมื่อขวดหยกสีน้ำเงินอยู่ห่างจากงูหลามเพลิงล่องหนเพียงสิบเมตร “ระเบิด!” “ปัง!” ขวดหยกสีน้ำเงินแตกกระจายออกกะทันหัน ไอเย็นสีน้ำเงินพุ่งออกมาทุกทิศทางภายในชั่วพริบตา มันปกคลุมพื้นที่ท้องฟ้าขนาดใหญ่ เจ้างูหลามเพลิงล่องหนก็อยู่ในเขตที่ถูกปกคลุมเช่นกัน งูหลามเพลิงล่องหนรู้สึกถึงความไม่สบายตัวเมื่อไอเย็นสีน้ำเงินนั้นแผ่ซ่าน หลังจากได้รับอิทธิพลจากไอเย็น เปลวเพลิงล่องหนที่บิดตัวไปมาบนร่างของมันก็บางลงเล็กน้อย “ไอเย็นนี่... สามารถปราบ ‘เปลวไฟสวรรค์’ ได้งั้นหรือ?” เซียวเหยียนอุทานด้วยความตกใจในใจเมื่อเห็นงูหลามเพลิงล่องหนเริ่มเชื่องช้าลงภายในไอเย็น “ไอเย็นสีน้ำเงินนี่น่าจะเป็น... ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’ ความหายากของมันไม่ด้อยไปกว่า ‘เปลวไฟสวรรค์’ เลย มันมีอยู่แค่ในส่วนลึกใต้ดินของสถานที่ที่หนาวเย็นจัดเท่านั้น เปลวไฟธรรมดาจะถูกดับโดยอัตโนมัติเมื่ออยู่ใกล้มัน มีเพียง ‘เปลวไฟสวรรค์’ เท่านั้นที่ทนทานต่อมันได้ ถึงจะเป็นเช่นนั้น พลังของ ‘เปลวไฟสวรรค์’ ก็จะลดลงอย่างมากภายใต้อิทธิพลของ ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’” เสียงของเย่าเหลาที่ดูประหลาดใจดังขึ้นในใจของเซียวเหยียน “ไม่นึกเลยว่ามันจะหา ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’ มาได้ ดูท่ามันคงทุ่มเทไปไม่น้อยเพื่อตามหา ‘เปลวไฟสวรรค์’” “ถ้าอย่างนั้น... มันจะทำสำเร็จไหมครับ?” เซียวเหยียนขมวดคิ้วถามอย่างลังเล “วางใจเถอะ ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’ อาจจะยับยั้ง ‘เปลวไฟหัวใจร่วงหล่น’ ได้บ้าง แต่ ‘เปลวไฟสวรรค์’ คือสิ่งที่ครอบครองพลังทำลายล้างที่น่ากลัวที่สุดในธรรมชาติ มันยากมากที่จะสยบมันได้แม้ในยามที่ถูกยับยั้ง” เย่าเหลาปลอบใจ เซียวเหยียนรู้สึกสงบลงหลังจากได้ยินดังนั้น สายตาจ้องเขม็งไปที่ไอเย็นมัวซัว เปลวไฟสีเขียวค่อยๆ ลุกโชนในดวงตาของเขา ความรู้สึกพร่ามัวนั้นหายไปทันที “หึ ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ต่อให้เจ้าจะฉลาดแค่ไหน แต่เจ้าก็ไม่อาจหนีจากโชคชะตาที่จะถูกจับได้!” หานเฟิงยินดีในใจเมื่อเห็น ‘เปลวไฟหัวใจร่วงหล่น’ เริ่มเชื่องช้าในไอเย็น เขาหัวเราะร่าขณะที่เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มพุ่งทะลักออกมาจากร่างอีกครั้ง ในที่สุดมันก็รวมตัวกันเป็นดอกสว่านเปลวไฟที่หมุนวนอย่างรวดเร็วที่ปลายนิ้ว ดอกสว่านเปลวไฟหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงหึ่งๆ ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ด้วยเหตุผลบางประการ ดอกสว่านเปลวไฟนั้นดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากไอเย็นเลยแม้แต่น้อย แม้ว่ามันจะอยู่ในเขตนั้นอย่างชัดเจน อุณหภูมิที่ร้อนแรงของมันยังคงทำให้เกิดคลื่นความบิดเบี้ยวบนท้องฟ้า “ไป!” เพียงดีดนิ้ว ดอกสว่านเปลวไฟก็พุ่งออกไปทันที เสียงหึ่งๆ ของมันฟังดูคล้ายเสียงเด็กเด็กร้องไห้ ขณะที่คลื่นกระแทกก่อตัวขึ้นในทุกพื้นที่ที่มันเคลื่อนผ่าน “ชิ่ว!” ดอกสว่านเปลวไฟทะลุผ่านไอเย็นดุจสายฟ้าก่อนจะเจาะเข้าที่ร่างขนาดใหญ่ของงูหลามเพลิงล่องหน “ฉึก!” ดอกสว่านเปลวไฟถูกขัดขวางโดยเกล็ดของงูหลามเพลิงล่องหนเพียงชั่วครู่ก่อนจะฝังลึกเข้าไปในร่างของมัน ทันใดนั้น เสียงขู่ฟ่อประหลาดที่ดุดันและแหลมคมก็แผดดังขึ้นราวกับฟ้าร้องในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวยังไม่ทันสิ้นสุด ความผันผวนของพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีก็แผ่ซ่านออกไป พื้นที่ที่อุณหภูมิลดต่ำลงด้วย ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’ กลับพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน! เมื่ออุณหภูมิพุ่งสูงขึ้น ไอเย็นที่แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้าก็เริ่มจางลงอย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่อไอเย็นก็ยังไม่อาจทำอะไรได้เมื่อ ‘เปลวไฟสวรรค์’ ระเบิดพลังออกมาอย่างแท้จริง ในวินาทีที่ ‘ไอเย็นเหมันต์สวรรค์’ ที่บางเบาลงเรื่อยๆ หายไปจนหมดสิ้น เปลวไฟล่องหนที่แผ่ขยายออกไปทุกทิศทางดุจเปลวเพลิงจากฟ้าก็กวาดออกไป ผู้ที่โดนเป็นคนแรกย่อมเป็นคนที่อยู่ใกล้ที่สุด หานเฟิง! เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มถูกสะบัดออกมาจากแขนเสื้อเพื่อผลักดันเปลวไฟล่องหนที่พุ่งเข้ามา สายตาของหานเฟิงกวาดลงไปและต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าร่างมหึมาของงูหลามเพลิงล่องหนหายไปจนหมดสิ้น... หานเฟิงขมวดคิ้วแน่น สายตากวาดมองไปทั่วทุกทิศทาง แต่เขามองเห็นเพียงเปลวไฟล่องหนที่กวาดเข้ามาจากทุกทิศทุกทางไม่ว่าจะมองไปทางไหน ไม่มีแม้แต่เงาของร่างงูหลาม “ไอ้ตัวนั้นมันหนีไปไหนแล้ว?” หานเฟิงพึมพำอย่างไม่สบายใจ เขาเตรียมจะพุ่งตัวออกจากเขตที่ถูกล้อมด้วยเปลวไฟล่องหน ทว่าเปลวไฟที่โอบล้อมเขาอยู่กลับบิดเบี้ยวไปกะทันหัน ร่างมหึมาปรากฏขึ้นด้านหลังหานเฟิงด้วยวิธีที่ประหลาดอย่างยิ่ง หางขนาดใหญ่ของมันสะบัดผ่านอากาศ นำพาลมร้อนที่สามารถทำลายภูเขาและแยกแผ่นดินได้ พุ่งเข้าฟาดฟันเข้าที่หลังของหานเฟิงอย่างแรง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงนับไม่ถ้วนของทุกคน “อั่ก!” เลือดสดคำหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของหานเฟิงหลังจากถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง ร่างของเขากลายเป็นเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งลงสู่พื้นดิน ใบหน้าของเซียวเหยียนเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะมองหานเฟิงที่กระอักเลือดออกมาจากการบาดเจ็บ อีกฝ่ายเพิ่งจะทำท่าอวดเบ่งเมื่อครู่ ไม่นึกเลยว่าเพียงพริบตาเดียว เขาจะลงเอยในสภาพเช่นนี้ ‘เปลวไฟหัวใจร่วงหล่น’ ตัวนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ... เสียงอุทานด้วยความตกใจของเย่าเหลาดังขึ้นในใจของเซียวเหยียนกะทันหัน ในขณะที่เขายังคงตกตะลึง ทำให้รูขุมขนทั่วร่างของเซียวเหยียนตึงเปรี๊ยะ! “เซียวเหยียน รีบหนีไปเร็ว! ไอ้ตัวนั้นกำลังจ้องมองเจ้าอยู่!”