Chapter 2305: กระบี่ไม้ไผ่ของผู้พิชิต หลังจากออกจากวังพิศวง หลี่ชีเย่ก็เดินทางมาถึงภูมิภาคที่รกร้างว่างเปล่าในเขตมันนี่ฟอลล์ “คุณชายคะ ตอนนี้เรากำลังจะไปที่ไหนกันหรือคะ?” หลิงซีโม่เอ่ยถามอย่างประหม่า “ถ้าเวลาเอื้ออำนวย เราจะไปในที่ที่อาจทำให้เจ้าได้พบกับสุสานกระบี่ของเจ้า แต่จะได้มันมาหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง เจ้าต้องสามารถสื่อจิตกับมันให้ได้ มิเช่นนั้นมันก็เป็นเพียงดอกไม้ในน้ำค้างหรือจันทราในสายน้ำเท่านั้น” ซีโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกล่องเก่าๆ ใบหนึ่งออกมา นางยื่นมันให้หลี่ชีเย่แล้วกล่าวว่า “นี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้ให้ ท่านบอกว่ามันคือกุญแจสำคัญในการนำสุสานกลับคืนมา คุณชายพอจะใช้มันได้ไหมคะ?” หลี่ชีเย่เปิดกล่องออกแล้วสัมผัสได้ถึงพลังกระบี่อันมหาศาล เขาพินิจดูอย่างถี่ถ้วนแล้วกล่าวว่า “นี่คือเจตจำนงแห่งกระบี่อย่างแท้จริง แต่มันคงไม่ง่ายดายนัก เจ้าจำเป็นต้องมีความมุมานะอย่างยิ่งถึงจะประสบความสำเร็จ” “ข้าจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ” นางจ้องมองเขาตรงๆ แล้วกล่าวอย่างหนักแน่น แม้จะรู้ว่าความยากลำบากรออยู่เบื้องหน้า แต่นางก็พร้อมจะจ่ายทุกราคา และดวงตาของนางก็ฉายชัดถึงความมุ่งมั่น “ดี” เขาพยักหน้า “เช่นนั้นก็เตรียมใจไว้ให้ดี ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” ซีโม่ฝากกล่องใบนั้นไว้กับเขา มันเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของนางและเป็นสิ่งที่มีผลต่อการอยู่รอดของตระกูล ดังนั้นตามปกติแล้วนางไม่ควรส่งต่อให้ใคร ยิ่งไปกว่านั้น นางเพิ่งรู้จักกับหลี่ชีเย่ได้ไม่นาน แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด นางกลับเชื่อใจเขามากกว่าใครในตอนนี้ นางไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อยที่ฝากมันไว้กับเขา ไม่หวั่นเกรงว่าเขาจะชิงมันไปเป็นของตน อันที่จริงมันปลอดภัยกว่าหากอยู่ในการครอบครองของเขา หลี่ชีเย่ไม่ได้กล่าวอะไร เขาเก็บกล่องนั้นไป “กระบี่เร่ขายทางนี้! ซื้อหนึ่งเล่มลดห้าเปอร์เซ็นต์ ซื้อสองเล่มลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ซื้อสิบเล่มลดสี่สิบเปอร์เซ็นต์ หรือจะเหมาหนึ่งร้อยเล่มในราคาพิเศษสุดๆ...” ทั้งสองยังเดินไปได้ไม่ไกลนักก็ได้ยินเสียงคุ้นหู บนชายหาด มีคนผู้หนึ่งกำลังแบกถุงใบใหญ่และร้องขายกระบี่ไม้ไผ่ของเขา ใครเล่าจะทำเรื่องพรรค์นี้ได้นอกจากคุณชายน้อยผู้พิชิต “แม่นางคนงาม กระบี่ไม้ไผ่ของข้าจะทำให้ท่านดูสง่างามและโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก...” เขาตรงเข้าหากลุ่มผู้ฝึกตนหญิงและเริ่มออกลีลาด้วยรอยยิ้มที่สดใสและจริงใจ “ท่านคือคุณชายน้อยจากตระกูลผู้พิชิตสินะ?” เหล่าหญิงสาวต่างยิ้มตอบเขา ชายผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดังจากหลายเหตุผล ทั้งสถานะ พรสวรรค์ และหน้าตา อีกทั้งความเป็นมิตรของเขายังทำให้หญิงสาวหลายคนอยากผูกมิตรด้วย “ใช่แล้ว แม่นางผู้เลอโฉมเช่นพวกท่านควรแวะไปเยือนสำนักเล็กๆ ของเราดูสักครั้ง ที่นั่นเป็นเพียงสถานที่เล็กๆ ชาวเมืองของเราคงต้องตื่นตะลึงในความงามของพวกท่านเป็นแน่ ถือเป็นบุญตาถึงสามชาติเชียวล่ะ” คำพูดของเขานั้นหวานหูและดูไม่ขัดเขินแต่อย่างใด ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างส่ายหัวและยิ้มให้ พวกเขาเริ่มคุ้นชินกับพฤติกรรมประหลาดของเขาเสียแล้ว “เช่นนั้นพวกเราซื้อคนละเล่มก็ได้ค่ะ” รอยยิ้มของเขาทำให้สาวๆ ใจอ่อน ความจริงคือกระบี่ไม้ไผ่เหล่านี้ไม่ได้มีค่าถึงราคาที่ตั้งไว้หรอก พวกนางแค่ซื้อเพื่ออยากผูกมิตรกับเขาเท่านั้น “ดูแลตัวเองด้วยนะแม่นางคนงาม มีโอกาสก็แวะไปเยี่ยมที่สำนักผู้พิชิตบ้างล่ะ” คุณชายน้อยยังคงกระตือรือร้นแม้จะปิดการขายได้สำเร็จ “อ๊ะ พี่ชาย เราพบกันอีกแล้ว สนใจซื้อกระบี่ของข้าสักเล่มไหม?” ผู้พิชิตตรงเข้ามาหาคนทั้งสองในขณะที่พวกเขากำลังจะข้ามทะเลสาบ ซีโม่นึกอยากจะหัวเราะแต่อีกใจก็ไม่กล้า นางไม่เข้าใจว่าคนที่มีสถานะระดับเขาเหตุใดจึงทำตัวเป็นพ่อค้า “ไม่” หลี่ชีเย่ปฏิเสธอีกครั้ง “พี่ชาย การพบกันครั้งแรกคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพ การพบกันครั้งที่สองย่อมเบ่งบานเป็นพี่น้อง นี่ก็ครั้งที่สองแล้ว เพราะฉะนั้นเราเป็นพี่น้องกัน” ผู้พิชิตยัดกระบี่เล่มหนึ่งใส่มือหลี่ชีเย่แล้วกล่าวอย่างจริงใจ “เอาเถอะ ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่ได้พบกัน” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ รู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้น่าสนใจไม่น้อย จากนั้นเขาก็พินิจมองกระบี่ในมือ มันทำจากไม้ไผ่ทั้งเล่ม ทว่าผู้พิชิตกลับบรรจงแกะสลักและใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างประณีต “ข้าลงมือทำเองกับมือทุกเล่ม มันมีกลิ่นอายเฉพาะตัวและไม่มีใครเหมือน” ผู้พิชิตกล่าว “ไม่เลว” หลี่ชีเย่ลูบคมกระบี่ด้วยนิ้วมือพลางพยักหน้าอย่างชื่นชม ใบหน้าของผู้พิชิตเปี่ยมไปด้วยความปิติหลังจากได้รับคำชม รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นและสดใสยิ่งกว่าเดิม “หนึ่งกระบี่ครองแผ่นดิน สองกระบี่หนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ สามกระบี่รังสรรค์ค่ายกลไร้เทียมทาน...” แม้จะใช้ถ้อยคำที่ใหญ่โตและน่าขัน แต่ซีโม่ก็ยังไม่หลงเชื่อ นางไม่เห็นว่ากระบี่พวกนี้จะมีอะไรพิเศษตรงไหน “พี่ชาย สนใจซื้อสักเล่มไหม? ซื้อหนึ่งแถมสองเลยเป็นไง?” ผู้พิชิตเสนอ “พวกมันทำจากไม้ไผ่โบราณของเรา ซึ่งเป็นรากฐานของสำนักเรา เป็นสมบัติล้ำค่าและสัญลักษณ์ของระบบมังกรขด มันเคยเชื่อมต่อกับเส้นชีพจรของระบบนี้โดยตรงเชียวนะ...” เขายังคงคุยโวต่อไป หากไม่ใช่เพราะเขาเอ่ยถึงชื่อระบบมังกรขด ผู้คนคงลืมไปแล้วว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของระบบนี้ และสำนักผู้พิชิตของเขาก็เป็นเพียงเมืองเก่าแก่แห่งหนึ่งในนั้นเท่านั้น “หึ อวดอ้างเสียใหญ่โต” เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น “เจ้าจะไปเป็นตัวแทนของระบบมังกรขดได้อย่างไร!” การแทรกแซงนี้เรียกความสนใจจากฝูงชนได้ทันที ชายชราผู้หนึ่งพร้อมด้วยกลุ่มยอดฝีมือลงจากเรือของพวกเขา เขาไม่ได้ให้เกียรติคุณชายน้อยผู้พิชิตแม้แต่น้อย เขาอยู่ในชุดคลุมจักรพรรดิและพกกระบี่เป็นอาวุธคู่กาย กลิ่นอายเยือกเย็นของเขาอยู่ในระดับเทพเจ้าที่แท้จริง ดวงตาที่ดุดันของเขาทำให้ผู้อื่นไม่กล้าจ้องมองตรงๆ “ราชาแห่งห้าปราชญ์ ยอดฝีมือจากอาณาจักรนั้นมากันเยอะจริงๆ” หลายคนจำเขาได้และกระซิบกระซาบกัน “เหมี่ยวเล่ยแห่งห้าปราชญ์ ดูท่าเราจะได้ชมเรื่องสนุกแล้ว” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเตรียมรอชมความบันเทิง “ห้าปราชญ์ไม่ใช่หนึ่งในอาณาจักรของระบบมังกรขดหรอกหรือ คุณชายน้อยผู้พิชิตก็มาจากที่นั่นเหมือนกัน ทำไมต้องเป็นศัตรูกันด้วย?” ชายหนุ่มคนหนึ่งถามรุ่นพี่ของตน “มันเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของระบบมังกรขดน่ะ” รุ่นพี่ยิ้ม “อะไรนะ ฝ่าบาทเหมี่ยวเล่ย สำนักผู้พิชิตของเราไม่มีสิทธิ์พูดถึงระบบมังกรขดหรือ? มีแค่แต่อาณาจักรของท่านเท่านั้นหรือไง?” ผู้พิชิตโต้ตอบด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม “ระบบมังกรขดอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์แปดแขน พวกเขาต่างหากที่เป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถเป็นตัวแทนของระบบเราได้” เหมี่ยวเล่ยกล่าวอย่างเย็นชา “พูดถึงสำนักสวดจันทร์น่ะรึ? พวกมันก็แค่พวกปรสิตที่เกาะระบบนี้กิน เหตุผลเดียวที่ข้าไม่เรียกร้องสิทธิ์ในการปกครอง ก็เพราะข้าไม่อยากนำสงครามมาสู่ประชาชนต่างหาก” “เจ้า...” สีหน้าของเหมี่ยวเล่ยเปลี่ยนไป บางคนเริ่มเข้าใจสถานการณ์ ในขณะที่คนหนุ่มสาวกลับยังงุนงง “เกิดอะไรขึ้น?” ชายหนุ่มคนหนึ่งถามถึงความขัดแย้งระหว่างคนในระบบมังกรขดนี้ “ก็แค่การถกเถียงเรื่องสายหลักที่ถูกต้องน่ะ” รุ่นพี่กล่าว “สำนักที่ปกครองอยู่ในปัจจุบันอย่างราชวงศ์แปดแขน ไม่ใช่ทายาทของบรรพชนมังกรขดจริงๆ” “แล้วคุณชายน้อยผู้พิชิตล่ะครับ?” คนหนุ่มสาวถามต่อ “ใครจะไปรู้?” รุ่นพี่ส่ายหัว “มีข่าวลือว่าสำนักผู้พิชิตเคยเป็นสถานที่ก่อตั้งระบบมังกรขด แต่ก็นั่นแหละ... มันเป็นเพียงแค่ข่าวลือ”