บทที่ 3656 การบุกโจมตี? “…!” พริบตาพอที่ได้ยินเสียงของมิงจือ ดวงตาของพวกเขากระพริบเหมือนกับว่าเวลาได้มาถึงแล้วสำหรับการแสดง ริมฝีปากของเดวิดสก็เลื่อนขึ้น “ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่อยู่ข้างพวกเขาเลยนี่หรือ? ชะตากรรมกำลังบอกให้ข้ากระทำหน้าที่ของข้ากับการเป็นผู้ทักทายหายนะหรือเปล่า?” เขาถามตัวเองอย่างดังโพ้น เหมือนจะอปแบบเย้ยเย้า “เฮเฮ~” มิงจือหัวเราะคิกคัก “เลือดจะไหลรินเหมือนแม่น้ำ บางทีอาจจะเป็นสัญญาณของการบุกครั้งแรกของเราในยุคความโกลาหลนี้” “บุกโจมตี?” เดวิดสหัวเราะออกมาด้วยความขำขัน “ไม่ได้ว่าเราจะส่งกองทัพใหญ่ แค่สามหญิงของข้าเองเท่านั้นเอง” “อ๋อ?” ดวงตาของมิงจือสว่างขึ้น “ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะที่เจ้าถือว่ามิร่าเป็นหญิงของเจ้า?” “เป็นชะตากรรม” เดวิดสเอามือมาจับไว้เหมือนอธิษฐาน ขณะนั้นดูเหมือนกำลังสารภาพโศกเศร้า ภาพนั้นทำให้คนอื่นหัวเราะร้องไห้เมื่อนึกถึงมิกตารีคลังกระจายไปแล้ว มิร่าได้แสดงความต้องการให้เดวิดสมีบุตรแล้ว ทั้งนี้การปฏิเสธก็เป็นไปไม่ได้ เพราะอิซาเบลลายังอยู่ข้างเธอ ไม่พูดถึงว่าเธอเป็นคนสวยหน้าตาแสนดี และอกของเธอก็ใหญ่กว่าของเอเวลลิน แม้มันอาจจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากกับเดวิดส แต่สำหรับพวกเขามันคือความภาคภูมิใจในฐานะผู้หญิง “เอาล่ะ” เดวิดสเอามือของเขาลบลงและพับมือไว้ด้านหลัง “ข้าต้องไปช่วยพวกเขา แทนยะและมิร่าสามารถดูแลตัวเองได้ แต่ข้ากลัวว่าเทียจะเจอปัญหา นอกจากนี้ข้าก็อยากปล่อยความเครียดในใจออกไป” “ไม่แปลกเลยที่เจ้าเงียบมาระยะนี้” มิงจือกกลายตา “แทนยะและมิร่าสามารถดูแลเทียได้ แล้วเจ้าไปเยี่ยมฝูงงูฟ้าอำมหิตแห่งเดือนมืด ขอให้พวกเขาขอโทษและชดเชยด้วยสมบัติดูแลมรดกของพวกเขา ถ้าไม่ชำระก็ทำลายพวกเขาเลย ยุคนี้ไม่มีใครเก็บหมัดไว้ได้ อย่าลืมสอนพวกเขาให้รู้ว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรา ก่อนที่พวกเขาจะยกโลกทั้งหมดมาต่อสู้กับเราในกระแสแห่งความยุติธรรม” “ฮึม” เดวิดสกัดปาก “ก็น่าจะได้ผลดีนะ เรื่องนกกินเลือดที่กินวิญญาณล่ะ? ข้าต้องการฆ่าพวกมันแล้วปล้นเอาเลือดสังเคราะห์ของพวกมัน” “ไม่รู้นะ พวกมันยังซ่อนอยู่และยังไม่ได้เข้าสู่สงคราม ควรส่งเชลเย่ไปหรือเปล่า?” “ไม่เลย เก็บไว้ป้องกันบ้านเถอะ ยุคนี้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ผู้ลอบสังหารอาจเริ่มล่าจุดอ่อนของข้าแบบเธอ” เดวิดสยืดมือไปจับคางของมิงจือ แปรงริมฝีปากของเธอเบา ๆ ก่อนปล่อยมือออก “…” มิงจืออับอาย ขณะนั้นเขากำลังล้อเล่นเธอ เธอคาดหวังว่าเขาจะตื่นเต้นกับชุดบิกินีของเธอแล้วพาเธอไปนอน แต่ในรูปอวตารของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นคง ถึงกระนั้นเธอก็ยังยืดเยื้อความเยือกเย็น เพราะช่วงเวลาเป็นเช่นนั้นและบอกตำแหน่งของฝูงงูฟ้าอำมหิตแห่งเดือนมืดให้เขา “เจ้าไม่มีเรื่องคัดค้านเลยใช่ไหม มัยเรีย?” เดวิดสหันหน้าถามมายรีอา เมื่อพูดถึงมายนรีอาเธอก็มีฝูงงูฟ้าอำมหิตเป็นอันตรายเวทมนต์ พวกมันเป็นระดับกษัตริย์ แต่ยังเป็นกษัตริย์อมตะ “ไม่มีปัญหา” มัยเรียยกศีรษะยิ้ม “ข้ากำหนดให้ฝูงงูฟ้าอำมหิตสองทางเลือกเช่นที่ข้ากำหนดให้ฝูงอื่น พวกมันทั้งหมดตัดสินใจรับใช้ข้าและทำสัญญากับข้า พวกมันเป็นศิษย์ของประตูเมฆออโรร่าที่ตอนนี้อยู่ที่นั่น ข้าจึงทิ้งพวกมันไว้ที่นั่นและไม่ได้เรียกให้กลับมานอกจากเต่าพิษหินอับสีที่ตามข้ากลับมา อย่างไรก็ตาม ข้าคิดว่าไม่มีอะไรทำให้ฝูงงูฟ้าอำมหิตกังวล หากมีข้าให้เจ้าแก้ไขตามใจชอบ” “ได้เลย” เดวิดสพยักหน้าและยิ้ม มายนรีอาไม่ได้ตั้งคำถามต่อการกระทำของเขาเลย หรือแม้กระทั่งเห็นว่ามันจำเป็น เมื่อเขาเลือดทำลายชาวจักรพรรดิฟ้า แม่ของเขาก็สนับสนุนอยู่เช่นกัน เขารู้ว่าทำไม เพราะเธอถูกไล่ล่าติดตราแยกแยะ ทั้งที่เธอเปิดเผยว่าเป็น “นักหลบหลอม” ทำให้คนทั่วไปมองเธอเสมือนปีศาจ ทำให้เธอได้เห็นธรรมชาติเจ้าของเราที่สนใจแต่ตัวเอง เดวิดสออกเดิน อวตารวิญญาณของเขายังคงอยู่ที่บ้าน เพราะความสำคัญสูงสุดของเขาคือการทำให้ผู้คุกคามที่อาจคิดว่ามีโอกาสเผาเมืองของเขาไปล่มสลาย เขาไม่ได้ประมาทต่อพลังของโลกแรกแห่งสวรรค์ เพราะแน่นอนว่าถ้าทุกคนหรือแม้แต่ครึ่งหนึ่งรวมกันต่อสู้กับเขานั่นจะเป็นเรื่องน่ากลัว แม้ว่าเขาอาจรอดชีวิต แต่คนอื่น ๆ จะไม่ได้ หากเขาปฏิเสธใช้ “สวรรค์ที่ล่มสลาย” “อย่าไป” ขณะเดินไปยังฝูงงูฟ้าอำมหิตแห่งเดือนมืด เสียงอ่อนหวานดังก้องไกลออกมา มาจากด้านข้างและไม่ได้บังเส้นทางของเขา ทำให้เขาต้องหยุดและหันไปมองหญิงสาวในชุดขาว ดวงตาของเขาจับจ้องที่ดวงตาเขียวมรกตที่ส่องแสงเหมือนอัญมณีแม้ในแสงอาทิตย์ ผิวของเธอขาวเหมือนหิมะที่ตกใหม่ส่องแสงเรืองแสงเหนือธรรมชาติ ให้เธอมีอากาศสุภาพของนางฟ้า สวมใส่เสื้อคลุมสีขาวสะอาดของเธอ เขาดูเหมือนมาจากโลกอื่น ผิวของเธอเปรียบเสมือนไทยเซรามิกไร้ตำหนิ นิ่มละมุนต่อการสัมผัส เหนือดวงตาสวยงามของเธอ มีรอยสัญลักษณ์รูปเพชรเรียบเล็ก ๆ บนหน้าผาก ความหมายยังคงลึกลับ “…” เดวิดสนิรนโยบายต่อผู้หญิงคนนี้แล้ววนตาไปต่อ ยังคงเดินต่อสู่เป้าหมาย “ข้าบอกเจ้าอย่าไป เพราะโอกาสที่ฝ่ายที่ต่อสู้กันจะหันมาสนใจเจ้าและทำให้เจ้าเป็นศัตรูทั่วไป” เธอพูดอย่างสบาย ๆ ทำให้เดวิดสหยุดอีกครั้ง ก่อนหันมองหญิงสาวที่ไม่ต่างจากนางฟ้าแห่งสวรรค์ เธอคือนางสาวลูนาเรียน สเกนต์ “ข้ากลับไม่เห็นเจ้าอยู่กับผู้พิทักษ์ของเจ้าเพื่อหยุดข้าครั้งนี้” “…” ดวงตาของสังฆราชลูนาเรียนส่องสว่าง “พวกเขาตัดสินใจไม่โจมตีเจ้า เพราะพวกเขารู้ว่าตนเองไม่มีทางชนะศัตรูที่ทำลายตระกูลฟีนิกซ์ไฟได้คนเดียว แต่ถ้าพวกเขาโจมตีเจ้าล่ะ?” “แล้วละ?” เดวิดสคายหน้าขึ้น “ข้าต้องใช้ไพ่โกงของข้าอีกครั้งหรือ?” “พวกเขาอยู่ในสภาพพร้อมสู้แล้ว ต้องการสั่งการจากผู้นำรวมของพวกเขาเพื่อมาที่ประตูของเจ้าโดยอ้างว่าต่อสู้กับความชั่วร้าย แต่อาจทำให้เจ้าเป็นศูนย์รวมของยุคความโกลาหลนี้ หากเจ้าให้เหตุผลให้พวกเขาโจมตีเจ้า คนคนจะให้คุณค่าชีวิตมากขึ้นในตอนนี้เพราะสนธิสัญญาสันติภาพที่ข้าสร้างขึ้น แต่ในอดีต พวกเขาโหดเช่นสัตว์ ยอมเสียชีวิตแม้รู้ว่าไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย เพียงเพื่อสร้างความหวาดกลัวในหัวใจของศัตรู” นางสาวลูนาเรียนอธิบายต่อเรื่อย ๆ ทำให้เดวิดสกระพริบตาก่อนหัวเราะเบา “ข้ากลัวว่าจะไม่มีเวลานานพอให้ผู้คนใช้ประโยชน์กับข้าแบบนั้น” เขายืดมือออก “นอกจากนี้ ข้าไม่ได้ยินคำสั่งของผู้ใหญ่ที่เคารพและฟังแล้วถูกแทงหลังหลังเพื่อความสุขของโลก ข้าจะเลือกเป็นมิตรกับผู้ที่มีศีลธรรมและจริยธรรมที่ขัดแย้ง มากกว่าฮีโร่ศักดิ์ศรีที่ลืมคนสำคัญที่สุดของพวกเขาในความพยายามทำตามภารกิจที่หยิ่งของตน แม้ว่าข้าจะไม่ดูถูกอย่างนั้นก็ตาม” “…” “อ้อ ใช่—” เดวิดสถอนมือและยิ้มขม ๆ “ข้ากำลังอวดดีที่คิดว่าข้าคือคนสำคัญต่อเจ้า นั่นเป็นความผิดของข้า ในฐานะผู้ชายที่มั่นใจ ความหยิ่งบางครั้งมาทำให้ข้าซบบหัว บางทีเธออาจมองข้ามไปได้ แต่ข้าคิดว่าเราก็ใกล้เคียงกันอยู่แล้วเพราะเจ้าเคยช่วยข้ามหลายครั้ง ปกป้องครอบครัวของข้าและให้อพยพที่พัก พวกเราก็มีข้อตกลงหลายอย่าง ข้ายังให้เอเวอร์ไลท์มาฝึกภายใต้เธอ แต่สุดท้ายมันก็เป็นการประเมินผิดว่าข้ากับเจ้าเป็นเพื่อนที่คุ้มค่าเพื่อคอยปกป้องกันและกัน” เขายิ้มอ้อนอรัญก่อนหันไปต่อสู่เป้าหมายของเขา นางสาวลูนาเรียนไม่ได้ตอบอะไร เงียบและดูลึกลับ ในขณะนั้น มีสิ่งใดบางอย่างบังทางของเขา เมื่อหลุมมิติอวกาศปรากฏขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม มันทำให้เขายิ้มขึ้นหลังจากอารมณ์เสียหลายครั้งในวันนี้ “สเตลลา…”