บทที่ 49: คุณชายตัวน้อยผู้ชอบทำน้ำผลไม้ หนิงซีเอามือกุมหน้าผาก เดินไปเดินมา “เรื่องที่นายส่งดอกไม้มาวางกับดักฉัน ฉันขอไม่พูดถึงตอนนี้ก็แล้วกัน แต่ข่าวว่านายจะกลับมาเดือนหน้าแพร่ออกไปหมดแล้ว แฟนคลับกับสื่อจะไปกันที่สนามบินเต็มไปหมด นายอยากให้ฉันไปรับนายเหรอ? อยากให้พวกเขาฉีกฉันเป็นชิ้นๆ งั้นสิ? เจียงมู่เย่ ฉันเป็นฝ่ายทิ้งนายไปครั้งหนึ่ง แค่นี้นายก็จะล้างแค้นฉันแล้วเหรอ?” “ฉันเหรอ? ฉันกำลังเปิดโอกาสให้นายดังฟรีๆ นะ ดาราเล็กๆ ตั้งมากมายยังภาวนาอยากได้โอกาสแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้สักคน” “ไม่ต้อง!” “ได้ ถ้านายไม่มา ฉันจะให้ทั้งโลกรู้ว่านายเป็นฝ่ายทิ้งฉัน! ฉันไม่สนหรอกว่าจะเสียหน้าแค่ไหน ฉันอยากให้ทุกคนออกมาทวงความยุติธรรมให้ฉัน!” ชายที่อยู่ปลายสายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่แยแสอะไรอีกแล้ว “นาย...” หนิงซีโกรธจนรู้สึกเหมือนปอดจะระเบิด สิ่งโง่ที่สุดที่เธอเคยทำมาตลอดชีวิต ก็คือไปยั่วยุหายนะที่ชื่อว่าเจียงมู่เย่ เจ้าตัวแสบ คิดว่าฉันไม่รู้วิธีรับมือนายหรือไง? หนิงซียิ้มเยาะ “ได้สิ ไปรับใช่ไหม? ฉันจะไปเอง! ถึงตอนนั้นนายอย่ามาเสียใจก็แล้วกัน!” จริงๆ แล้ว การรับมือเจียงมู่เย่ไม่ได้ยากอะไรเลย เขาแค่ไม่พอใจที่ถูกผู้หญิงบอกเลิกเป็นครั้งแรก เลยอยากหาเรื่องแกล้งเธอหน่อยเท่านั้น พอหายพอใจแล้วเขาก็จะหยุดเอง คนที่ทำให้เธอปวดหัวที่สุดก็คือเจ้าปีศาจที่ส่งเพชรมา ช่างมันเถอะ ช่างมัน เธอไม่สนแล้ว ยังไงปัญหาก็มีทางแก้เสมอ! “หนิงซี มีคนมาหาเธอ -” ทันทีที่เธอเพิ่งวางสาย หนิงซีก็ได้ยินเสียงเสี่ยวหลี่ ผู้ช่วยฝ่ายผลิต เรียกหาเธอ ทำเอาเธออยากจะเผ่นหนีขึ้นมาจริงๆ คราวนี้เป็นใครอีกล่ะ? ยังไม่จบอีกเหรอ! ทั้งกองถ่ายตื่นเต้นกันหมด คราวนี้จะเป็นอะไรที่อลังการกว่าเดิมอีกไหมนะ? อีกมุมหนึ่ง ชุยไฉจิงมีสีหน้าเหยียดหยาม “พวกผู้ชายแก่เชยๆ พวกนี้รู้จักแต่ผลาญเงินเล่น! ต่ำชะมัด!” “คุณเสี่ยวซี... สวัสดีค่ะ!” คราวนี้เป็นเด็กสาวขี้อายคนหนึ่ง เธอดูไม่สบายใจและประหม่า ราวกับเพิ่งทำอะไรผิดมา ต่อหน้าเด็กสาวแบบนี้ ต่อให้หนิงซีอยากโกรธก็โกรธไม่ลง “ไม่เป็นไร เธอมาหาฉันเหรอ?” “ฉันเอาของมาให้ค่ะ” เด็กสาวเปิดกล่องเก็บความเย็นสีขาว พอเปิดออก ไอเย็นก็พวยพุ่งออกมา หนิงซีเห็นขวดสามใบที่ดูเหมือนบรรจุน้ำผลไม้สีแดง สีเหลือง และสีเขียว “นี่มัน...” มุมปากของหนิงซีกระตุกเล็กน้อย เธอเคยดูละครในวังมามาก พอเห็นแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกของเธอก็คือมีคนคิดจะวางยาพิษเธอ “นี่เป็นน้ำผลไม้ที่คุณชายตัวน้อยของพวกเราลงมือทำเองค่ะ นี่คือน้ำแตงโม น้ำส้ม แล้วก็น้ำถั่วเขียว” เด็กสาวตอบ “คุณชายตัวน้อยของพวกเธอคือใคร?” หนิงซีถามอย่างกังขา พร้อมพยายามนึกว่าเธอไปล่วงเกินคุณชายตัวน้อยที่ชอบทำน้ำผลไม้ไว้ตอนไหน เด็กสาวชี้ให้เธอดูโน้ตบนขวด หนิงซีแกะโน้ตออกมา เห็นเพียงคำเดียวที่เขียนไว้ว่า “สู้ๆ” ตามด้วยรูปหัวใจ หนิงซีจินตนาการออกแทบจะทันทีว่า ตอนวาดรูปหัวใจ อีกฝ่ายคงหน้าแดงแล้วเม้มปากแน่นอยู่แน่ๆ “เสี่ยวเป่า...” ในพริบตาเดียว แววตาของหนิงซีก็อ่อนโยนลง อารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่เมื่อครู่สงบลงในทันที เดิมที เธอกังวลที่สุดเรื่องการเริ่มต้นในวงการด้วยความโดดเด่นเกินไป ซึ่งอาจก่อปัญหาและข่าวลือที่ไม่จำเป็น แต่ตอนนี้ พอคิดดูแล้ว ทำไมเธอต้องไปแคร์ความเห็นของคนที่ไม่ได้ใส่ใจเธอสักนิดด้วย? ถ้าต้องคอยกังวลตลอดว่าคนในวงการจะมองเธออย่างไร แบบนั้นไม่เหนื่อยเกินไปหน่อยหรือ? เมื่อก่อน ก็เพราะเธอแคร์สายตาของพวกชนชั้นสูงที่ดูถูกเธอมากเกินไป แคร์ท่าทีของพ่อแม่ และความคิดของซูเหยียน จนค่อยๆ สูญเสียความมั่นใจและตัวตนของตัวเองไป... ทั้งที่เธอเข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่กลับปล่อยให้เรื่องแค่นี้มาสั่นคลอนตัวเอง เธอแค่ต้องเป็นตัวของตัวเองและไม่ต้องรู้สึกผิด สักวันหนึ่ง เธอจะพิสูจน์ตัวเองด้วยความสามารถของเธอเอง เธอสู้ก็เพื่อคนที่ใส่ใจเธอเท่านั้น