บทที่ 233: วันเดทที่น่าจดจำ [ตอนที่ 1] "ตื่นได้แล้วเจ้าขี้เซา เธอตั้งใจจะนอนไปถึงเมื่อไหร่กัน?" เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยดังแว่วเข้าหูของอเล็กซ์ เขาไม่ได้ยินเสียงนี้มานานมากแล้ว ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวผู้มีอายุน้อยกว่าเขาประมาณหนึ่งปี เส้นผมสีดำยาวสลวยและดวงตาสีน้ำตาลที่แสนสวยงามของเธอยังคงเหมือนกับที่เขาจำได้ไม่ผิดเพี้ยน เธอมองดูเขาด้วยรอยยิ้มขบขัน ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "กิลด์มาสเตอร์" อเล็กซ์พึมพำ "ใช่แล้ว กิลด์มาสเตอร์ของเธอเอง คนที่ยอมนั่งรถไฟเกือบชั่วโมงเพียงเพื่อมาพบเธอ" หญิงสาวตอบกลับ "แล้วก็นะ... อพาร์ตเมนต์ของเธอยังรกเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ห้องของผู้ชายนี่มันต้องรกขนาดนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ?" "ไม่ทุกคนหรอกครับ" อเล็กซ์ตอบด้วยความงัวเงีย "ในหมู่พวกเรายังมีคนที่รู้จักทำความสะอาดห้องอยู่นะ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ใช่หนึ่งในนั้น" เสียงถอนหายใจอย่างเอือมระอาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของแขกสาว ก่อนที่เธอจะขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น แล้วยื่นมือมาจับมือเขาเพื่อฉุดให้ลุกขึ้นจากเตียง "ได้เวลาตื่นแล้วเจ้าหญิง" หญิงสาวประกาศ "มาช่วยกันทำความสะอาดห้องสักนิดเถอะ ก่อนที่ฉันจะทำมื้อเช้าให้กิน ฉันไม่อยากทานข้าวในเล้าหมูหรอกนะ" "ร้ายกาจจริง" อเล็กซ์บ่นอุบ "มันไม่ได้รกเหมือนเล้าหมูสักหน่อย" "หุบปากไปเลยเจ้าหมู" หญิงสาวแกล้งว่า "ไปล้างหน้าแล้วมาช่วยกันจัดห้องซะดีๆ" "รับทราบครับ ฝ่าบาท" อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าเขากลับฉีกยิ้มออกมา รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวเช่นกัน แม้กระทั่งดวงตาของเธอก็ยิ้มไปด้วย ซึ่งทำเอาหัวใจของชายหนุ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ’ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่านะ?’ อเล็กซ์ตั้งคำถามในใจขณะปล่อยให้ตัวเองถูกจูงออกจากห้องนอน ด้วยเหตุผลบางอย่างเขารู้สึกว่าตัวเองควรจะไปอยู่ที่อื่น แต่ทว่า การได้อยู่ที่นี่กับกิลด์มาสเตอร์กลับทำให้เขารู้สึกเป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างน่าประหลาด เธอแวะมาหาเขาที่บ้านอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าห้องของเขายังน่าอยู่ รวมถึงคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน—เธอมักจะทำอาหารชุดใหญ่แล้วแช่แข็งส่วนที่เหลือไว้ เพื่อให้เขามั่นใจว่าจะได้ทานอาหารมื้อดีๆ อย่างน้อยวันละหนึ่งมื้อ ทั้งสองช่วยกันทำความสะอาดอพาร์ตเมนต์ พอถึงช่วงกลางคัน หญิงสาวก็ปลีกตัวไปเริ่มทำอาหาร ทิ้งให้อเล็กซ์จัดการส่วนที่เหลือให้เสร็จ หลังจากทำเสร็จ ชายหนุ่มก็มัดปากถุงขยะแล้วหิ้วออกไปทิ้ง ระหว่างทางเขาเหลือบไปเห็นถุงกระดาษใบใหญ่ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว ดูท่าทางแล้วกิลด์มาสเตอร์คงแวะซื้อวัตถุดิบจากตลาดมาเพื่อทำอาหารให้ 'ชีลด์ซาวองต์' (Shield Savant) จอมขี้เกียจและซกมกคนนี้ ขณะที่อเล็กซ์เดินกลับเข้ามาหลังจากเอาขยะไปทิ้ง เขาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงดังมาจากในห้อง กิลด์มาสเตอร์ของเขากำลังร้องเพลง Golden ของ Huntr*x และเธอก็เก็บโน้ตสูงได้อย่างไร้ที่ติ ’จริงสิ สัปดาห์ก่อนเราเพิ่งร้องเพลง Free คู่กันไป และมันก็มาจากหนังเรื่องเดียวกัน’ อเล็กซ์คิด ’บางทีเที่ยงนี้เราอาจจะไปร้านคาราโอเกะกันดีไหมนะ’ การไปร้านคาราโอเกะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรของพวกเขาไปแล้ว แต่เนื่องจากทุกครั้งมีเพียงแค่เขาสองคน อเล็กซ์จึงมักรู้สึกเหมือนว่าพวกเขากำลังออกเดทกันอยู่ แน่นอนว่าอเล็กซ์รีบสะบัดความคิดนั้นทิ้งไปเสียเร็วไว หลายคนพยายามตามจีบกิลด์มาสเตอร์ของเขา แต่ทุกความพยายามก็ล้มเหลว จนถึงตอนนี้เธอก็ยังครองตัวเป็นโสด ถึงกระนั้น ทุกคนในกิลด์ก็คอยระแวดระวังอยู่ตลอด พวกผู้ชายใน 'Endless Horizon' กิลด์ของพวกเขาถึงกับสาบานไว้ว่า หากใครก็ตามทำให้กิลด์มาสเตอร์ต้องเสียน้ำตา พวกเขาจะจับคนผู้นั้นใส่รองเท้าปูนแล้วถ่วงน้ำให้เป็นอาหารปลา อเล็กซ์ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มนั้น เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะอัดใครก็ตามที่กล้าทำร้ายคนเพียงคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกที่ความจริงดูจะโหดร้ายเกินไปสำหรับคนอย่างเขา เมื่อเธอเห็นเขาเดินเข้ามา เธอก็โบกมือเรียกให้เขาร้องเพลงท่อนฮุคด้วยกัน อเล็กซ์รู้ดีว่าการปฏิเสธไม่ใช่ทางเลือก เขาจึงร่วมร้องเพลงในท่อนฮุคกับเธอ "พวกเรากำลังทะยานขึ้นไป... ขึ้นไป... ขึ้นไป นี่คือช่วงเวลาของเรา เธอรู้ไหมว่าเมื่ออยู่ด้วยกัน เรานั้นเปล่งประกาย กำลังจะเป็น... กำลังจะเป็นดั่งทองคำ" "โอ้... ขึ้นไป... ขึ้นไป... ขึ้นไป ด้วยเสียงเพลงของพวกเรา กำลังจะเป็น... กำลังจะเป็นดั่งทองคำ" "ฉันเลิกซ่อนตัวแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังเฉิดฉาย ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นเช่นนี้ โอ้... เวลาของเรา ไร้ความกลัว ไร้คำลวง นั่นคือสิ่งที่พวกเราเกิดมาเพื่อเป็น~" หญิงสาวกุมมืออเล็กซ์ไว้ แล้วทั้งสองก็เต้นรำไปพร้อมกับร้องเพลงจนจบ ชั่วขณะหนึ่ง เขาลืมความรู้สึกกังวลที่ค้างคาอยู่ในใจไปจนสิ้น และดื่มด่ำไปกับช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่ แม้ว่าเวทมนตร์จะไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ แต่การได้อยู่กับเธอก็เปรียบเสมือนช่วงเวลาแห่งเวทมนตร์สำหรับเขาเสมอ หากเกิดปาฏิหาริย์อย่างเช่นเงินทองร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าในขณะที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เขาก็คงจะไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะอาหารและทานอาหารฝีมือของหญิงสาว "แล้วเป็นยังไงบ้าง?" หญิงสาวถาม "สิบเต็มสิบครับ" อเล็กซ์ตอบโดยไม่ลังเล "ใครก็ตามที่ได้แต่งงานกับเธอ กิลด์มาสเตอร์... เขาคงกู้จักรวาลไว้ในชาติที่แล้วแน่ๆ" เสียงหัวเราะคิกคักเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของกิลด์มาสเตอร์ขณะที่เธอมองอเล็กซ์ด้วยรอยยิ้มสดใส "นั่นหมายความว่าเธอเคยไปกู้จักรวาลมาในชาติที่แล้วหรือเปล่าล่ะ?" หญิงสาวถาม อเล็กซ์เกือบสำลักอาหาร แต่เขาก็ใช้ความพยายามอย่างหนักในการเคี้ยวให้ละเอียดก่อนจะกลืนลงไปอย่างยากลำบาก "กิลด์มาสเตอร์ อย่าแกล้งผมสิครับ ผมเกือบจะต่างโลกไปเพราะคุณแล้วนะ" "โนเอลต่างหาก อเล็กซ์ ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งกันว่าให้เรียกชื่อฉันเวลาที่เราอยู่กันสองคน?" จริงสิ ชื่อของเธอคือ โนเอล กิลด์มาสเตอร์ของอเล็กซ์ และเป็นผู้หญิงคนที่สองที่เขาไว้ใจ—หรืออาจจะรัก—ในชีวิตนี้ ในฐานะชายหนุ่มที่มีร่างกายแข็งแรง มันเป็นเรื่องยากมากที่จะต้องอยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวสวยๆ อย่างเธอ โดยเฉพาะภายในห้องของเขาที่มีกันแค่สองคน อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเอ่ยปากชวนเธอออกเดทเลย เขาไม่แม้แต่จะกล้าถามว่าทำไมเธอถึงมาหาผู้ชายที่อาศัยอยู่ห่างจากเธอไปตั้งหนึ่งชั่วโมงด้วยรถไฟอยู่บ่อยครั้ง เขาไม่เคยกล้าถาม เพราะกลัวว่าหากเขาพูดถึงเรื่องนี้ ความฝัน... นี้จะสิ้นสุดลงเสียที "เป็นอะไรไป?" โนเอลถาม "ทำไมถึงเหม่อลอยล่ะ?" "เพราะผมเห็นหญิงสาวแสนสวยในฝันน่ะครับ" อเล็กซ์ตอบ "อ้อเหรอ?" โนเอลเลิกคิ้วขึ้น สายตาเริ่มเปลี่ยนเป็นคุกคาม "แล้วสาวสวยคนนั้นเป็นใครล่ะ? คนที่ฉันรู้จักหรือเปล่านะ?" ด้วยเหตุผลบางอย่าง อเล็กซ์รู้สึกว่าคำพูดถัดไปของเขาจะเป็นตัวตัดสินชะตาชีวิตว่าจะรอดหรือตาย ด้วยเหตุนี้ สมองของเขาจึงทำงานอย่างหนักเพื่อหาทางออกจากสถานการณ์นี้ แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ คำตอบที่ปลอดภัย! "เอ่อ... ผมหมายถึง 'สี่ราชินี' ของผมน่ะครับ" อเล็กซ์ตอบ "คุณก็น่าจะรู้นี่ ในเกมน่ะ?" "อ๋อ... พวกนั้นสินะ" โนเอลพยักหน้า ความตึงเครียดในห้องค่อยๆ จางหายไป แต่มันก็ยังไม่หายไปเสียทีเดียว "เธอก็รู้ว่าฉันเข้าใจนะที่ผู้ชายจะชอบตัวละครในเกม ไอดอล ดารา หรือซูเปอร์สตาร์" โนเอลกล่าว "ฉันเองก็มีคนที่ชอบอยู่สองสามคนเหมือนกัน แต่ อเล็กซ์ เพลาๆ ลงหน่อยนะ ถังขยะเธอมีแต่ทิชชู่—" "แค่ก! แค่ก!" อเล็กซ์ไอเสียงดัง ขัดจังหวะหญิงสาวก่อนที่เธอจะพูดอะไรจบ กิลด์มาสเตอร์และเพื่อนร่วมกิลด์ของเขารู้ดีว่า 'สี่ราชินี' ของเขาคือใคร เพราะหัวข้อสนทนาที่บังเอิญเกิดขึ้นในแชทกลุ่มของกิลด์ สมาชิกคนหนึ่งในกิลด์เคยถามพวกผู้ชายว่าใครคือ 'ราชินี' ในดวงใจของพวกเขา และบอกให้ทุกคนโพสต์คำตอบลงบนหน้าเพจกิลด์ภายใต้รูปตัวละครของตัวเอง เกือบทุกคนต่างระบุชื่อสาวในดวงใจและอธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงเลือกพวกเธอ ด้วยความที่อยากจะนำเสนอเหล่าราชินีของเขา อเล็กซ์จึงไม่ยอมออมมือ คำอธิบายของเขากลายเป็นบทความขนาดยาวที่บรรยายว่าทำไมเหล่าราชินีของเขาถึงเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในเกม ความจริงจังของเขาทำเอาเพื่อนร่วมกิลด์ขบขันไปตามๆ กัน โนเอลอ่านทุกอย่างที่เขาเขียน แต่นางไม่ได้พูดอะไรเลย อย่างไรก็ตาม แอบไปเล่นเกม ELO โดยใช้ตัวละครหญิงและตามจีบเหล่าหญิงสาวที่อเล็กซ์เรียกว่า 'ราชินี' ของเขาอย่างลับๆ ในเกม ELO ไม่สำคัญหรอกว่าตัวละครจะมีเพศอะไร ตัวเกมส่งเสริมเรื่อง "ความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด" (Endless Possibilities) ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาแม้ว่าผู้เล่นจะต้องการจีบตัวละครที่มีเพศเดียวกับอวตารของตัวเองก็ตาม หลังจากเคลียร์โหมดเนื้อเรื่องไปได้สองสามรอบ โนเอลก็บอกอเล็กซ์ว่าในบรรดา 'สี่ราชินี' ของเขา เธอชอบ 'ลาทิฟา' มากที่สุด เส้นทางความรักของเจ้าหญิงนิทราผู้นี้มีความยากระดับสุดยอด เพราะก็นะ... เธอเอาแต่หลับแทบจะตลอดเวลา กว่าโนเอลจะเข้าใจว่าต้องทำอย่างไรถึงจะปลดล็อกเส้นทางของลาทิฟาได้ ต้องใช้เวลาพอสมควร โดยต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับจิตสำนึกส่วนอื่นๆ ของเธอก่อน ซึ่งอเล็กซ์ได้ตั้งชื่อไว้ว่า ล็อตเต้, ลูมิ, ลูลู และลาล่า แม้ว่าเซนส์การตั้งชื่อของอเล็กซ์จะไม่ได้ดีเลิศอะไร แต่โนเอลก็ตัดสินใจใช้ชื่อเล่นเหล่านี้ตามไปด้วย และน่าแปลกที่เธอพบว่าเส้นทางของลาทิฟานั้นถูกใจเธอมากทีเดียว หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ อเล็กซ์ก็เป็นคนล้างจาน ส่วนโนเอลทำความสะอาดโต๊ะ เมื่อเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็เอ่ยถามอเล็กซ์ว่าอยากไปร้านคาราโอเกะที่พวกเขาชอบไปกันไหม แน่นอนว่าอเล็กซ์ตอบตกลง เพราะเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ราชาคาราโอเกะ'... จริงไหมล่ะ?