Chapter 744 - การล่า ร่างสูง 8 เมตรที่มีขนสีขาวกระโจนด้วยความเร็วไปทั่วป่า ทุกย่างก้าวของมันทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรงขณะที่มันบดขยี้ต้นไม้ไปตลอดทาง เพื่อไล่ล่าเป้าหมายที่กำลังวูบไหวหายตัวไปมาอยู่ในป่า ยิ่งไล่ตาม มันก็ยิ่งโกรธแค้น แม้ว่ามันจะไล่ล่าด้วยสุดกำลังที่มี แต่เหยื่อของมันก็หลุดมือไปได้ตลอด แทนที่จะจับเหยื่อได้ กลับกลายเป็นว่ามันต้องมาโดนคมดาบฟันเป็นแผลไปทั่วร่าง โฮกกกกก! มันคำรามด้วยความหงุดหงิด มันอยากจะไล่ตามเป้าหมายไปจนสุดขอบโลกเพื่อขยี้เขาให้แหลกคามือ แต่สุดท้ายมันก็ต้องหยุดชะงักลง ไม่ว่ามันจะโกรธแค่ไหน แต่มันก็รู้ดีว่าไม่มีวันไล่ตามทัน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่มันหันหลังกลับเพื่อจะถอยไป ร่างเงาก็พุ่งกลับมาหามันแล้วฝากแผลฉกรรจ์ไว้อีกจุด คราวนี้เป็นที่หลังหัวเข่าของมัน โฮกกกกก! มันไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ความโกรธของมันพุ่งถึงขีดสุด ด้วยเสียงคำรามนั่น สัตว์ร้ายฟาดมือทั้งสองข้างลงบนพื้นอย่างแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แรงปะทะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนจนต้นไม้ในรัศมีหลายไมล์โค่นลงระเนระนาด ไม่เพียงเท่านั้น การโจมตีนี้ยังทำให้เกิดความบิดเบี้ยวของมิติที่ป้องกันไม่ให้ร่างเงาสามารถวูบไหวได้อีกต่อไป ทำให้เขาตกลงสู่พื้น โชคยังดีที่ร่างนั้นสามารถตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว "สกิลอะไรกันเนี่ย! ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกจัดว่าเป็นสัตว์อสูรระดับสูง!" ร่างที่ตกลงมาพึมพำกับตัวเอง ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเอเมรี่ ในขณะที่ยังรู้สึกประหลาดใจ เขาได้ใช้สัญลักษณ์บนมือเพื่อตรวจสอบข้อมูลของสัตว์อสูรตรงหน้าอีกครั้ง [ลิงซิลเวอร์แบ็คกลายพันธุ์] [สัตว์อสูรเวทมนตร์ - เลเวล 90] [พลังต่อสู้ - 220] เอเมรี่ต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวนี้มานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว เขาใช้ดาบระดับ 4 ฟันลิงยักษ์ตัวนี้ไปมากกว่าสองโหล แต่กลับสร้างได้เพียงบาดแผลระดับปานกลางเท่านั้น เขาหวังว่าจะสามารถจัดการมันได้หลังจากสร้างบาดแผลให้มันมากมาย แต่สถานการณ์ตรงหน้าพิสูจน์ว่าเขาคิดผิด ไม่เพียงแค่ลิงซิลเวอร์แบ็คจะยังยืนหยัดอยู่ได้ แต่มันยังมีพลังงานเหลือเฟือที่จะใช้สกิลพิเศษ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมันตรงๆ เอเมรี่จึงตัดสินใจสู้ด้วยดาบทั้งสองเล่ม โดยมีดาบระดับ 4 อยู่ในมือขวาและดาบมืดระดับ 3 อยู่ในมือซ้าย เอเมรี่เริ่มใช้ [เงาโศกศัลย์] และ [กระบี่เทพวิถี] ของเขา เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! พลังต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นจากการใช้ดาบทั้งสองเล่มนั้นไม่น้อยเลย เอเมรี่สามารถฟันมันเพิ่มได้อีกหลายแผล แต่ถึงแม้ลิงซิลเวอร์แบ็คจะดูเจ็บปวดจากคมดาบ แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะอ่อนแรงลงเลย ในทางกลับกัน การโจมตีของมันกลับรวดเร็วและดุดันยิ่งขึ้น จนใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นปลิวว่อน ยิ่งไปกว่านั้น เอเมรี่รู้สึกได้ว่าเจ้าลิงยักษ์เริ่มคุ้นเคยกับสไตล์การโจมตีของเขาแล้ว มีหลายจังหวะที่มันดูเหมือนจะคาดเดาการเคลื่อนไหวของเขาได้ แม้จะยังช้าไปครู่หนึ่งก็ตาม 'ได้เวลาเอาจริงแล้ว' วินาทีต่อมา เอเมรี่เงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วคำราม [กลายพันธุ์เฟย์] ขนสีเงินเริ่มงอกออกมาตามแขนและขาของเขา มีรอยสักสีดำปรากฏขึ้นบนหน้าอก การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้แค่ช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้เขาเท่านั้น แต่มันยังปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาออกมาด้วย มันกลายเป็นการต่อสู้ด้วยพละกำลังอย่างรวดเร็ว โดยเอเมรี่ใช้เวทมนตร์น้อยลงและเน้นไปที่ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดแทน ร่างที่มีขนปกคลุมทั้งสองปะทะกันด้วยการโจมตีนับสิบครั้ง แม้ว่าลิงซิลเวอร์แบ็คจะสามารถต้านทานได้นาน แต่การโจมตีอย่างไม่ลดละของเอเมรี่ก่อนหน้านี้ก็ทำให้มันเหนื่อยหอบพอสมควร ขอบคุณที่มันเป็นเช่นนั้น เขาจึงสามารถปิดฉากด้วยการแทงดาบทะลุผ่านปากของลิงซิลเวอร์แบ็คและปลิดชีพมันได้ภายในเวลาไม่ถึง 10 นาทีหลังจากที่เขาแปลงร่าง ทันทีที่ได้รับชัยชนะ เอเมรี่รีบยกเลิก [กลายพันธุ์เฟย์] เพื่อหยุดไม่ให้ความกระหายเลือดเริ่มเข้าควบคุมจิตใจอีกครั้ง เขายืนหอบหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง การกลายพันธุ์นำมาซึ่งอารมณ์ที่ยากจะควบคุม ซึ่งทำให้การใช้ทักษะดาบยากขึ้น แต่นี่ก็เป็นเหตุผลหลักประการหนึ่งที่เขาต้องสู้ในครั้งนี้ เพื่อควบคุมความปรารถนาจากความชั่วร้ายภายใน ในที่สุด เมื่อสัตว์อสูรตายลง สิ่งที่เหลืออยู่คือศิลาวิญญาณสีแดง เขาคว้าศิลานั้นมาด้วยความดีใจ ศิลาวิญญาณสีแดงหนึ่งก้อนมีค่าเท่ากับศิลาสีขาว 10,000 ก้อน ดังนั้นเวลา 2 ชั่วโมงที่วิ่งไล่ล่าและต่อสู้มานั้นไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน เอเมรี่มองไปยังซากลิงไร้วิญญาณอีกครั้ง พร้อมกับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันว่าพวกสาวๆ คงไม่อยากกินเนื้อลิงหรอกใช่ไหม" เขาพูดพร้อมถอนหายใจ ก่อนจะร่ายเวทธาตุดินฝังซากของมันลงใต้ดินอย่างรวดเร็ว จากนั้นเอเมรี่ก็วาดวงกลมด้วยมือ ครู่ต่อมา [ประตูมิติ] ที่เชื่อมไปยังชายหาดซึ่งเป็นที่ตั้งของเรือก็ปรากฏขึ้น "ฉันกลับมาแล้ว" ทันทีที่มาถึง เอเมรี่ก็พบกับสองสาวที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ทว่าครั้งนี้ เอเมรี่เพียงแค่ทรุดตัวนั่งลงบนโขดหินและเฝ้ามองดูทั้งสองสู้กันอย่างใจเย็น ซิลวากับดาบในมือและอันนารากับแส้ของเธอ ทั้งสองมีฝีมือสูสีกันมาก เหตุผลที่เอเมรี่ไม่ห้ามทั้งสองคนนั้นเป็นเพราะว่าในตอนนี้พวกเธอไม่ได้สู้กันจริงๆ แม้จะดูเหมือนจริงจัง แต่พวกเธอกำลังฝึกซ้อมกันอยู่เท่านั้น นี่ก็เป็นเวลาสองสัปดาห์แล้วตั้งแต่พวกเธอติดอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ เพื่อไม่ให้เวลาเสียเปล่าและเพื่อคลายความเบื่อหน่าย ทั้งสามคนจึงตัดสินใจฝึกซ้อมต่อสู้กันทุกวัน ก่อนหน้านี้ ซิลวาเป็นคนเสนอความคิดนี้ขึ้นมาเป็นคนแรก เดิมทีเธอคิดจะวัดพลังของอันนาราเพื่อคำนวณภัยคุกคาม อีกทั้งเธอยังอยากเห็นว่าเอเมรี่พัฒนาขึ้นมากแค่ไหน แต่ที่น่าประหลาดใจคือทั้งสามคนมีระดับพลังที่ใกล้เคียงกัน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ทักษะดาบของซิลวานั้นรวดเร็วและเด็ดขาด ในขณะที่แส้ของอันนารานั้นคาดเดาได้ยาก "เป็นไงล่ะ ยัยงูพิษ? ท่านี้สามารถหยุดเทคนิคดาบทั้งหมดของเธอได้ง่ายๆ เลยนะ!" ซิลวาดูไม่หงุดหงิดกับคำพูดของอันนารา ในทางกลับกัน เธอกลับยิ้มร้าย วินาทีต่อมาเธอก็เปลี่ยนเทคนิคดาบอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ทำให้อันนาราเสียจังหวะไปชั่วขณะ และในที่สุดการซ้อมก็ดำเนินต่อไปอีกไม่กี่นาที ก่อนที่ซิลวาจะสามารถฟันเข้าที่ไหล่ของอันนาราได้เป็นแผลลึก สาวผมแดงโกรธจัด เธอเกือบจะใช้การกลายพันธุ์ แต่คราวนี้เอเมรี่รีบห้ามไว้ทัน เพราะทุกคนตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่สู้กันรุนแรงถึงขนาดนั้น สิ่งนี้ทำให้อันนาราหงุดหงิด แต่เธอก็ยังยั้งไว้ได้ "ฮึ่ย! ยอมรับความพ่ายแพ้ก็ได้! ตอนนี้คะแนนเป็น 5 ต่อ 6 แล้ว แต่ครั้งหน้าฉันชนะแน่!" สาวผมแดงกล่าวขณะจ้องมองซิลวา แต่ตรงกันข้ามกับที่เธอคาดไว้ ซิลวากลับเมินเธอแล้วหันไปมองเอเมรี่แทน "ตาเธอแล้ว!" สาวเจ้ากล่าวอย่างกระตือรือร้น เอเมรี่ปฏิเสธอย่างสุภาพ เพราะร่างกายของเขายังคงระบมจากการล่าสัตว์อสูรในวันนี้ เจ้าลิงยักษ์นั่นเป็นสัตว์อสูรระดับสูงตัวที่สามที่เขาจัดการในวันนี้เลยทีเดียว แม้ซิลวาจะรู้สึกเสียดาย แต่เธอก็ตัดสินใจปล่อยเขาไป ไม่ว่าเธอจะอยากสู้กับเขาแค่ไหน เธอก็ไม่ต้องการฉวยโอกาสจากอาการบาดเจ็บของเอเมรี่เพื่อเอาชนะ เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน ทั้งสามก็มารวมตัวกันในบ้านหินที่เอเมรี่สร้างขึ้นด้วยเวทธาตุดิน ทันทีที่เข้าบ้าน ซิลวาก็เริ่มลงมือทำอาหารให้ทุกคน น่าแปลกที่ซิลวาทำอาหารได้อร่อยมาก และแม้เธอจะบ่นทุกครั้งที่ต้องเป็นคนทำ แต่เอเมรี่รู้ดีว่าสาวเจ้าลึกๆ แล้วมีความสุขกับมัน เมื่อทั้งสามกินอาหารเสร็จ อันนาราก็หยิบยกประเด็นเดิมขึ้นมาพูดอีกครั้ง "ให้ตายสิ เราต้องติดอยู่ที่นี่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน!?"