บทที่ 641 แดนปีศาจเปิดออก แรงกดดันนั้นน่าสะพรึงกลัวและชวนให้คลื่นเหียน ราวกับว่าพวกเขากำลังถูกแท่งโลหะขนาดมหึมาบดขยี้ลงบนพื้น บรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนต่างพากันหลั่งเหงื่อเย็นเยียบเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าของชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึง ระดับวิญญาณเซียน พวกเขามั่นใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าบรรลุถึงระดับวิญญาณเซียนตั้งแต่อายุยังน้อย ผลลัพธ์จากความคิดนั้นทำให้พวกเขารู้สึกหวาดหวั่นยิ่งกว่าแรงกดดันที่กำลังเผชิญอยู่เสียอีก ชายหนุ่มคนนี้อาจสังหารพวกเขาได้ทันที ซึ่งนั่นก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่หากพวกเขาทำให้เขาขุ่นเคืองจนเขาตามไปคิดบัญชีถึงตระกูลและสำนักของพวกเขา นั่นอาจนำไปสู่การล่มสลายของสำนักแทบทั้งหมด เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าพวกเขาไม่อาจทำให้ชายหนุ่มผู้นี้ขุ่นเคืองได้เลยแม้แต่นิดเดียว "เอาล่ะ มาดูกัน" เฉินจิงเดินวนไปรอบๆ ขณะที่ผู้ฝึกตนระดับจริงแท้มองเขาด้วยความประหลาดใจ แม้แต่ระดับเซียนบางคนที่ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่หรือสำนักใหญ่ก็รู้สึกเพียงแรงกดดันเล็กน้อยจนน่าอึดอัด ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอะไร อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ที่ดูจะหวาดกลัวมากกว่าตน พวกเขาก็เข้าใจได้ว่าตนเองรู้สึกเพียงแรงกดดันเบาบางเพราะเขาไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเขานั่นเอง "อืม! เข้าใจแล้ว พวกเจ้าไม่มีใครสามารถเข้าแดนปีศาจได้นอกจากน้องชายที่ข้ามาด้วยเท่านั้น" เขากล่าว อเล็กซ์ไม่ชอบที่เป็นจุดสนใจของฝูงชนจำนวนมาก แต่โชคดีที่เฉินจิงไม่ได้หันมาทางเขา จึงไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร "ท่านผู้บำเพ็ญเพียรเช่นนั้นถือว่าไม่เป็นธรรมเลย" ผู้ฝึกตนระดับเซียนคนหนึ่งเค้นเสียงพูดออกมา "ไม่เป็นธรรมงั้นรึ?" เฉินจิงหัวเราะออกมาอย่างโอเวอร์ที่สุดเมื่อได้ยินเช่นนั้น "เจ้าบอกว่าไม่เป็นธรรมรึ? แล้วทำไมตอนที่มีกฎไม่เป็นธรรมข้ออื่นถูกประกาศออกมา พวกเจ้าถึงไม่พูดแบบนี้บ้างล่ะ?" "ข้า—" ชายผู้นั้นไปไม่เป็น "ข้าขออภัยท่านผู้บำเพ็ญเพียร ข้าคิดเพียงแต่ประโยชน์ส่วนตน" "ท่านผู้บำเพ็ญเพียร ข้ามั่นใจว่าเราตกลงกันได้" ผู้ฝึกตนระดับเซียนคนอื่นๆ เริ่มเอ่ยปากบ้าง ทีละคนๆ จนในที่สุดทุกคนก็อยากจะเจรจากันอย่างสันติ เฉินจิงแค่นเสียงใส่พวกเขาแล้วผ่อนแรงกดดันออกไป ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกัน บางคนสูดหายใจเข้าแรงกว่าปกติ แล้วรีบกล่าวขอบคุณเฉินจิงที่เมตตาต่อพวกเขา "เอาล่ะ พวกเจ้าอยากคุยเรื่องอะไร?" เขาถาม "ท่านผู้บำเพ็ญเพียร ข้าขอทราบชื่อของท่านได้หรือไม่?" หนึ่งในชายเหล่านั้นเอ่ยถาม "เฉินจิง" เฉินจิงตอบทันควันราวกับเตรียมตัวรอคำถามนี้อยู่แล้ว ชายผู้ถามคำถามหันหน้าไปหาบุรุษที่สวมชุดคลุมสีเทาอมฟ้า ซึ่งมีลวดลายสายน้ำที่เคลื่อนไหวได้ บุรุษชุดฟ้ามองเฉินจิงด้วยความสับสนเช่นกัน "ต้องขออภัยศิษย์น้อง แต่ข้าไม่คุ้นหน้าท่านเลย ศิษย์พี่" บุรุษชุดฟ้ากล่าว "โอ้?" เฉินจิงดูแปลกใจ "เจ้าเป็นใคร?" "นามของข้าคือ เฉินลี่เหว่ย ศิษย์พี่จิง" บุรุษชุดฟ้าตอบ "อ้อ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงสับสน" เฉินจิงกล่าว "ข้าไม่ได้มาจากสำนักของเจ้า" "เอาเถอะ เข้าเรื่องกันดีกว่า ทำไมพวกเจ้าถึงอยากคุยกับข้า?" เฉินจิงถาม "ท่านผู้บำเพ็ญเพียรเฉินจิง ได้โปรดอย่าขัดขวางไม่ให้ศิษย์ของเราเข้าไปในแดนลับนั้นเลย อย่างที่ท่านทราบ พวกเราสูญเสียคนรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์ไปเป็นจำนวนมากเมื่อ 2 ปีก่อน และเราจำเป็นต้องฝึกฝนศิษย์ใหม่เพื่อมาทดแทนคนที่เสียไปอย่างยิ่ง" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว "ใช่แล้วท่านผู้บำเพ็ญเพียร ต่อให้ท่านไม่กลัวสำนักและตระกูลของเราตามไปเอาคืน แต่ได้โปรดเห็นแก่ความเจริญก้าวหน้าของจักรวรรดิที่ไม่โตตามเป้าด้วยเถิด" ผู้อาวุโสอีกคนกล่าว เฉินจิงทำท่าครุ่นคิดอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้น แสงสว่างจ้าก็ส่องออกมาจากอนุสาวรีย์ขณะที่อักขระเริ่มสว่างวาบขึ้น เฉินจิงยิ้มเมื่อเห็นเช่นนั้น แดนปีศาจเปิดออกแล้ว เหล่าผู้อาวุโสเริ่มตื่นตระหนกไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ส่วนผู้ฝึกตนอิสระและคนจากสำนักเล็กๆ อื่นๆ ต่างต้องการเข้าไปข้างใน แต่เมื่อเฉินจิงประกาศว่าต้องการให้คนเข้าไปเพียงคนเดียว พวกเขาก็ได้แต่แสดงความหงุดหงิดออกมา ตอนที่พวกเขาคิดว่านักล่าตัวร้ายจากไปแล้ว กลับมีนักล่าตัวใหม่ที่น่ากลัวกว่าเดิมมาคอยแย่งชิงอนาคตของพวกเขาไป "ท่านผู้บำเพ็ญเพียรเฉิน พวกเราไม่อาจรอช้าได้อีกแล้ว" หนึ่งในผู้อาวุโสพูดอย่างร้อนรน "เวลาที่มีเหลืออยู่มีเพียง 10 วันเท่านั้น ท่านผู้บำเพ็ญเพียร ได้โปรดอย่าเสียเวลาอีกเลย" ผู้อาวุโสอีกคนกล่าว รอยยิ้มของเฉินจิงไม่จางหายไปแม้แต่น้อย "งั้นข้าจะให้พวกเจ้าเป็นคนเลือกเองแล้วกัน" เฉินจิงกล่าว "จะให้คนเข้าไปเพียงคนเดียว หรือจะให้เข้าไปทั้งหมด? พวกเจ้าเลือกแบบไหน?" ไม่มีใครลังเลแม้แต่นิดเดียว ทุกคนเลือกตัวเลือกที่สองทันที "ดี" เฉินจิงหันหลังเดินจากไป "พวกเจ้าส่งศิษย์เข้าไปได้แล้ว" ทันทีที่ได้รับอนุญาต เหล่าผู้อาวุโสก็หันไปสั่งให้ศิษย์ของตนวิ่งตรงไปยังอนุสาวรีย์ อเล็กซ์มองดูพวกเขาที่วางมือลงบนอนุสาวรีย์แล้วหายวับไป เฉินจิงเดินเข้ามาหาอเล็กซ์แล้วกล่าวว่า "เจ้าก็ควรเข้าไปข้างในด้วยเช่นกัน เจ้าจะมีเวลาเพียง 10 วันเท่านั้น ดังนั้นทางที่ดีควรออกสำรวจหาสมบัติล้ำค่าและทรัพยากรธรรมชาติ แทนที่จะไปนั่งบ่มเพาะพลังเฉยๆ" "ครับ" อเล็กซ์ตอบ "ผมจะไปเดี๋ยวนี้" "เดี๋ยวสักครู่" เฉินจิงพูดพร้อมวางมือลงบนไหล่ของอเล็กซ์ อเล็กซ์รู้สึกถึงพลังงานอันอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่ร่างกายแล้วหายไปที่ไหนสักแห่ง "ในขณะที่เด็กๆ ส่วนใหญ่จากตระกูลใหญ่ที่เข้าไปที่นั่นจะไม่ตาย แต่มันก็ยังมีความเสี่ยงที่เจ้าอาจจะตายได้ ข้าไม่มีสมบัติพกติดตัวที่จะดึงเจ้าออกมาตอนที่เจ้าใกล้จะตาย ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำได้ดีที่สุดคือมอบการคุ้มครองที่จะช่วยชีวิตเจ้าได้หนึ่งครั้ง" "หากเจ้าไม่อยากให้มันทำงาน ก็แค่คิดซะว่ามันไม่ทำงาน แล้วเจ้าก็จะรับความเสียหายนั้นไปเอง" "อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เจ้าได้รับความเสียหายที่รุนแรงกว่าระดับจ้าวแท้จริง การคุ้มครองที่ข้าใส่ให้เจ้าก็จะทำงาน" "เมื่อถึงตอนนั้น ให้รีบหนีไปซะ" เฉินจิงกล่าว อเล็กซ์พยักหน้า "ขอบคุณครับ" เขากล่าว แม้จะรู้ว่าการมีสมบัติที่สามารถดึงตัวออกจากแดนปีศาจได้โดยตรงในยามฉุกเฉินนั้นดีกว่า แต่เขาก็รู้ว่าเฉินจิงไม่มีของพวกนั้นติดตัวมาในตอนนี้ ดังนั้น สำหรับเขาแล้ว สิ่งนี้ถือว่าดีกว่าไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะไปเป็นศัตรูกับใคร เขาจึงไม่กังวลเรื่องการเผชิญกับภัยคุกคามร้ายแรงที่นั่นมากนัก "ไปได้แล้ว" เฉินจิงกล่าว อเล็กซ์พยักหน้าแล้วเดินจากไป บรรดาผู้ฝึกตนอิสระที่ตอนนี้มีความสุขสุดขีด ต่างหันมาขอบคุณเฉินจิงก่อนจะวางมือลงบนอนุสาวรีย์ บางคนหายตัวไปทันที ขณะที่บางคนต้องใช้เวลาครู่หนึ่ง อเล็กซ์วางมือลงและรอที่จะถูกเคลื่อนย้ายเช่นกัน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นเขาสังเกตเห็นชายหนุ่มข้างๆ เขากำลังถ่ายปราณเข้าสู่อนุสาวรีย์ อเล็กซ์จึงทำตามด้วยการถ่ายปราณของตนเข้าไป ทันทีที่ทำเช่นนั้น เขาก็รู้สึกถึงสัมผัสของการเคลื่อนย้ายที่คุ้นเคยเข้าครอบงำ อเล็กซ์ปล่อยตัวไปตามสัมผัสนั้นและเฝ้ามองแสงสีเงินขาวที่โอบล้อมตัวเขา จากนั้นเขาก็หายไป เมื่ออเล็กซ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง "ที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย?"