บทที่ 211: โชคเข้าข้างผู้กล้า “คนต่อไปที่เราต้องดึงมาร่วมทีมคือแอสเทรีย” อเล็กซ์กล่าวขณะเหลือบมองลาวิเนียและเนสเซียซึ่งทั้งคู่อยู่ในคลาส B “ถ้าเป็นไปได้ ลองไปตีสนิทและชวนเธอเข้าชมรมของเราดูนะ” ลาวิเนียและเนสเซียสบตากันก่อนจะขมวดคิ้ว แอสเทรียเป็นคนที่ป๊อปปูลาร์มากในคลาสของพวกเธอ หลายคนต้องการตัวเธอไปอยู่ในทีม ไม่ใช่เพราะเธอแข็งแกร่ง แต่เพราะความงดงามของเธอนั่นเอง เธอเองก็มาจากตระกูลดยุกเช่นเดียวกับชัค สำหรับเหล่าขุนนางแล้ว สายสัมพันธ์คือทุกสิ่งทุกอย่าง ดังนั้นนักเรียนหลายคนจึงไม่เกี่ยงที่จะคอยแบกและปกป้องแอสเทรียจนกว่ากิจกรรมจะจบลง แต่อเล็กซ์นั้นต่างออกไป เขารู้ศักยภาพที่แท้จริงของแอสเทรีย ดังนั้นการดึงเธอมาอยู่กับพวกเขาจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก “พวกเราจะพยายามให้ถึงที่สุด” ลาวิเนียรับปาก “แต่อย่าเพิ่งคาดหวังสูงเกินไปล่ะ เข้าใจไหม?” “แอสเทรียเป็นพวกเข้าสังคมเก่งสุดๆ” เนสเซียให้ความเห็น “คนที่อยากได้ตัวเธอไปร่วมทีมไม่ได้มีแค่พวกนักเรียนในคลาส B หรอกนะ คลาสอื่นก็อยากได้เธอเหมือนกัน แต่ว่านะอเล็กซ์... แอสเทรียเขาเป็นพวกซุ่มซ่าม รู้ใช่ไหม?” “จริง” ลาวิเนียฉีกยิ้ม “แถมยังเป็นพวกหลงทางเก่งอีกต่างหาก แล้วก็ดูเหมือนเธอจะชอบดูถูกคนธรรมดาด้วย” อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ “ไม่แค่นั้นหรอก เธอชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าและหวาดกลัวคนที่แข็งแกร่ง ดังนั้นต่อให้พวกคุณเป็นคนธรรมดา แต่ตราบใดที่พวกคุณเก่งกว่าเธอ เธอก็ไม่กล้ามาหาเรื่องหรอก” “ดูเหมือนนายจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอเยอะนะ” ชัคเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือว่านายจะแอบชอบแอสเทรียเข้าให้แล้ว?” หูของลาวิเนียผึ่งขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดของชัค เธอต้องยอมรับว่าแอสเทรียสวยมากจริง ๆ แต่เธอก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโดดเด่นไปกว่าความงามของเธอเองหรอกนะ! อเล็กซ์ทำท่าจะบอกว่าแอสเทรียคือควีนของเขา แต่หลังจากตระหนักได้ว่าถ้าพูดออกไปคงน่าอายพิลึก เขาจึงเลือกที่จะลดทอนความสำคัญลงเล็กน้อย “แอสเทรียเป็นคนที่ได้รับพรจากโชคชะตา” อเล็กซ์กล่าวอย่างจริงจัง “มีคำคมที่มีชื่อเสียงกล่าวไว้ว่าโชคเข้าข้างผู้กล้า แต่ใครก็ตามที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มของแอสเทรียก็จะได้รับโชคลาภไปด้วยเช่นกัน” “เธออาจจะซุ่มซ่ามและเย่อหยิ่งไปบ้างในบางครั้ง แต่เมื่อใดที่เธอถือว่าใครสักคนเป็นเพื่อน เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือพวกเขาเมื่อยามลำบาก” อเล็กซ์พูดต่ออีกสองสามประโยคก่อนจะปิดการประชุม ทว่า ในจังหวะที่เนสเซียกำลังจะเดินออกไป อเล็กซ์กลับขอให้เธออยู่ต่ออีกสักพักเพราะมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเธอ ไม่กี่นาทีต่อมา ดวงตาของเนสเซียก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขณะจ้องมองอเล็กซ์ด้วยความไม่อยากเชื่อ “นี่นายพูดจริงเหรอ?” เนสเซียถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “เราอาจถูกไล่ออกได้เลยนะถ้าทำเรื่องแบบนี้ นายรู้ใช่ไหม?” “เราจะไม่ถูกไล่ออกหรอก” อเล็กซ์ยืนยัน “ฉันไม่ได้บอกเหรอว่ามันมีเงื่อนไขในการใช้งานน่ะ? ถ้าเงื่อนไขไม่ครบ ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น” เนสเซียกัดริมฝีปากเพราะแผนการของอเล็กซ์มันบ้าบอมาก แถมยังต้องลงแรงมหาศาลอีกต่างหาก! คนที่ต้องเหนื่อยหนักที่สุดคงหนีไม่พ้นเธอ แม้ว่าเขาจะเป็นคนจัดหาทรัพยากรมาให้เพื่อทำตามแผนก็ตาม ในตอนที่หญิงสาวกำลังจะปฏิเสธข้อเสนอของอเล็กซ์ ชายหนุ่มกลับยิ้มบางๆ “เธอไม่สงสัยเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าอาคมขนาดยักษ์นี้ทำงานขึ้นมาระหว่างการแข่งแบทเทิลรอยัล?” “...ฉันสงสัยมากจริงๆ นั่นแหละ” เนสเซียยอมรับ “สุดท้ายนี้ เธอจะไม่ได้รับประสบการณ์มากมายจากการสร้างอาคมขนาดยักษ์นี้เหรอ?” อเล็กซ์หว่านล้อมราวกับปีศาจที่กำลังล่อลวงหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ให้ทำบาป “ลองคิดดูนะ นักเรียนปีหนึ่งเป็นคนสร้างอาคมขนาดยักษ์” “ถ้ามันทำงานได้ อาจารย์ในสถาบันต้องทึ่งแน่ และเธอจะได้รับโอกาสมากมาย แต่ถ้ามันไม่ทำงาน เธอก็ไม่เสียอะไรเลย นี่ไม่ใช่เรื่องที่ได้ประโยชน์มากกว่าสำหรับตัวเธอในระยะยาวหรอกเหรอ?” เนสเซียขมวดคิ้วแน่นจนกำหมัด “อเล็กซ์ บอกฉันมาตรงๆ เถอะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถ้านายบอกเหตุผลจริงๆ กับฉัน ฉันจะทำ ตั้งแต่เราเจอกัน ฉันรู้สึกมาตลอดว่านายเห็นอะไรบางอย่างในตัวฉันที่ฉันเองยังมองไม่เห็น” “นายแค่กำลังประเมินความสามารถฉันสูงเกินไป หรือนายแค่กำลังล้อเล่นกับฉันกันแน่? ขนาดตอนนี้ นายยังขอให้ฉันทำเรื่องแบบนี้ ความเสี่ยงมันมากกว่าผลตอบแทน และถ้าอาจารย์รู้เข้า ฉันได้ถูกไล่ออกแน่” อเล็กซ์เคยอ่านนิยายและเล่นเกมมามากมายสมัยอยู่บนโลก เขาเข้าใจดีว่าหนึ่งในแหล่งกำเนิดความทุกข์ใจหลักระหว่างตัวเอกและคนรักสามารถสรุปได้ด้วยคำเดียว นั่นคือ ความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดเพียงเล็กน้อยสามารถลุกลามจนควบคุมไม่ได้และนำไปสู่เหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก หากตัวเอกซื่อตรงกับคนรักและเพื่อนฝูงมากกว่านี้ อเล็กซ์เข้าใจว่าตอนนี้เขาไม่สามารถปล่อยให้เนสเซียเข้าใจเขาผิดได้ ด้วยเสียงถอนหายใจยาว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจอธิบายเหตุผลที่เขาต้องการให้เนสเซียช่วยโปรเจกต์ใหญ่ครั้งนี้ เมื่อฟังจบ หญิงสาวก็จ้องมองอเล็กซ์ด้วยความไม่อยากเชื่ออีกครั้ง แต่ทว่า นอกเหนือจากความรู้สึกนั้น แสงสว่างแห่งความเข้าใจก็ปรากฏขึ้นในใจเธอ “เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้นี่เอง นายถึงได้ตั้งเงื่อนไขเอาไว้” เนสเซียพึมพำ “แต่นายมั่นใจจริงๆ นะว่าสิ่งที่นายพูดจะเกิดขึ้นจริง?” “ใช่” อเล็กซ์ตอบโดยไม่ลังเล “แต่ถ้ามันไม่เกิดขึ้น ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น โปรเจกต์ที่เราจะทำร่วมกันนี้จะไม่ทำร้ายใคร แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ... การที่เรารู้ว่าได้เตรียมตัวรับมือไว้แล้ว เธอคงรู้สึกสบายใจขึ้นใช่ไหมล่ะ?” เนสเซียก้มหน้าลง เพราะสิ่งที่อเล็กซ์พูดนั้นสมเหตุสมผลที่สุด ท้ายที่สุดเธอก็พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้และมองประธานชมรมของเธอด้วยความมุ่งมั่น “นายจะเป็นคนจัดหาทรัพยากรให้ ใช่ไหม?” เนสเซียถาม “ใช่ ฉันจะเป็นคนจัดการเอง” อเล็กซ์ตอบ “ก็ได้ ฉันตกลง” “ดีมาก ขอบคุณนะเนสเซีย ให้รู้ไว้ด้วยว่าเธอไม่เพียงแต่กำลังช่วยสมาชิกชมรมของเรา แต่ยังช่วยนักเรียนปีหนึ่งคนอื่นๆ ทั้งหมดอีกด้วย” เนสเซียหันไปมองอเล็กซ์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากหอคอยนาฬิกา ความคิดของเธอค่อนข้างสับสนเพราะเรื่องที่ได้รู้มานั้นยากเกินกว่าจะเชื่อจริงๆ อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์เคยพูดหลายครั้งแล้วว่าเขาเป็นผู้หยั่งรู้ และถึงแม้ว่านิมิตทั้งหมดอาจจะไม่เป็นจริง แต่มันก็มีความเป็นไปได้เสมอที่จะเกิดขึ้น ในเมื่อเป็นเช่นนั้น การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่ามาเสียใจในภายหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับกิจกรรมใหญ่อย่างการแข่งแบทเทิลรอยัลระหว่างคลาส