บทที่ 872 การบุกรุก อเล็กซ์บินทะยานผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง วิสเกอร์ยังคงซุกตัวอยู่ในเสื้อคลุมของเขา สายตาทอดมองไปยังแหล่งกำเนิดแสงที่อยู่ไกลออกไป อะไรก็ตามที่ดูไม่ใช่เมือง อเล็กซ์จะไม่หยุดแวะที่นั่นเด็ดขาด เขาจะหยุดพักเป็นระยะเพื่อฟื้นฟูพลังและบำเพ็ญเพียร แต่ส่วนใหญ่แล้วเขายังคงบินลัดเลาะไปตามแผ่นดิน มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่สถานที่ที่เขาถือว่าเป็นจุดที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของทวีปนี้ ภูเขาเต๋า ภูเขาที่ช่วยให้ผู้คนบรรลุเต๋าได้นั้นเรียกได้ว่าเหลือเชื่อเกินบรรยาย มันมีความสับสนอยู่บ้างว่าคนที่ยังไม่บรรลุขอบเขตนักบุญจะเข้าไปได้อย่างไร แต่เขามั่นใจว่าจะต้องรู้คำตอบแน่เมื่อไปถึงเชิงเขา ระหว่างทางที่เขามุ่งไปนั้น บนแผนที่มีระบุไว้เพียงเมืองเดียว เมืองที่ไร้นามซึ่งเป็นที่ตั้งของนิกายหัวใจน้ำแข็ง อเล็กซ์จำเป็นต้องแวะที่นั่นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังภูเขาเต๋าผ่านแนวเทือกเขาที่ยิ่งใหญ่ซึ่งทอดตัวอยู่ทั่วทางเหนือของทวีป ตอนนี้อเล็กซ์กำลังบินข้ามแนวเทือกเขาที่แบ่งเขตระหว่างรัฐเซว่และรัฐตง หากเขาบินตามแนวเทือกเขาลงไปทางใต้ เขาจะพบกับอุโมงค์ไร้สิ้นสุดที่เขาสามารถขุดหาแร่ทังสเตนหลอมดาราได้ ‘เอาไว้ก่อนแล้วกัน’ อเล็กซ์คิดในใจพลางบินต่อไป เขาต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งวันกว่าจะถึงเมืองไร้นามแห่งนี้ หากบินด้วยความเร็วสูงสุดคงใช้เวลาน้อยกว่านี้มาก แต่พายุหิมะทำให้เขาลำบากอยู่ไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงว่าทวีปเหนือเป็นผืนดินที่กว้างใหญ่มาก เมื่อเทียบกับทวีปตะวันตกแล้วมันใหญ่กว่ามาก มันมีความยาวกว่าทวีปตะวันตกถึง 3 เท่า และมีความกว้างในแนวตั้งมากกว่าอาณาจักรลูมิแนนซ์ถึงหนึ่งเท่าครึ่ง เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อเล็กซ์ก็พบว่าทวีปตะวันตกนั้นใหญ่กว่าที่เห็นในแผนที่มากนัก เพราะกว่าหนึ่งในสามของพื้นที่ถูกซ่อนอยู่ในอาณาจักรของสัตว์อสูร ‘ถึงอย่างนั้น ทวีปเหนือก็ยังกว้างใหญ่มากอยู่ดี’ อเล็กซ์คิด แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่ามีประชากรมากกว่าหรือน้อยกว่า ด้วยวิถีชีวิตที่ดูจะทุรกันดารที่นี่เมื่อเทียบกับทวีปอื่น ประชากรน่าจะน้อยกว่าหากพิจารณาจากสัดส่วนพื้นที่ ความคิดของเขายังคงดำเนินต่อไปในขณะที่เขายังคงบินอยู่ ดวงอาทิตย์ขึ้นจากทางทิศตะวันออก และแม้ว่าแสงจะส่องผ่านเมฆหนาทึบลงมา แต่หิมะก็ยังคงตกไม่หยุดหย่อน อีกอย่าง ในเมื่อตอนนี้เป็นเวลากลางวันจึงไม่มีแสงไฟนำทางอเล็กซ์เลย สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือตรวจสอบเข็มทิศและหวังว่าตัวเองจะมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง เขาบินต่อไปอีกครึ่งค่อนวันก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่าง วิสเกอร์มองเห็นจุดสีดำสนิทอยู่ไกลออกไปบนพื้นดิน หากมันอยู่บนภูเขา อเล็กซ์คงคิดว่าเป็นโขดหินที่โผล่พ้นหิมะออกมา แต่ในเมื่อมันอยู่บนพื้นราบ มันก็น่าจะเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น อย่างน้อยเขาก็หวังเช่นนั้น วิสัยทัศน์ของวิสเกอร์ยังคงถูกบดบังด้วยหิมะที่ตกอย่างต่อเนื่อง อเล็กซ์จึงลดความเร็วลงและบินเข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบด้วยสัมผัสทางจิตวิญญาณ เมื่อลดระดับต่ำลง เขาก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ไหลผ่านร่างไป เขาได้ล่วงล้ำเข้าไปในค่ายกลบางอย่าง ทันใดนั้นระฆังหลายใบก็ส่งเสียงดังขึ้นบนพื้น และผู้คนกว่าสิบคนก็บินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อเผชิญหน้ากับเขา อเล็กซ์คิดจะหลบหนี แต่การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้เรื่องเลวร้ายลง อีกอย่างคนที่บินขึ้นมาล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตนักบุญทั้งสิ้น ‘เยอะจัง’ เขาคิด “สวัสดีครับ ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย” อเล็กซ์กล่าวกับกลุ่มคนที่บินขึ้นมา เขาเก็บสัมผัสทางจิตวิญญาณกลับคืนมาเพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทหรือรุกล้ำ กลุ่มผู้ฝึกตนบินขึ้นมาในระดับเดียวกับเขาแล้วจ้องมองเขา “เจ้าเป็นใคร ผู้บุกรุก?” หญิงสาวที่อยู่แถวหน้าสุดถาม “รุ่นพี่ครับ ผมขอโทษ ผมกำลังมองหาเมืองที่อยู่แถวนี้ ดูเหมือนผมจะบุกรุกพื้นที่ของพวกคุณเข้าให้แล้ว” เขากล่าว “เมืองอะไร? ที่นี่ไม่มีเมืองหรอก” หญิงสาวกล่าว “เอ๊ะ? ในแผนที่บอกว่ามีเมืองไร้นามตั้งอยู่ตรงนี้นี่ครับ” อเล็กซ์กล่าวพลางโยนแผนที่ไปทางหญิงสาว หญิงสาวดูแผนที่แล้วขมวดคิ้ว “ที่นี่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นนิกายของเรา แล้วเจ้ายังกล้าโกหกอีกหรือ?” เธอถาม “อะไรนะ?” อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ นี่คือนิกายหัวใจน้ำแข็งงั้นหรือ? เมืองใหญ่ในแผนที่นี่คือนิกายงั้นหรือครับ?” “แน่นอน” หญิงสาวตอบ ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้าง ‘ซวยจริงๆ’ เขาคิด โดยไม่รู้ตัวเขาได้บุกเข้ามาในอาณาเขตของหนึ่งในนิกายโบราณที่มีทรัพยากรย้อนหลังไปเกือบ 3 หมื่นปี ‘ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเมืองที่ไม่มีชื่อมันดูน่าสงสัย ในเมื่อมีนิกายใหญ่ตั้งอยู่ใกล้ขนาดนี้’ เขาคิด “ต้องขออภัยด้วยครับ” เขากล่าว “ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” “เจ้าจะเข้าๆ ออกๆ นิกายของเราตามใจชอบไม่ได้” หญิงสาวกล่าว “รุ่นพี่ครับ ได้โปรด มันเป็นความเข้าใจผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ ผมว่าเรื่องนี้ปล่อยผ่านไปได้ใช่ไหมครับ?” เขาถาม “ไม่ได้” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่ออร่าของเธอเริ่มปกคลุมร่างของอเล็กซ์ อเล็กซ์ไม่สามารถระบุขอบเขตการฝึกตนของหญิงสาวคนนี้ได้อย่างแม่นยำ แต่มันอยู่ในขอบเขตรากฐานนักบุญอย่างแน่นอน ผู้ฝึกตนขอบเขตรากฐานนักบุญกำลังพยายามจับตัวเขา อเล็กซ์ขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็สลัดออร่าที่พยายามบีบคั้นร่างของเขาออกแล้วเร่งทะยานหนี “จับตัวมันไว้” หญิงสาวสั่ง หญิงสาวอีก 11 คนที่อยู่รอบตัวเธอต่างบินตามหลังอเล็กซ์มาในทันที อเล็กซ์เค้นสัมผัสทางจิตวิญญาณจนถึงขีดสุดเพื่อจับตำแหน่งของหญิงสาวทั้ง 11 คน ซึ่งพวกเธอต่างประหลาดใจ พวกเธอไม่สามารถมองเห็นระดับการฝึกตนของเขาได้ แต่เขาไม่ได้อยู่ในขอบเขตนักบุญอย่างแน่นอน พวกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมสัมผัสทางจิตวิญญาณของเขาถึงแข็งแกร่งนัก และยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงมีสัมผัสทางจิตวิญญาณได้ อเล็กซ์ชักกระบี่ออกมาทันทีที่เห็นพวก