Chapter 747 - ความสมดุล ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อดัมจดจ่ออยู่กับการท่องมนตราและรวบรวมพลังวิญญาณภายในร่างกายตามเคล็ดวิชาที่เจ้าอาวาสมอบให้เขาอย่างเต็มที่ [เคล็ดวิชาเต๋าเทวะ] ภายในเคล็ดวิชานี้มีทั้งหมดแปดขั้น และจนถึงตอนนี้ อดัมเพิ่งจะบรรลุเพียงแค่ขั้นที่สี่เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุการณ์ตรัสรู้ที่เขาได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อน อดัมก็เข้าใจแก่นแท้ของมันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือเปลี่ยนความเข้าใจนั้นให้กลายเป็นความสำเร็จ สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่แค่เพียงสร้างสมดุลให้กับพลังสองขั้วที่อาศัยอยู่ในร่างกายของเขาเท่านั้น แต่ต้องปล่อยให้พวกมันไหลเวียนและเปลี่ยนผ่านไปมาระหว่างกันได้อย่างราบรื่น เปรียบเสมือนดั่งกลางวันเปลี่ยนผ่านไปสู่กลางคืนและหมุนเวียนกลับมาเป็นกลางวันอีกครั้ง ทว่าความเป็นจริงนั้นไม่ง่ายเหมือนดังที่คิด แม้อดัมจะรู้ว่าเขาต้องทำอย่างไร แต่ลำพังความเข้าใจเพียงอย่างเดียวก็ยังไม่เพียงพอ เขายังขาดแรงผลักดันที่จำเป็นในการเชื่อมต่อช่องทางระหว่างแก่นพลังความมืดและแก่นพลังธรรมชาติเข้าด้วยกัน เขาจึงทำได้เพียงจ้องมองแก่นพลังวิญญาณทั้งสองที่หมุนวนอย่างเชื่องช้าอยู่ภายในร่างกาย แก่นพลังความมืดของเขานั้นพร้อมอยู่แล้ว อันที่จริงมันพร้อมยิ่งกว่าพร้อมเสียอีก ปัญหาอยู่ที่แก่นพลังธรรมชาติของเขา มันไม่สามารถเทียบเคียงกับแก่นพลังความมืดได้ ความแตกต่างระหว่างทั้งสองคือสิ่งที่ทำให้ยากต่อการบรรลุถึงสภาวะแห่งความสมดุล ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ร่างกายของอดัมถูกเปิดรับและเติมเต็มด้วยพลังเคออส ประกอบกับแรงกระตุ้นจากการแปดเปื้อนที่ดูเหมือนจะยิ่งเสริมพลังนั้น ทำให้แก่นพลังความมืดของอดัมเอ่อล้นไปด้วยพลังตลอดเวลา จนเขารู้สึกเหมือนจะถูกมันครอบงำอยู่บ่อยครั้ง นั่นคือเหตุผลที่อดัมทุ่มเทความสนใจให้กับการฝึกฝนด้วย [ทักษะคว้าธรรมชาติ] ตลอดไม่กี่วันที่ผ่านมา โดยหวังว่าเขาจะสามารถยกระดับแก่นพลังธรรมชาติให้เท่าเทียมกับแก่นพลังความมืด หรืออย่างน้อยก็เพียงพอในช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อให้เกิดการก้าวข้ามขีดจำกัด เขารู้ดีว่าความพยายามนี้ยากเย็นเพียงใด แต่เขาก็ไม่มีแผนที่จะยอมแพ้โดยไม่ลงมือทำ พลังวิญญาณอันอบอุ่นและเจิดจรัสไหลหลากจากธรรมชาติรอบตัวเข้าสู่ร่างกายของเขาขณะที่อดัมใช้ [ทักษะคว้าธรรมชาติ] พลังเหล่านั้นมุ่งหน้าไปสู่แก่นพลังธรรมชาติ เติมเต็มและค่อยๆ เสริมสร้างมันขึ้นทีละน้อย มันเป็นประสบการณ์ที่เงียบสงบและน่าตื่นเต้นที่ได้ใช้ [ทักษะคว้าธรรมชาติ] บนดาวเคราะห์ดวงต่างๆ แต่ละแห่งให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน และการได้สัมผัสพวกมันช่วยเพิ่มความเข้าใจในธาตุธรรมชาติของเขา อดัมรู้ว่าเขามาถูกทางแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าการดูดซับพลังธรรมชาติจากดาวดวงนี้เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่กระแสพลังวิญญาณที่สม่ำเสมอ แต่เขาต้องการการระเบิดออก เป็นห้วงกระแสพลังอันมหาศาลเพื่อรับมือกับแก่นพลังความมืด ในที่สุดอดัมก็ลืมตาขึ้น แววตาแห่งความยากลำบากปรากฏบนใบหน้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตอกย้ำการตัดสินใจ จากนั้นจึงเปิดพื้นที่มิติของเขาและหยิบกล่องไม้ที่สลักลวดลายซับซ้อนออกมา เขาเปิดกล่องนั้นอย่างระมัดระวัง ภายในเต็มไปด้วยไอเทมล้ำค่าสำหรับศิษย์ทุกคน นั่นคือ [โอสถพื้นฐานวิญญาณ] เมื่อรวมกับเม็ดที่เหลือจากปีที่แล้ว สิบเม็ดที่ได้รับตอนเข้าสู่ชนชั้นอภิสิทธิ์ และอีกยี่สิบห้าเม็ดที่ได้จากการติดอันดับท็อป 40 ทำให้อดัมมีโอสถล้ำค่าอยู่ในมือรวมทั้งสิ้นสามสิบหกเม็ด เมื่อมองดูโอสถที่วางเรียงรายราวกับไข่มุกบนกำมะหยี่สีแดง อดัมก็ตัดสินใจหยิบหนึ่งเม็ดใส่ปากทันที หลังจากนั้นไม่นาน คลื่นพลังงานอุ่นๆ ก็ปรากฏขึ้นในร่างกายเพื่อปรับสมดุลกับพลังงานอันหนาวเย็นของเขา ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผลของโอสถก็จางหายไป พร้อมกับการแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [พลังวิญญาณของคุณเพิ่มขึ้น] เมื่อเห็นว่าการตัดสินใจของตนนั้นถูกต้อง อดัมจึงเริ่มบริโภค [โอสถพื้นฐานวิญญาณ] โดยไม่สนว่ามันจะล้ำค่าเพียงใด เขาใช้มันมากถึงวันละสองหรือสามครั้งเพื่อคอยควบคุมพลังงานความเย็นที่มาจากแก่นพลังความมืด ตามมาด้วยการแจ้งเตือนรัวๆ ว่าพลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้น [พลังวิญญาณของคุณเพิ่มขึ้น] [พลังวิญญาณของคุณเพิ่มขึ้น] [พลังวิญญาณของคุณเพิ่มขึ้น] ... ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์กับ [โอสถพื้นฐานวิญญาณ] ไปยี่สิบเม็ด อดัมจึงบรรลุระดับพลังที่จำเป็นในการก้าวข้ามขีดจำกัด เมื่อเงื่อนไขครบถ้วน สิ่งต่อไปที่อดัมต้องทำคือการท่องเคล็ดวิชา และเขาก็ทำมันทันที ผลลัพธ์ที่เขาต้องการก็มาถึงในที่สุด [คุณบรรลุเคล็ดวิชาเต๋าเทวะ - ขั้น 5 เรียบร้อยแล้ว] สำเร็จ การก้าวข้ามครั้งนี้มาพร้อมกับการขยายตัวของช่องทางเชื่อมต่อระหว่างแก่นทั้งสองเพิ่มขึ้นถึงห้าเท่า ส่งผลให้อัตราส่วนจากสิบต่อหนึ่งกลายเป็นสองต่อหนึ่ง ราวกับกำแพงที่ขวางกั้นพวกมันหายไปจนหมดสิ้น เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น อดัมสามารถสัมผัสได้ว่าแก่นพลังธรรมชาติของเขากำลังไหลเวียนประสานเข้ากับแก่นพลังความมืดได้อย่างสอดคล้อง [พลังวิญญาณของคุณเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล] [อดัม แอมโบรส] [พลังต่อสู้: 148] [พลังวิญญาณ: 952] ในระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ อดัมสามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้ถึง 42 หน่วย นี่ไม่ใช่แค่ตัวเลขหรือค่าธรรมดาๆ เพราะอดัมสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังวิญญาณของเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล นอกจากนี้ อดัมยังค้นพบว่าเขาสามารถปรับปรุงช่องทางระหว่างแก่นทั้งสองให้ดียิ่งขึ้นไปอีกระดับได้ หากเพียงเขามีพลังธรรมชาติที่แข็งแกร่งกว่านี้ภายในตัว แต่สำหรับตอนนี้ เขารู้สึกพอใจที่ความไม่สมดุลระหว่างแก่นพลังความมืดและแก่นพลังธรรมชาติได้รับการแก้ไขไปบ้างแล้ว ในเมื่อการไหลเวียนระหว่างแก่นทั้งสองยกระดับขึ้นไปอีกขั้น อดัมเชื่อว่าเขาน่าจะควบคุมความกระหายเลือดที่มาพร้อมกับการใช้งานความสามารถในการแปลงร่างได้ดีขึ้น แน่นอนว่าเขาต้องทดสอบด้วยตัวเอง เพราะมีเพียงวิธีเดียวที่จะรู้ได้ [แปลงร่างเฟย์] โฮกกกกกกก!! ในชั่วพริบตา พลังวิญญาณภายในร่างกายของอดัมก็ไหลพล่านไปทั่วกระแสเลือดและปลุกความสามารถทางสายเลือด การแปลงร่างสร้างความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดและมอบพลังให้อดัมอย่างมหาศาลในทันที ร่างของเขาหายไปจากโขดหินที่เขานั่งอยู่อย่างรวดเร็วและเคลื่อนไหววูบวาบไปตามเงาไม้ที่หนาทึบ อดัมพุ่งทะยานผ่านผืนป่า ค้นหาช่องทางที่จะปลดปล่อยพลังอันดูเหมือนไม่มีวันหยุดยั้งที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา ไม่นานเขาก็พบเข้ากับสัตว์อสูรระดับสูง คราวนี้มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายเสือที่กำลังขดตัวอยู่บนพื้น ราวกับกำลังพักผ่อน ร่างกายทั้งร่างของมันถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชน ซึ่งแปลกตรงที่มันไม่ได้เผาผลาญพืชพรรณรอบข้างแต่อย่างใด [แอมเบอร์แคท] [สัตว์อสูรเวท - เลเวล 95] [พลังต่อสู้ - 225] ไม่รอช้า อดัมเปิดฉากโจมตีสัตว์อสูรตัวนั้นทันที เมื่อถูกรบกวนจากการหลับใหล มันก็จ้องมองอดัมอย่างเอาเป็นเอาตายก่อนจะกระโจนเข้าใส่เขา และในจังหวะนี้เองที่อดัมรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี การค้นหาคู่ต่อสู้อย่างเร่งรีบทำให้เขาประมาทไปหน่อย เพราะปรากฏว่ามีสัตว์อสูรระดับสูงอีกตัวอยู่ในบริเวณใกล้เคียง มันปรากฏตัวขึ้นด้านหลังอดัม กรงเล็บของมันกำลังพุ่งเข้าใกล้แผ่นหลังที่ไร้การป้องกันอย่างชัดเจนของเขา โชคดีที่อดัมหลบได้ในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะถอยร่นออกมาสิบกว่าเมตรเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูตัวใหม่ [ฮาร์ปี้ป่า] [สัตว์อสูรในตำนาน - เลเวล 50] [พลังต่อสู้ - 210] มันเคลื่อนที่ผ่านต้นไม้โดยพรางตัวได้แนบเนียนจนหากอดัมไม่ได้เพ่งความสนใจไปที่มันเกือบทั้งหมด เขาก็คงจะหลงทางและเสียท่าให้มันได้อย่างง่ายดาย สัตว์อสูรระดับสูงสองตัว ตัวหนึ่งซุ่มอยู่ในเงามืดเพื่อหาโอกาสเผด็จศึก อีกตัวจ้องมองอย่างคุกคามพร้อมกับเผยเขี้ยวคมในทิศทางของเขา ในสถานการณ์เช่นนี้ การถอยเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดเพราะคู่ต่อสู้นั้นมีความเสี่ยงเกินกว่าที่จะรับมือคนเดียว ทว่า อดัมสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขากำลังร้อนระอุไปด้วยพลัง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจยืนหยัดสู้ต่อไป อย่างไรเสีย เขาก็ต้องการการต่อสู้ที่เหมาะสมเพื่อผลักดันสายเลือดของเขาให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก