Chapter 196: การเดินทางไปตกปลา [ตอนที่ 2] การเดินทางที่ปกติแล้วจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวันหากนั่งรถม้า กลับใช้เวลาเพียงสามสิบนาทีด้วยเรือเหาะ การบินข้ามภูเขาและพื้นที่ที่ยากจะเข้าถึงทำให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นมาก แต่ถึงอย่างนั้น ในวินาทีที่อเล็กซ์เห็นแม่น้ำอโรวาน่า เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ‘ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นหรอกนะ เพราะพวกอัศวินหลวงก็อยู่ที่นี่ด้วย’ อเล็กซ์คิด พยายามห้ามตัวเองไม่ให้กังวลมากเกินไป ‘พวกเขาคงไม่เมินเฉยหากลูกชายของดยุกตกอยู่ในอันตรายใช่ไหมล่ะ?’ แม่ของชัคอาจจะไม่ได้มาจากตระกูลขุนนาง แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขายังคงเป็นลูกชายที่ท่านดยุกยอมรับ แม้คาสเปี้ยน ลูกชายอีกคนของท่านดยุก จะปฏิบัติกับชัคเหมือนเขาไม่ใช่คนในครอบครัว แต่ชัคก็ยังมีความสำคัญต่ออาณาจักรมากพอจนถูกหมั้นหมายกับองค์หญิงลำดับที่สี่แห่งอวาลอน อเล็กซ์ไม่รู้อดีตของชัคมากนักเพราะเขาไม่ใช่ตัวละครที่เล่นได้ในเกม ชายหนุ่มไม่อยากจะยอมรับ แต่เขาเคยคิดว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาเป็นตัวปัญหาที่คอยแต่จะสร้างความโกลาหลและความวุ่นวาย แต่หลังจากใช้เวลาร่วมกัน อเล็กซ์ก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับชัคมากขึ้นและได้ข้อสรุปของตัวเอง เหตุผลหลักที่ทำให้ชัคเป็นตัวปัญหาขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเขาเหงา ครอบครัวไม่เคยให้ความรักหรือใส่ใจเขาเลย เขาจึงตัดสินใจแกล้งคนอื่นเพื่อหวังจะเรียกร้องความสนใจ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของอเล็กซ์ มันอาจไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมชัคถึงกลายเป็นตัวปัญหาที่โด่งดังที่สุดใน Frieden Academy อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตอนนี้เขาถือว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นเพื่อน เขาจึงตัดสินใจว่าจะคอยดูแลชัคในการออกทริปครั้งนี้ เพราะถึงแม้จะเป็นเหมือนการออกเดต แต่มันก็อาจถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิตได้ ขณะที่เรือเหาะลดระดับลงจากท้องฟ้า อเล็กซ์ก็เหลือบมององค์หญิงครู่หนึ่ง เธอกำลังมองไปที่แม่น้ำด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ส่วนเธอมุ่งมั่นเรื่องอะไรนั้น ชายหนุ่มก็ไม่อาจทราบได้ อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็น บริเวณริมฝั่งแม่น้ำมีเรือลำหนึ่งยาวอย่างน้อยห้าสิบเมตรจอดอยู่ อเล็กซ์นึกว่าพวกเขาจะแค่ตกปลาอยู่ริมฝั่ง แต่พอเห็นเรือลำนั้น เขาก็เริ่มสงสัยว่าองค์หญิงวางแผนจะขึ้นเรือด้วยหรือไม่ แม้จะเรียกว่าแม่น้ำ แต่แม่น้ำอโรวาน่านั้นกว้างขวางมากจริงๆ ในเกมมีการกล่าวไว้ว่ามันเป็นแม่น้ำที่กว้างและยาวที่สุดในอาณาจักรแห่งอวาลอน ด้วยความกว้างเจ็ดไมล์และยาวสี่พันไมล์ มันไหลผ่านอาณาจักรทั้งสามก่อนจะบรรจบลงสู่ทะเล ด้วยเหตุนี้ การเดินทางระหว่างอาณาจักรแห่งอวาลอน อาณาจักรโซลาร่า และอาณาจักรเอลฟ์แห่งฟาเอลารันจึงเป็นไปได้แม้จะไม่มีเรือเหาะก็ตาม "เราจะไปตกปลาบนเรือกันหรือพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท?" อเล็กซ์พยายามพูดด้วยความสุภาพและนอบน้อมที่สุด เพราะเขาไม่อยากถูกมองว่าเสียมารยาทต่อหน้าผู้ติดตามขององค์หญิง "ใช่" องค์หญิงเซเนียตอบ "เราจะใช้เรือลำนั้นเพื่อไปตกปลากัน" อเล็กซ์อยากถามอะไรมากกว่านี้แต่ก็ตัดสินใจเก็บไว้ก่อนในตอนนี้ ‘ช่างเถอะ’ อเล็กซ์คิด ‘เดี๋ยวพอขึ้นเรือไปแล้ว ฉันก็คงรู้เองว่าเธอวางแผนอะไรไว้’ การตกปลาบนเรือในแม่น้ำนั้นอันตรายกว่าการตกปลาที่ริมฝั่ง มอนสเตอร์ระดับ 3 และระดับ 5 นั้นมีอยู่ทั่วไปในแม่น้ำสายนี้ ในบางครั้งที่หายาก มอนสเตอร์ระดับ 6 ก็อาจปรากฏตัวขึ้นด้วย แต่นอกจากพวกมันแล้ว แม่น้ำอโรวาน่ายังเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังกว่านั้นอีก นั่นคือเหล่าจ้าวแห่งแม่น้ำระดับ 7 จำนวนสามตน และที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาทั้งหมดคือ ปลาไหลไฟฟ้าตาเหลืองระดับ 8 ซึ่งถือเป็นฝันร้ายหากต้องต่อสู้กับมันในถิ่นของมันเอง ด้วยการที่เหล่าอัศวินคอยคุ้มครององค์หญิงอยู่ การต่อสู้กับมอนสเตอร์ระดับ 5 ก็ถือว่ารับมือได้ การสู้กับระดับ 6 ก็ยังพอจัดการไหว ส่วนพวกมอนสเตอร์ระดับ 7 น่ะเหรอ? อเล็กซ์ไม่อยากจะเฉียดใกล้พวกมันแม้แต่นิดเดียว "อเล็กซ์ ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อย" ชัคพูดด้วยท่าทางจริงจังผิดปกติ "ว่ามาสิ" อเล็กซ์ตอบ "นายว่ายน้ำเป็นไหม?" "เป็นสิ" "ก็ดีแล้ว เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น" อเล็กซ์กะพริบตาปริบๆ ขณะจ้องมองชัคที่มีสีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย "เข้าใจแล้ว" อเล็กซ์ตบไหล่เพื่อน "ถ้านายตกน้ำ ฉันจะไปช่วยนายเอง" ชัคถอนหายใจยาวและลึก เพราะนี่คือหนึ่งในสิ่งที่เขากังวลจริงๆ หากไม่ใช่เพราะคู่หมั้นของเขาเป็นคนชวนมาเอง เขาคงปฏิเสธคำเชิญมาตกปลาที่แม่น้ำอโรวาน่าไปอย่างเด็ดขาดแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็ลงจากเรือเหาะและได้รับการคุ้มกันไปยังเรือที่เป็นขององค์หญิงเซเนีย ‘เธอทุ่มเทให้กับทริปตกปลานี้ไม่น้อยเลยนะเนี่ย’ อเล็กซ์ตระหนักเมื่อสังเกตเห็นการจัดวางของเรือ ซึ่งถูกสร้างมาสำหรับการเดินทางระยะไกล "เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วใช่ไหม?" องค์หญิงเซเนียถามลูกน้องคนหนึ่งที่รอรับพวกเขาอยู่ "เรียบร้อยแล้วเพคะ ฝ่าบาท" หญิงสาวหน้าตาสวยในชุดเครื่องแบบอัศวินตอบ "ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ตามประสงค์ของฝ่าบาทแล้วค่ะ" "ดี" องค์หญิงเซเนียยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น โปรดบอกกัปตันให้ออกเรือได้" "รับทราบเพคะ ฝ่าบาท" หญิงสาวสวยคนนั้นโค้งคำนับก่อนจะจากไปทำตามคำสั่งขององค์หญิง หลังจากการสนทนาสั้นๆ องค์หญิงเซเนียก็เดินเข้ามาหาชัคและอเล็กซ์ที่กำลังยืนพิงราวระเบียงเรือชมแม่น้ำ "ในเมื่อเราจะมาตกปลากันทั้งที จะเป็นไรไปถ้าเรามาแข่งขันกันเล็กน้อย?" องค์หญิงเซเนียเสนอ "แข่งตกปลาเหรอ?" ชัคเสยผม "มั่นใจหรือเปล่าพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท? เพื่อนๆ ต่างเรียกกระหม่อมว่ายอดเซียนเบ็ด เพราะไม่ว่าปลาตัวไหนกระหม่อมก็จับได้หมดด้วยความสามารถอันน่าทึ่งของกระหม่อม" องค์หญิงยิ้มมุมปากเหมือนชินกับท่าทางคุยโวของชัคอยู่แล้ว "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้" องค์หญิงเซเนียพยักหน้า "เราจะแข่งกัน ใครที่จับปลาได้เยอะที่สุดภายในสองชั่วโมง และคนที่จับปลาตัวใหญ่ที่สุดหรือหายากที่สุดได้จะเป็นผู้ชนะ" "กระหม่อมไม่มีปัญหา" ชัคตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ "แล้วรางวัลของผู้ชนะคืออะไรหรือพะย่ะค่ะ? แล้วอเล็กซ์จะรวมอยู่ในการแข่งขันนี้ด้วยไหม?" องค์หญิงเหลือบมองอเล็กซ์ก่อนจะยิ้มจางๆ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?" องค์หญิงเซเนียตอบ "พวกเธอสองคนจะรวมเป็นทีม ส่วนแมรี่กับฉันจะเป็นอีกทีม สำหรับรางวัล หากทีมของเธอชนะ เธอสามารถขออะไรจากฉันก็ได้ ตราบใดที่ฉันสามารถทำให้ได้ ฉันจะตกลงตามคำขอของเธอ" "แล้วถ้าฝ่าบาทชนะล่ะ?" ชัคถาม "ฝ่าบาทจะขอรางวัลอะไรจากกระหม่อม?" "หากฉันชนะ เราจะยกเลิกการหมั้นของเรา" องค์หญิงเซเนียกล่าว "เราจะเริ่มแข่งกันในอีกครึ่งชั่วโมง" จากนั้นองค์หญิงก็เดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะถามความสมัครใจของชัคว่าโอเคกับเงื่อนไขการแข่งขันหรือไม่ เห็นได้ชัดว่าเธอตัดสินใจไว้แล้วว่าการหมั้นหมายกับชัคจะต้องถูกยกเลิก ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ชัคมองตามเธอไปด้วยสีหน้าที่ดูซับซ้อน ส่วนอเล็กซ์ทำได้เพียงถอนหายใจในใจ "สงสัยเธอคงเกลียดฉันจริงๆ สินะ" ชัคพูดเบาๆ ขณะมองออกไปที่แม่น้ำที่กว้างสุดลูกหูลูกตา "ชัค ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่คนนอก แต่ฉันคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับคนอย่างนาย" อเล็กซ์กล่าว "ฉันไม่ได้พูดเพราะคิดว่านายด้อยกว่าเธอหรือเพราะนายเป็นตัวน่ารำคาญนะ แต่ว่านายอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือกับคนที่ไม่รักนายจริงๆ หรือ?" ชายหนุ่มตบไหล่เพื่อนเบาๆ "ในทะเลยังมีปลาอีกตั้งเยอะ" อเล็กซ์กล่าวเสริม "ฉันมั่นใจว่านายจะต้องได้เจอคนที่ยอมรับในตัวตนที่นายเป็นจริงๆ แน่นอน" ชัคส่ายหัว "อเล็กซ์ ฉันรู้ว่านายหวังดี แต่ฉันยกเลิกการหมั้นกับเธอไม่ได้หรอก ฉันชอบเธอก็จริง แต่ไม่ใช่เหตุผลที่ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ มันเป็นเพราะแม่ของฉันต่างหาก" "ท่านพ่อสัญญาว่าตราบใดที่ฉันยังหมั้นกับองค์หญิงอยู่ ท่านจะช่วยหาทางรักษาแม่ของฉัน ฉันทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้เลย แต่ตราบใดที่ฉันยังเป็นคู่หมั้นขององค์หญิง แม่ก็จะสามารถกลับมาแข็งแรงและมีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง" อเล็กซ์ขมวดคิ้วหลังจากได้ยินคำสารภาพของเพื่อน แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องครอบครัว เขาจึงคิดว่ามันคงดูเสียมารยาทหากเขาจะซักไซ้รายละเอียดต่อ "แล้วถ้าชนะ นายจะขออะไรหรือ?" อเล็กซ์ถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อ "ฉันยังไม่ได้คิดเลย" ชัคเม้มปาก "แต่ฉันแพ้ไม่ได้หรอก อเล็กซ์ ต่อให้ชนะแล้วไม่ได้อะไรเลย ฉันก็แพ้ไม่ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" "เข้าใจแล้ว เราจะไม่มีวันแพ้ ต่อให้พวกเธอจะใช้วิธีตุกติกในการแข่งครั้งนี้ก็ตาม" อเล็กซ์ให้คำมั่น "ฉันดีใจจริงๆ ที่พานายมาด้วย!" ชัคกลับมาร่าเริงอีกครั้งแล้วหัวเราะ "ตอนนี้ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้นเยอะเลยว่าจะชนะ... หรืออย่างน้อยก็ไม่จมน้ำตายนะ" อเล็กซ์ยิ้มจางๆ ก่อนจะเหลือบมองเซอร์อัลฟอนซ์ที่กำลังมองมาทางพวกเขา เขามั่นใจว่าชายวัยกลางคนคนนั้นในฐานะอัศวินระดับ 5 จะต้องได้ยินสิ่งที่เขาคุยกับชัคอย่างแน่นอน ส่วนเซอร์อัลฟอนซ์จะทำอะไรหรือไม่นั้น อเล็กซ์บอกไม่ได้ สำหรับตอนนี้เขาเพียงแค่เฝ้าดูพวกเขาราวกับเป็นภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากองค์หญิง ผู้ซึ่งมั่นใจในชัยชนะเหนือคู่หมั้นที่ไม่ได้รู้อะไรเลยของเธอไปเสียแล้ว