บทที่ 3637 ต้นไม้เด่นชัด ที่ขอบยอดเขา มีสองร่างยืนอยู่ พวกเธอเป็นผู้หญิงสองคนสวมเสื้อคลุมสีขาวเรียบง่าย แต่คนหนึ่งอันเป็นสายเลือดฟินิกซ์อันสูงศักดิ์, อีกคนอันเป็นสายเลือดจิ้งจอกจักรพรรดิ. คนหลังเป็นฟีที่มีเลือดบริสุทธิ์เกือบไม่มีลักษณะมนุษย์เลย ยกเว้นหางจิ้งจอกซึ่งกำลังซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมสีขาวของเธอ แม้สวมใส่เสื้อผ้าเกษตรกร ความงามของพวกเธอก็ไม่อาจปิดบังได้ สองคนยืนอยู่ที่ขอบยอดเขา มองไปยังขอบฟ้า “นั่นดูจะแจ่มใสเกินกว่าจะมองข้ามไปได้…” เดวไซพูดขึ้นพร้อมยกคิ้ว ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว แต่พวกเธอยังมองเห็นต้นไม้หนึ่งอยู่ไกลออกไป แม้จะอยู่ไกลแค่ไหนก็ยังมองเห็นได้ ภาพที่อยู่ต่อหน้าพวกเธอเป็นเพียงดินแดนเรียบเสมือนที่ไม่มีอะไรนอกจากป่าไม้กระจัดกระจายอยู่ระหว่างเนินเขาเล็ก ๆ พวกเธอยังเห็นเทือกเขาคริสตัลด้านหน้าเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตคริสตัล อย่างไรก็ตาม ด้านหลังของเทือกเขานั้นมีต้นไม้ดังกล่าว แม้เมฆก็พุ่งรวมอยู่รอบลำต้น ถ้าพวกเธอสามารถเห็นได้จากระยะไกลเช่นนี้แม้ประสาทสัญญาณของพวกเธอจะไม่ถึงไกลและสายตาก็ไม่ชัดเนื่องจากอากาศเป็นหมอกในระยะไกล พวกเธอคาดว่าความสูงของมันอาจจะเป็นหลายสิบกิโลเมตรและความกว้างหลายร้อยเมตร “นั่นดูเหมือน ‘ต้นไลมูนาแห่งอสุรกาย’ …” “‘ต้นไลมูนาแห่งอสุรกาย’ คืออะไร…?” เดวไซจ้องที่ชิลลี่ทำให้เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนอธิบาย “‘ต้นไลมูนาแห่งอสุรกาย’ แตกต่างจากต้นไม้ใด ๆ ที่มีอยู่รากของมันฝังลึกลงสู่แผ่นดินผูกกับจิตวิญญาณของผืนดิน และกิ่งก้านของมันยื่นขึ้นสู่ท้องฟ้า จูบดวงดาวโดยตรง นั่นหมายความว่ามันเป็นหัวใจของอาณาจักรทั้งหลาย หากมันตายแล้วอาณาจักรก็จะพังทลายไปโดยสิ้นเชิง” “…!?” เดวไซไม่แน่ใจว่าชิลลี่พูดจริงหรือเล่นมุก แต่ถ้าสิ่งที่เธอบอกเป็นจริงก็ทำให้ต้นไม้นั้นดูเหมือนเป็นขุมทรัพย์ “ไปกันเถอะ” “ตกลง” ชิลลี่พยักหน้าแต่ส่ายศีรษะ “แต่ถ้าต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ จะต้องดึงดูดผู้สืบต่อไปในบริเวณใกล้เคียงแน่นอน” “ไม่มีปัญหา หากเราตกอยู่ในอันตราย เราก็ใช้ตุพจน์หลบหนีที่เราได้รับมาได้ ไม่ได้มีเหตุผลใด ๆ ที่จะใช้มันโดยไม่มีรางวัลอะไรตามมาด้วย” “ …” ชิลลี่อั้นพูดไม่ออก ไม่คาดคิดว่าเดวไซจะขมักเขม้นขนาดนี้ ถึงกระนั้น พวกเธอก็เข้ากันได้ดี พายเรือไปสู่ต้นไม้ยักษ์ขณะแช่งกันหัวเราะหัวเราะ ชิลลี่รู้สึกเศร้าเล็กน้อย อาจเป็นเพราะถ้าพวกเขาเจอกันในสถานการณ์อื่น ๆ พวกเขาอาจเป็นเพื่อนที่มีการแข่งขันกันได้ แต่ตอนนี้ พวกเขากลายเป็นศัตรูที่ทำงานร่วมกันจนกว่าจะต้องชนะ อย่างไรก็ตาม ชิลลี้รอคอยที่จะฉวย ‘ผลอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเปล่งประกายอรุณ’ บนต้นไม้ทันทีที่เจอ เธอวางแผนจะสู้รบจนกระทั่งสุดขีดกับเดวไซ แต่พิจารณาถึงระดับการบ่มเพาะของตนเอง เธอรู้ว่าตัวเองอวดดีเกินไป ในขณะที่ทำเป็นว่าเธอมีพลัง เธอลืมว่าตอนนี้เธอยังอ่อนแอ ทำให้เธอคิดว่า “โอ๊ย” ภายในใจ ใช้เวลาหลายชั่วโมงเดินทางผ่านซอกซอยแม้ละเลยเทือกเขาคริสตัลและเหล่าฝีมือที่พยายามบุกเข้ามาในเทือกเขานั้น พวกเธอในที่สุดก็ถึงป่า พวกเธอคาดว่าต้องอยู่ห่างจากต้นไม้อยู่ไม่เกินห้าสิบกิโลเมตร แต่ในขณะนั้น ต้นไม้มหึมาก็ปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเธอ มันเป็นต้นไม้ขนาดยักษ์ที่ทำลายจินตนาการของพวกเธอ ลำต้นมีขนาดกว้างพอ ๆ กับภูเขา ทำให้พวกเธอรู้สึกถึงพลังและความยิ่งใหญ่ของมัน ยิ่งไปกว่านั้น ลำต้นดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเพียงไม้ธรรมดา แต่เป็นการผสมผสานของสารอินทรีย์กับคริสตัลใสใสที่ส่องแสงอัศจรรย์ กิ่งของต้นไม้ยักษ์นี้ยื่นออกไปหลายร้อยเมตรในทุกทิศทางและทุกระดับความสูง ทำเงาก้อนหนาทึบคลุมทั่วป่า แสงจันทร์ส่องลงมาได้ยาก แต่คริสตัลที่ผสมอยู่ในไม้ทำให้เกิดเมืองใต้ต้นไม้เป็นของตนเอง “มืม… มันไม่ดูเหมือน ‘ต้นไลมูนาแห่งอสุรกาย’ เลย” ชิลลี่หัวเราะแบบแห้งแล้ง “คุณหมายถึงอะไร? มันดูมีแสงสว่างพอสำหรับฉันแล้ว” เดวไซข่มหัวเราะแต่ชิลลี่ส่ายศีรษะ “แน่นอนว่า ‘ต้นไลมูนาแห่งอสุรกาย’ อาจแตกต่างกันไปตามอาณาจักรที่มันอาศัยอยู่ แต่สิ่งนี้เป็นอย่างอื่นเลย มันต่างจากที่ผมได้ยินจากสามีและคนอื่น ๆ ที่เคยไปเยือน ‘หัวใจหลอมอวกาศ’ ของจักรวาลย่อย” ชิลลี่อธิบาย แต่เดวไซยังคงมองเธอด้วยความสงสัย เหมือนว่าเธอกำลังพยายามทำให้เดวไซสับสนจากสิ่งที่เคยพูดมาก่อน “มองดูผลของมัน สิ่งนั้นไม่ใช่ผลธรรมดา แต่เป็นลูกคริสตัล” ชิลลี่ยกมือขึ้นชี้ไปที่กิ่ง มีวัตถุแสงสีสว่างเล็ก ๆ กระจายอยู่บนกิ่ง ดูเหมือนเป็นผลไม้ แต่จริง ๆ แล้วเป็นลูกคริสตัล ขนาดใหญ่เท่าบ้านสองชั้นปกติ รูปร่างกลม, เนื้อสีดูอ่อนนุ่มแต่ก็แข็งแรงเหมือนคริสตัล แม้จากระยะไกลแล้ว พวกเธอยังรับรู้พลังงานสวรรค์และดินที่มหาศาลสะท้อนออกมา ทำให้พวกเธออึ้งอร่อย “ความบริสุทธิ์นั้น…” แสงตาเดวไซสั่น “มันมากกว่าคริสตัลจิตวิญญาณระดับศีรษะ… เหมือนกับแหล่งเส้นเลือดหรือดังกว่านั้น?” “เราก็ไม่แน่ใจจนกว่าเราจะเข้าใกล้” ชิลลี่ถอนลม “ความบริสุทธิ์อาจเพียงพอให้ผู้บ่มเพาะระดับ ‘อิมไพรอัน’ เพิ่มอัตราการบ่มเพาะเป็นสองถึงสามเท่า หากบ่มเพาะใต้ต้นไม้ แต่ถ้าเราเข้าใกล้เกินไป ผมคิดว่าเราจะอยู่รอดไม่ได้…” เดวไซถอดจากความฝันและสำรวจต้นไม้ด้วยสายตา เธอไม่สามารถแยกแยะได้ทันที แต่ยิ่งมองใกล้ลง ใจของเธอก็ยิ่งหนักลงเมื่อเห็นคริสตัลบางก้อนยึดบนกิ่งเคลื่อนไหว ไม่เหมือนต้นไม้ธรรมดาที่โจมตีได้ อาจเป็นเช่นนั้น แต่เธอรับรู้การสั่นไหวบางอย่างจากก้อนคริสตัลที่เคลื่อนที่ พวกมันดูเล็ก แต่จากระยะไกลเดวไซรู้ว่ามันเป็นยักษ์ “อาณาจักรอิมไพรอันของคริสตัลบีสต์…” เดวไซหันสายตาออกจากต้นไม้อันแปลกประหลาดและมองลงไปหน้าแก้มซีดสลัว จากที่เห็น มีอย่างน้อยห้าตัวและนี่ก็แค่จากทิศทางนี้เท่านั้น ยังไม่รู้ว่ามีกี่ตัวของอาณาจักรอิมไพรอันของคริสตัลซ่อนอยู่ในต้นไม้นี้ พวกมันดูเหมือนนั่งพักอยู่บนกิ่งอย่างสงบแต่ปล่อยออร่าที่อันตรายเหมือนเป็นเจ้าของอาณาเขต.