บัดนี้ เมื่อดินแดนสุริยคราส (Eclipsed Lands) ได้เข้าร่วมศึกสงคราม ไม่ว่ามารดาจะช่วยเหลือฝ่ายใด นางย่อมต้องพลั้งมือสังหารบุตรธิดาของตนเอง ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงก้าวออกไปช่วยเหลือเหล่าทหารของวลาดิออน และนางก็มิได้ปฏิเสธอาชาคู่ใจของข้า เมื่อยามที่ฉันร้องขอ "นี่คือหนทางที่ข้าจะชดเชยความผิดต่อมารดา ที่ได้ทำให้ท่านผิดหวังมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าจะตรึงธรูดให้ห่างจากกริฟฟอนทองคำ และปกป้องเหล่าผู้ติดตามของวลาดิออน ผู้เสนอตัวเข้าร่วมแผนลวงของอาณาจักร" ดอว์นหารู้ไม่ว่า บาบายากาเองก็มีความกังวลอย่างสุดซึ้งต่อโซลัส/เอลฟิน มารดาสีแดง (Red Mother) ได้ระงับเจตนาของนางไว้ เพราะเข้าใจในเหตุผลของโมการ์ และเพราะการกระทำนั้นจะขัดขวางเส้นทางของเหล่าบุตรธิดาของนาง การที่วลาดิออนบรรลุข้อตกลงกับเหล่ามนุษย์เพื่อปกป้องผู้คนของตน ถือเป็นก้าวสำคัญที่จะอาจนำพาไปสู่การที่ทั้งสองเผ่าพันธุ์ยุติความเกลียดชังต่อกัน การที่ดอว์นละทิ้งวาระซ่อนเร้นของตนเพื่อผู้อื่นนั้น เป็นเครื่องหมายของช่วงเวลาใหม่แห่งการเติบโตของนาง ยิ่งไปกว่านั้น ภารกิจนี้จะช่วยให้ลิธเชี่ยวชาญในด้านปีศาจ (Abomination) ของเขา และประสานความสัมพันธ์กับอาณาจักร หากบาบายากาเข้ามาแทรกแซง สิ่งเหล่านี้ก็คงเป็นไปไม่ได้เลย การกระทำของนางจะถูกตีความราวกับการแทรกแซงจากเทพเจ้า และไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง "ข้าเข้าใจแล้ว" อาคาลาตอบ "แผนของเจ้าคือการเอาชนะธรูด หรืออย่างน้อยก็ทำให้เธออ่อนแอลงจนเมื่อเธอกลับไปยังกริฟฟอนทองคำ ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าจะจัดการเธอได้ด้วยตนเอง" "เจ้าคิดผิดไปในส่วนหลัง ข้าไม่ได้วางแผนที่จะพ่ายแพ้ และเจ้าก็ไม่ควรเช่นกัน แม้จะถูกจองจำ ข้าก็ยังมีประสบการณ์การต่อสู้หลายร้อยปีกับเหล่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ทุกประเภท ข้ารู้ว่าข้าสามารถเอาชนะเธอได้ แต่ก็ต่อเมื่อเจ้าช่วยข้าและหยุดสงสัยในตัวเอง" นางถาม "เจ้าทำเพื่อข้าได้หรือไม่?" "ได้สิ" คำตอบของอาคาลาขาดความเชื่อมั่น ในขณะเดียวกัน บนพื้นดิน ธรูดค่อยๆ ลุกขึ้นจากหลุมลึกหลายเมตรที่เกิดจากการตกของนาง นางสูดลมหายใจลึกๆ โดยไม่เปิดใช้งานเทคนิคการหายใจ เพียงแค่ปลอบประโลมตนเอง "ข้าสงสัยมาตลอดว่าพฤติกรรมของอาชา (Horseman) มีบางอย่างผิดปกติ และตอนนี้ข้าแน่ใจแล้ว" ธรูดคิด ขณะที่พลังจากแก่นสีขาว (white core) ของนางได้ซ่อมแซมทั้งร่างกายและชุดเกราะของนางด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า "นางรอให้ข้ามาถึงก่อน และตอนนี้ก็กำลังรอให้ข้ากลับไป ยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้ขอรายงานความคืบหน้าอย่างสม่ำเสมอจากนายพลของข้า และจนถึงตอนนี้ การรบนี้ก็ยังไม่มีเหตุผลอันใด" การแจ้งเตือนหลายครั้งปรากฏขึ้นภายในหมวกเกราะของนาง แจ้งเตือนถึงเมืองมากมายที่กำลังถูกปิดล้อม "กองกำลังของอาณาจักรแผ่กระจายอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่มีเป้าหมายที่แท้จริง พวกเขากำลังผลักดันไปตามแนวหน้าทั้งหมด แม้จะรู้ว่าด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะขาดแคลนกำลังที่จะทะลวงผ่านได้จริง" "สิ่งที่ทำให้ข้ากังวลจริงๆ คือการที่จักรวรรดิและดอว์นต่างก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออาณาจักร ต้องมีเหตุผลที่พวกเขาบีบคั้นข้าเช่นนี้ และคำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ พวกเขาต้องการรั้งข้าไว้ที่นี่" การวิเคราะห์ของธรูดนั้นถูกต้อง แต่เธอกลับล้มเหลวในการเข้าใจแผนการของศัตรู เพราะเธอถือว่ากริฟฟอนทองคำนั้นไม่มีวันถูกรุกรานได้ "ไม่ว่าเป้าหมายของพวกเขาคืออะไร ข้าต้องเลิกทำตัวโง่เขลาและหยุดปล่อยให้ดอว์นกำหนดจังหวะการต่อสู้ ไม่ว่าข้าจะทรงพลังเพียงใด มันก็ไร้ประโยชน์หากข้าสู้เหมือนมือสมัครเล่น" นางถอนหายใจลึกๆ โดยรู้ว่าอาจมีใครบางคนกำลังบันทึกการต่อสู้นี้อยู่ ธรูดได้พยายามอย่างดีที่สุดที่จะเก็บงำความสามารถสายเลือดของเธอไว้จนถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อเมืองหลวง แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางที่เธอจะเอาชนะใครสักคนที่มีหอคอยเวทมนตร์ได้ หากไม่ทำเช่นนั้น ปีกสีทองมีขนนกสองคู่ผุดออกจากแผ่นหลังของนาง โดยปรากฏให้เห็นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่สีขาวของดาวรอส (Davross) จะปกคลุมกายของนางราวกับผิวหนังชั้นที่สอง มือของนางแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ และถุงมือของชุดเกราะก็เปลี่ยนรูปทรงตามเพื่อรองรับร่างกายของนาง การกระพือปีกเพียงครั้งเดียว ก็นำพานางกลับมาอยู่เบื้องหน้าอาชา พร้อมทั้งร่ายเวทมนตร์หลายบทไปพร้อมๆ กัน ราชินีคลั่ง (Mad Queen) ประกาศการกลับมาของนางด้วยการเหวี่ยงดาบแห่งอาร์ธาน (Sword of Arthan) และสร้างใบมีดลมที่นับไม่ถ้วน มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่เป็นเพียงผลพลอยได้จากแรงกดดันที่แผ่ออกมา พละกำลังของนางซึ่งเสริมด้วยเวทมนตร์หลอมรวม (fusion magic) และพายุชีวิต (Life Maelstrom) ทว่าแต่ละอันกลับทรงพลังทัดเทียมเวทมนตร์ระดับสาม (tier three spell) และนางเพียงต้องการเวทมนตร์ประกอบมาลับคมมันให้เฉียบขาด การโจมตีนี้แทบจะเลือนหายไปจากญาณทัศน์แห่งชีวิต (Life Vision) ปริมาณมานาที่พวกมันครอบครองถูกบดบังด้วยคลื่นพลังมหาศาลที่แผ่ซ่านจากร่างที่กำลังทะยานขึ้นของธรูด ดอว์นเกือบจะพลาดการโจมตีทั้งหมดไป หากมิใช่เพราะกระแสลมที่พัดขึ้นอย่างกะทันหันและสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมของนาง "ไม่ว่านางกำลังทำสิ่งใด มันต้องเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่า อีกทั้ง การที่มานาเพียงเล็กน้อยยังบิดเบือนการมองเห็นปกติของข้าได้ แสดงว่านี่คือกลลวงบางอย่าง" อรุณรุ่ง (Bright Day) คิด และนางก็คิดถูก พละกำลังอันแผ่ไพศาลของดาบแห่งอาร์ธานและผู้ถือครอง ได้ก่อกำเนิดแรงกดดันแห่งอากาศราวกับหิมะถล่มที่กำลังก่อตัว มันสามารถพัดพาร่างนางให้หายไป หากอาชา (Horseman) ยังคงยืนหยัดนิ่งงัน ไสร์ไรส์ (Sunrise) ตอบสนองต่อคำสั่งทางโทรจิตของนาง เคลื่อนไหวราวกับส่วนต่อขยายของร่างกาย และรวดเร็วจนการหลบหลีกธรรมดาก่อให้เกิดคลื่นเสียงโซนิก "บ้าเอ้ย นั่นควรจะสร้างช่องว่างและอาจรบกวนสมาธิของนางได้ด้วยซ้ำ" ธรูดสบถด้วยความหงุดหงิดขณะที่นางร่ายเวทมนตร์วิญญาณ (Spirit Spell) ระดับห้า ชื่อ 'พายุฝน' (Rainstorm) มันได้สร้างพายุสายฟ้ามรกตที่หลบเลี่ยงการป้องกันของดอว์นด้วยการอาบไล้นางด้วยน้ำ แม้แต่หยดเล็กๆ ที่ซึมเข้าสู่ชุดเกราะของนางก็จะใช้คุณสมบัติธาตุดินและความมืดของเวทมนตร์วิญญาณ เปลี่ยนรูปเป็นหนามหินที่ถูกเติมด้วยความมืด ทิ่มแทงทะลุร่างของนาง แสงสว่างคอยรักษาบาดแผลของดอว์นอยู่ตลอดเวลา ทำให้กำลังวังชาของนางอ่อนล้า ขณะที่แง่มุมแห่งไฟได้เปลี่ยนส่วนหนึ่งของสายฝนให้กลายเป็นไอน้ำที่เผาไหม้ลำคอและปอดของนาง ปิดกั้นเทคนิคการหายใจ และทำให้เป็นไปไม่ได้ที่นางจะใช้เวทมนตร์ลวง (fake magic) เพื่อเร่งการร่ายเวทมนตร์ที่ช้าอย่างเวทมนตร์ดาบ (Blade Magic) พายุฝนนั้นแย่อยู่แล้ว แต่ธรูดยังได้ทำมากกว่าการแปลงร่างเป็นร่างผสม เธอยังได้เปิดใช้งานความสามารถสายเลือดของนาง 'เสียงสะท้อนมายา' (Phantom Echo) เวทมนตร์ใดก็ตามที่นางร่ายผ่านการหล่อหลอมทางกายภาพ จะสะท้อนก้องผ่านปอดและกระดูกกลวงของกริฟฟอนของนาง อักขระรูน (runes) ได้สร้างเสียงสะท้อนขึ้นภายในกายของนางอย่างแท้จริง ทำให้เกิดการร่ายเวทมนตร์ที่เหมือนกันทุกประการหลังจากเวทมนตร์ต้นฉบับเพียงเสี้ยววินาที ดอว์นยังคงมีปัญหาในการรับมือกับพายุฝน ขณะที่พายุสีมรกตลูกที่สองก็กระหน่ำเข้าใส่นางราวกับคลื่นยักษ์ นางสามารถระงับความเจ็บปวดด้วยการหลอมรวมความมืด (darkness fusion) ได้ แต่สายฟ้ามรกตยังคงทำให้เกิดอาการชัก และสายฟ้าสีเงินที่แทรกซึมอยู่ภายในเวทมนตร์ทั้งสองบท เกือบทำให้นางสูญเสียการควบคุมความสามารถของตน