Chapter 743 - Beholder บีโฮลเดอร์ถูกจัดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตจากขุมนรกระดับสูง สัตว์ประหลาดประเภทนี้ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์อันทรงพลัง และว่ากันว่าเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด “บีโฮลเดอร์งั้นเหรอ? จริงเหรอ? แน่ใจนะ? แล้วบีโฮลเดอร์ไปทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นกัน?” ซิลวารัวคำถามใส่ไม่ยั้ง เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อันนาร่าเพิ่งพูดออกมา ในทางกลับกัน เอเมอรี่กลับมีวิธีคิดที่ต่างออกไป ทันทีที่อันนาร่าหมดสติ เขาตรวจสอบอาการของเธออย่างรวดเร็วและตระหนักได้ว่าอาการตัวแข็งทื่อกะทันหันของเธอนั้นไม่ใช่การแกล้งทำ ซิลวาก็คงจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน เธอรู้ว่าอันนาร่าถูกโจมตีจริง ๆ เพียงแต่หญิงสาวไม่สามารถยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ได้ “เอาล่ะ อย่างน้อยบอกได้ไหมว่ามันโตเต็มวัยหรือเปล่า?” เธอซักถาม ก่อนจะตอบคำถาม อันนาร่าก็เหยียดยิ้มแล้วพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างสุดความสามารถ จากนั้นเธอก็ตอบกลับไปว่า “เสียใจด้วยนะแม่คุณ ฉันมัวแต่ยุ่งกับการถูกโจมตีอยู่... แต่ใช่ ฉันเดาว่ามันคงโตเต็มวัยแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอไม่เห็นเหรอว่ามันสามารถเล่นงานฉันได้แม้จะอยู่ห่างออกไปตั้ง 50 ไมล์?” ข้อเท็จจริงที่หลุดออกมาจากปากของอันนาร่าทำให้ซิลวาหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีบีโฮลเดอร์เฝ้าประตูอยู่ พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้ใช้ประตูนั้นเลย สิ่งนี้ทำให้ซิลวาระบายความโกรธลงไปที่โขดหินบนชายหาด ในอีกด้านหนึ่ง เอเมอรี่ตัดสินใจเดินสำรวจไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ สำหรับเขาแล้วการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่เป็นเรื่องสำคัญ ผืนป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยแมกไม้หนาทึบ มีต้นไม้ยักษ์มากมายที่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่จนเขาไม่สามารถโอบรอบได้ ด้วยทักษะอ่านสัมผัสวิญญาณระยะ 50 ไมล์ของเขา เอเมอรี่สามารถรับรู้ถึงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่บนพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะ เขาพยายามหลีกเลี่ยงจุดที่มีการแผ่รังสีพลังงานสูงและเริ่มเคลื่อนที่ไปรอบเกาะโดยใช้ประตูมิติของเขาเป็นกลยุทธ์ในการเอาชีวิตรอดในสถานที่แปลกประหลาดและอันตรายแห่งนี้ เกาะแห่งนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 500 ไมล์ ใหญ่พอ ๆ กับประเทศอังกฤษ และอย่างที่เขาคาดไว้ ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ย่อมมีสิ่งมีชีวิตที่คุกคามชีวิตอาศัยอยู่เสมอ ไม่นานนักเขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตหลายสิบตัวที่สามารถทำอันตรายต่อเขาและคนอื่น ๆ ได้ โชคดีที่ดูเหมือนว่าเกาะแห่งนี้จะมีทรัพยากรธรรมชาติที่สามารถนำมาใช้ประทังชีวิตได้ เขาใช้เวลาไม่นานในการค้นพบตาน้ำที่สามารถใช้รองน้ำจืดเก็บไว้ดื่มกิน เขายังเริ่มตรวจสอบพืชพรรณต่าง ๆ ราวกับว่าเขากำลังทำภารกิจตามหาวัตถุดิบที่กินได้ [Fragmentation] (แยกส่วน) [พืชกินได้ที่ไม่ระบุชนิด] [คุณสมบัติไม่ทราบแน่ชัด] [ได้รับข้อมูลพืชที่ไม่ระบุชนิด ระดับ 2 คุณได้รับคะแนนสะสม 300 แต้ม] ด้วยทักษะนี้ โชคดีที่เขาพบผลไม้ที่กินได้อยู่สองสามอย่าง เขาไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าและเริ่มเก็บมันทันที หลังจากรวบรวมเสบียงอาหารได้เพียงพอแล้ว เขาก็นำมันกลับไปให้หญิงสาวทั้งสอง สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ หญิงสาวทั้งสองกำลังทะเลาะกันอีกแล้วตอนที่เขากลับมา เขาจากไปเพียง 30 นาทีเท่านั้น ดูเหมือนว่าช่วงเวลานี้จะไม่สั้นพอที่จะทำให้พวกเธออยู่ด้วยกันโดยไม่ทะเลาะกันในระหว่างที่เขาไม่อยู่ เอเมอรี่ส่ายหัวและตัดสินใจทำเป็นเมินเฉยเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาเชื่อว่าเขาฉลาดพอที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับสงครามของหญิงสาว ไม่ ไม่ ไม่ เขาวางอาหารและน้ำที่เพิ่งเก็บมาทั้งหมดลง จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อแล้วดำลงไปในน้ำ เอเมอรี่สามารถว่ายน้ำได้ราวกับปลา ต้องขอบคุณเวทมนตร์หายใจใต้น้ำและความเชี่ยวชาญในธาตุน้ำของเขา เขาดำลงไปสำรวจสิ่งที่อยู่ใต้ผิวน้ำ และต้องประหลาดใจเมื่อพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงในน้ำมากกว่าในป่าเสียอีก ฝูงปลาขนาดใหญ่เริ่มว่ายไล่ล่าเขา [ฉลามบูล] [สัตว์อสูรระดับ 80] [พลังต่อสู้ 110] เอเมอรี่ตัดสินใจชักดาบออกมา สังหารพวกมันไปไม่กี่ตัวและนำหนึ่งในนั้นกลับขึ้นมาเป็นของฝาก หญิงสาวทั้งสองเพิ่งจะหยุดทะเลาะกันและนั่งอยู่บนหาดทรายด้วยความสิ้นหวังในตอนที่เอเมอรี่ขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับลากปลาสีขาวขนาด 5 เมตรขึ้นมาด้วย “เลิกเถียงกันแล้วมากินมื้อเย็นกันก่อนเถอะ เดี๋ยวเราค่อยมาหาทางออกกันตอนที่อิ่มท้องแล้ว” เอเมอรี่เสนอ คำแนะนำของเขาทำเอาหญิงสาวทั้งสองหันหน้าหนีไปคนละทางทันทีและพยายามไม่มองเขา สิ่งที่เอเมอรี่ไม่รู้คือเขาเพิ่งขึ้นมาจากน้ำโดยไม่ใส่เสื้อ เผยให้เห็นแผงอกเปลือยเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่ว ทั้งซิลวาและอันนาร่าต่างก็หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ซิลวาจะเริ่มจิกกัดเขาอีกครั้ง “นายก็รู้ใช่ไหมว่าผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเราไม่จำเป็นต้องกินอาหารหรอก?” เอเมอรี่ทำเพียงยิ้มตอบแล้วกล่าวต่อว่า “ก็นะ ถึงจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรแต่ก็ยังสามารถเพลิดเพลินกับอาหารดี ๆ ได้นี่นา โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ตึงเครียดแบบนี้ การเติมพลังให้ร่างกายเป็นเรื่องสำคัญนะ” “หึ! นายทำอาหารเป็นด้วยเหรอ!?” ซิลวาถามอย่างไม่ไว้ใจ “ก็พอมีวัตถุดิบอยู่บ้าง แต่จริง ๆ แล้วผมหวังว่าจะได้คนช่วยน่ะ” ซิลวาหันหน้าหนีทันทีเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เต็มใจจะช่วย ในทางตรงกันข้าม เมื่อเห็นว่าซิลวาไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการทำอาหาร อันนาร่ากลับรู้สึกอยากจะทำสิ่งที่ตรงกันข้าม “ฉันจัดการเอง... ฉันจะช่วยนาย” เธอเสนอตัว อันนาร่ารู้สึกเบิกบานใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นซิลวาเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ เอเมอรี่เริ่มเก็บฟืนและสาวผมแดงก็เริ่มร่ายเวทไฟ ทั้งสองดูเหมือนจะทำงานร่วมกันเป็นทีมได้อย่างดี ในพื้นที่มิติของเขา เอเมอรี่มีหม้อปรุงยาและวัตถุดิบต่าง ๆ นับร้อยชนิด แต่ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการทำน้ำยา เขาเริ่มคัดแยกวัตถุดิบที่มีรสชาติและกลิ่นหอม โดยหวังว่าพวกมันจะช่วยเพิ่มรสชาติให้กับอาหารที่จะทำ และในเมื่ออันนาร่ายินดีช่วย เอเมอรี่จึงยกหน้าที่การทำอาหารให้เธอจัดการ เอเมอรี่ยิ้มออกมาทันทีระหว่างที่ทำอาหาร เมื่อพูดถึงเรื่องทำอาหาร ความทรงจำก็หวนนึกถึงตอนที่เคลียเกือบตายเพราะทักษะการทำอาหารอันย่ำแย่ของเขา ดูเหมือนว่าสถานการณ์แบบนี้จะดึงเขากลับไปสู่ช่วงเวลานั้นโดยไม่ตั้งใจ เมื่ออาหารเสร็จสิ้น เอเมอรี่ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าซิลวาได้มานั่งรออยู่ข้างหลังพวกเขาโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หญิงสาวที่เมื่อครู่ไม่มีเจตนาจะกินและไม่อยากช่วยทำอาหาร กลับกลายเป็นคนที่รีบเข้าไปจับจองที่นั่งเพื่อลิ้มรสอาหารอย่างรวดเร็ว “ก็นะ ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ช่วยแล้วฉันจะไม่มีสิทธิ์ได้กินส่วนแบ่งนี่ใช่ไหม?” ซิลวากล่าวอย่างหน้าไม่อาย อันนาร่ารู้สึกหงุดหงิดและเตรียมจะเปิดศึกอีกครั้ง แต่เอเมอรี่รีบห้ามไว้ เขาสงบจิตใจแล้วหยิบถ้วยมาตักสตูว์ปลาใส่ชามส่งให้ซิลวา หญิงสาวเผ่าอสรพิษรู้สึกปิติ “ขอบใจ นี่สิถึงจะถูก... นายควรทำแบบนี้บ่อย ๆ นะ” อย่างไรก็ตาม เมื่อซิลวาตักเข้าปากเพียงคำเดียว เธอก็รีบพ่นออกมาทันที “อุ๊บ... นี่มันอาหารอะไรกันเนี่ย?” เธอประท้วง ทว่าเหตุการณ์นี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกสำหรับคนอื่น ๆ ค่ำคืนนั้น เสียงหัวเราะที่ไม่คาดคิดดังก้องไปทั่วชายหาด