บทที่ 4163: ความทรงจำเก่า (ตอนที่ 2) “หลังจากทุกสิ่งที่พวกเราเห็นภายใต้การปกครองของธรัด ฉันไม่อาจทนคิดได้เลยว่าเอลฟิอัมต้องใช้ชีวิตแต่ละวันกับคนแปลกหน้า โดยที่เขาต้องเดินทางไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้ โลกใบนี้มันช่างอันตรายเหลือเกินเจ้าค่ะ” “ฉันแค่อยากให้เขาสามารถร้องขอความช่วยเหลือได้ทุกเมื่อที่จำเป็น อีกอย่าง ฉันเองก็ต้องติดต่อเขาได้ตลอดเวลา การที่ต้องคอยจนถึงมื้อค่ำกว่าจะรู้ว่าเอลฟิอัมยังปลอดภัยดี ถือเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของฉันเลย” เธอกล่าวพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวเพื่อไล่ความสั่นสะท้านที่แล่นปราดไปตามไขสันหลังเมื่อหวนนึกถึงความทรงจำนั้น “ขออภัยที่ให้รอครับ” บริกรคนหนึ่งกล่าว “นี่คืออาหารเรียกน้ำย่อยของท่าน เชิญรับประทานได้ตามสบายครับ” “พระเจ้าช่วย นี่ฉันพูดนานแค่ไหนกันเนี่ย?” คิล่าอุทานขึ้นมาเมื่อตระหนักได้ว่าไม่มีใครแทรกคำพูดของเธอได้เลย “ไม่นานเท่าไหร่หรอก แต่นานเกินไปแน่นอนพี่สาว” เอลฟิอัมหัวเราะเบาๆ “แค่ให้พี่เล่าความฝันในอนาคตให้ใครฟัง พี่ก็คงเล่าเรื่องราวทั้งชีวิตของพี่ให้เขาฟังหมดแล้ว” “ไม่ต้องกังวลไปหรอก มันเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจมาก” คามิล่ารีบตัดบทคำขอโทษที่คิล่าเตรียมจะพรั่งพรูออกมา “ฉันไม่รู้จักพวกเธอหรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว เรามาเริ่มกินกันตอนที่อาหารยังร้อนๆ อยู่ดีกว่า” หญิงสาวหน้าแดงก่ำแล้วก้มหน้าก้มตารีบกินอาหาร หวังว่านั่นจะช่วยหยุดปากที่พร่ำเพ้อจนน่าอายของเธอได้ ทว่าคิล่าเพิ่งจะกัดเนื้อไปคำเดียวก็ต้องชะงักงัน เนื้อนั้นนุ่มชุ่มฉ่ำและเครื่องเทศก็ชวนให้ปลายลิ้นสัมผัสถึงรสชาติที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน ช่วงเวลาที่หยุดชะงักนั้นทำให้เธอได้กลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยอบอวลผ่านจมูก จนกระเพาะอาหารของเธอเริ่มส่งเสียงคำรามด้วยความหิวโหย “นี่เป็นเนื้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยทานมาเลย” เอลฟิอัมเคี้ยวช้าๆ อย่างดื่มด่ำกับทุกรสสัมผัส “ขอบคุณมากขอรับท่านลอร์ด” “พอเสียทีกับคำยกยอพวกนั้น” ลิธกล่าว “เรียกข้าว่า ลิธ ก็พอ ข้าเป็นเจ้าภาพ และข้าสั่งให้พวกเจ้าเลิกกังวลแล้วจดจ่ออยู่กับการเพลิดเพลินกับอาหารมื้อนี้เถอะ” เขามองเห็นความสุขเรียบง่ายจากการได้ทานมื้ออาหารดีๆ ซึ่งทำให้สองพี่น้องดูตื่นตาตื่นใจ จนนำพาความทรงจำที่ขื่นขมแต่เปี่ยมด้วยความหมายหวนกลับมา มันเป็นเหตุการณ์เดียวกับที่เขาและคาร์ลเคยเผชิญบนโลกมนุษย์เมื่อครั้งฉลองอิสรภาพของพวกเขา และมันก็เคยเกิดขึ้นกับเขาสมัยอยู่บนโลกโมการ์ ครั้งแรกที่เขานำกระต่ายจำนวนมากกลับบ้านมาเพื่อย่าง “เธอลองชิมนี่สิ เอลฟิอัม มันอร่อยมากเลยนะ” “รู้อยู่แล้วน่าพี่! ฉันก็กินจานเดียวกับพี่นี่แหละ” คิล่าพยายามแบ่งอาหารให้เอลฟิอัมอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งเธอตระหนักได้ว่าทั้งคู่ต่างได้รับส่วนแบ่งที่เพียงพอและยังมีจานถัดไปรออยู่อีก เมื่อจบมื้ออาหาร สองพี่น้องต่างอิ่มจนพุงกางและยังมีอาหารเหลือมากพอสำหรับมื้อเย็นและมื้อเที่ยงของวันถัดไป “ขอบคุณมากค่ะลิธ” คิล่ากล่าวพร้อมพยายามสะกดกลั้นอาการเรอ “ฉันคงโดนคุณเบรมเร็มบ่นแน่ๆ สำหรับเรื่องนี้ แต่มันก็คุ้มค่าจริงๆ ค่ะ ขืนท้องแน่นแบบนี้ฉันคงทำงานได้ไม่เต็มที่แน่” “ไม่ต้องห่วง ข้ามีทางแก้” ลิธหยิบเครื่องรางสื่อสารออกมา “แลกรูนกันเถอะ หากเธอถูกเล่นงานเมื่อไหร่ ก็แค่เรียกหาข้า” “ขอบคุณค่ะ!” ความคิดที่ว่ามีจอมเวทระดับสูงสุดของอาณาจักรคอยคุ้มครองทำเอาเธอขนลุกซู่ “ข้าอาจจะยุ่งอยู่ ดังนั้นใช้สิ่งนี้เวลาจำเป็นนะ” ลิธส่งข้อความที่บันทึกไว้ล่วงหน้าให้ ซึ่งเธอเปิดออกดูทันที “อะไรกันอีก แล้วนั่นใครน่ะ?” ภาพโฮโลแกรมใบหน้าบึ้งตึงของลิธพร้อมดวงตาทั้งเจ็ดข้างที่เบิกโพลงปรากฏออกมาจากเครื่องรางของคิล่า “ตอนนี้ข้ายุ่งอยู่ หากเจ้าทำให้ข้าต้องไปถึงที่นั่น เจ้าจะเสียใจแน่เจ้าสหาย” ภาพโฮโลแกรมนั้นจ้องมองไปยังด้านขวาของผู้เรียก เป็นที่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้โกรธสองพี่น้อง “แค่หันไปทางไอ้พวกน่ารำคาญนั่น แล้วพวกมันก็จะเลิกยุ่งกับเจ้าเอง” ลิธกล่าว “หรืออย่างน้อยก็น่าจะยื้อเวลาให้เจ้าได้จนกว่าข้าจะได้รับข้อความและมาถึง” “ขอบคุณค่ะลิธ ช่วงบ่ายนี้คุณต้องการให้ฉันทำอะไรไหมคะ?” ความเมตตานี้ทำเอาเอลฟิอัมซาบซึ้งใจ ทว่าเขายังคงภาวนาให้ลิธตอบปฏิเสธ เขาง่วงงุนจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว “ไม่ล่ะ พวกเราจัดการเองได้” ลิธตอบ ทำเอาเอลฟิอัมถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พวกเจ้าต้องการให้ข้าไปส่งที่ไหนไหม?” “ฉันยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนต้องกลับไปทำงานค่ะ” คิล่ากล่าว “ฉันว่าจะเดินเล่นย่อยอาหาร แต่ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะ” “ทางนี้ก็เหมือนกันครับ” เอลฟิอัมกล่าว “ฉันจะนำอาหารที่เหลือกลับบ้านด้วย จะให้ถือของพะรุงพะรังแบบนี้ไปทำงานก็คงไม่ไหว” หลังจากคนหนุ่มสาวจากไป ลิธก็เปิดรอยแยกมิติ (Steps) นำทุกคนตรงไปยังร้าน 'ยูนิคอร์น พอท' “คุณใจดีมากเลยลิธ” คามิล่ากล่าว “คุณทำให้วันของพวกเขาเป็นวันที่พิเศษที่สุดเลยนะ” “พวกเขาเป็นพี่น้องที่น่ารักจริงๆ ค่ะ” โซลัสเสริม “เอาล่ะ มีอะไรที่ฉันพลาดไปหรือเปล่า?” เมนาดิออนรู้เรื่องราวชีวิตของลิธบนโลกมนุษย์บ้างแล้ว แต่ไม่ใช่ทั้งหมด “เรื่องมันยาวค่ะแม่” โซลัสตอบขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไปที่ห้อง *** ในวันถัดๆ มา เอลฟิอัมพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อตอบแทนลิธสำหรับมื้ออาหารนั้น เขาพาลิธไปรู้จักกับเจ้าของร้านค้าที่เขาสนิทที่สุดและพยายามต่อรองราคาส่วนลดที่ดีที่สุดให้แก่ลิธ ในทางกลับกัน ลิธเองก็เชิญเอลฟิอัมและคิล่าให้มาร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัวเขาอยู่หลายครั้ง จนทั้งคู่เริ่มรู้สึกเกรงใจ ดังนั้นลิธจึงไม่แปลกใจเลยเมื่อรูนของคิล่าส่องสว่างขึ้นในวันที่เขาเตรียมตัวออกเดินทาง “หวัดดี คิล—” ภาพโฮโลแกรมของหญิงสาวโชกไปด้วยเหงื่อขณะที่เธอกำลังวิ่งสุดกำลัง น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบขาดใจ แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติเพื่อพูดให้ชัดเจน “ช่วยด้วยค่ะ!” เธอตะโกน “ฉันเพิ่งได้รับสายจากยาม เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเอลฟิอัมแล้วค่ะ!” แท็บเล็ตถูกใช้เป็นบัตรประจำตัวและสามารถใช้ติดตามญาติสนิทของผู้ถือในกรณีฉุกเฉินได้ “เขาอยู่ที่ไหน? แล้วเธออยู่ที่ไหน?” ท้องไส้ของลิธปั่นป่วนเมื่อความคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้กำลังฉีกกระชากบาดแผลเก่าที่ยังไม่เคยหายสนิทให้เปิดออกอีกครั้ง “รอสักครู่ค่ะ” ผู้ใช้แท็บเล็ตสามารถแชร์ตำแหน่งของตนให้กับผู้ติดต่อและทางการได้ คิล่าส่งตำแหน่งของเธอและตำแหน่งของเอลฟิอัมให้ลิธ “โซลัส เราแยกกันไป คามิ เธออยู่ที่นี่กับเด็กๆ” ลิธยังคงเยือกเย็นและสุขุมดังเช่นทุกครั้งที่เผชิญวิกฤต ทว่าคามิล่ากลับสังเกตเห็นบางสิ่งที่ล้ำลึกและหม่นหมองวูบไหวขึ้นในดวงตาของเขา เขากับโซลัสทะยานร่างออกไปด้วยมนตราเคลื่อนที่เร็วที่สุดโดยไม่รอคำตอบใดๆ ลิธไปถึงตัวเอลฟิอัมในเวลาไม่กี่วินาที ในขณะที่โซลัสไปรับตัวคิล่า ภาพตรงหน้าทำเอาลิธปั่นป่วนถึงขีดสุด บาดแผลในใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ กลุ่มยามไม่กี่นายกำลังตั้งแถวเป็นวงกลมเพื่อกันฝูงชนออกไปและเปิดพื้นที่ให้ผู้รักษาทำงาน เอลฟิอัมนอนอยู่ตรงกลาง ร่างกายผอมบางบิดเบี้ยวผิดรูป เขานอนจมกองเลือดที่ไหลนองไปตามรอยแตกของพื้นถนน “เขาต้องไปโรงพยาบาล!” ลิธได้ยินเสียงผู้รักษาตะโกน “ฉันใช้เวทรักษาขั้นที่สี่ไม่เป็น บาดแผลของเขาหนักเกินไป ขั้นที่สามเอาไม่อยู่หรอก ต้องใช้ทีมผู้รักษาถึงสามคนเพื่อ—” “ถอยไป!” ลิธคำรามลั่น พร้อมปลดปล่อยคลื่นจิตคุกคาม 'ทีอาแมท' (Tiamat Fear) ออกมาอย่างรุนแรงจนฝูงชนครึ่งหนึ่งผงะถอยไปหลายก้าว ส่วนที่เหลือต่างต้องแผ่นหลังพิงกำแพงใกล้ที่สุด “เกิดอะไรขึ้นที่นี่? เจ้า! อธิบายมา!” ลิธพยักหน้าให้ยามนายหนึ่งขณะที่เขาทรุดตัวลงข้างๆ ผู้รักษาที่กำลังพยายามประคองอาการของเอลฟิอัม โดยใช้มนตรา 'ฟื้นฟู' (Invigoration) เพื่อสมานแผลให้แก่เด็กหนุ่มและป้อนโพชั่นฟื้นพลังให้เขาอย่างรวดเร็ว