บทที่ 23: ท้าทายบอสใหญ่ เพราะขี่มอเตอร์ไซค์มา หนิงซีจึงสวมเสื้อหนังสีดำรัดรูปกับกางเกงหนังสีดำ พอรีบมาถึง เธอถอดหมวกกันน็อกกับถุงมือออก เส้นผมยาวสยายลงมาถึงบ่าราวกับสายน้ำตก ดูสง่างามและเท่สะดุดตา แถมยังสวยจนเกินห้ามใจ พอเห็นเธอเช่นนั้น ลู่จิ้งหลี่แทบจะผิวปากออกมา มุมหนึ่งของห้องรับแขก ลู่ถิงเซียวจับลู่จิ้งอวี่ที่จนมุมไว้ได้ “ลู่จิ้งอวี่ แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าลงมือกับแก?” ในอ้อมแขนของเขา เจ้าตัวเล็กดิ้นรนจะหนีสุดชีวิต ราวกับสัตว์ป่าตัวน้อยคลุ้มคลั่งที่กางกรงเล็บเล็กๆ ออกมา “อย่านะ!” หนิงซีรีบพุ่งเข้าไปแย่งเสี่ยวเป่ากลับมา เสี่ยวเป่าเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมามองว่าคือใคร พอเห็นชัดก็ชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนดวงตากลมโตจะแดงขึ้น แล้วซุกตัวลึกเข้าไปในอ้อมกอดของหนิงซี กอดแน่นไม่ยอมปล่อย เมื่อเห็นเจ้าก้อนน้อยน่ารักจากเมื่อวานสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเช่นนั้น หัวใจของหนิงซีก็บีบรัดอย่างเจ็บปวด ด้วยความโกรธจนไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายจะเป็นบอสใหญ่ที่น่าหวาดเกรงแค่ไหน เธอจึงรัวคำพูดใส่เขาทันที “คุณลู่ ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนนอก ไม่ใช่คนที่ควรพูดเรื่องนี้ แต่ฉันก็ยังต้องพูด มีปัญหากับวิธีที่คุณเลี้ยงเขาอยู่แน่ๆ เด็กเล็กขนาดนี้ต้องการความอบอุ่นและความรัก ยิ่งเสี่ยวเป่ามีสภาพพิเศษแบบนี้ เขาเคยผ่านเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจรุนแรงมา แถมยังไม่มีแม่คอยอยู่ข้างๆ คุณควรอดทนและใจเย็นกับเขามากกว่านี้ จะโหดกับเขาขนาดนี้ได้ยังไง? ไม่เห็นหรือว่าเขากลัวแค่ไหน? แล้วคุณยังจะยกมือจะตีเขาอีก!” ลู่ถิงเซียวพูดสั้นๆ ว่า “ผมผิดเอง” พอเห็นพี่ชายยอมรับผิดอย่างตรงไปตรงมาแบบนั้น ลู่จิ้งหลี่ก็ได้แต่แอบหัวเราะในใจ ตอนฉันบอกว่าคุณเลี้ยงเด็กมีปัญหา คุณก็สวดฉันยับในทันที แต่พอหนิงซีพูดเรื่องเดียวกัน คุณกลับฟังอย่างเชื่อฟัง! หลังจากหนิงซีมาถึง เสี่ยวเป่าก็เหมือนลูกสุนัขที่เห็นเจ้าของ ยอมเชื่อฟังทุกคำพูดอย่างว่าง่าย แตกต่างจากเจ้าสิงโตตัวน้อยดุร้ายเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เขายอมให้หนิงซีจับมือ แล้วเดินตามเธอกลับไปที่ห้อง บนโซฟา หนิงซีลูบศีรษะเสี่ยวเป่าเบาๆ “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?” ลู่จิ้งหลี่ทำหน้าบึ้ง “จะเป็นอะไรได้อีก? เสี่ยวเป่าคิดถึงคุณ อยากเจอคุณ แต่พี่ชายผมไม่ยอม เขาไม่ยอมให้เสี่ยวเป่าโทรหาคุณด้วย เพราะกลัวว่าจะรบกวนคุณ สุดท้ายเสี่ยวเป่าก็เริ่มงอแง วิ่งไปทั่ว ทำห้องรับแขกเละเทะ พี่ชายผมไม่อยากให้การงอแงของเสี่ยวเป่ากลายเป็นนิสัย เลยมีปากเสียงกัน แล้วคุณก็มาพอดี...” “แค่เพราะเสี่ยวเป่าไม่ได้เห็นฉัน แล้วก็ไม่ได้โทรหาฉันงั้นเหรอ?” หนิงซีรู้สึกว่าคำอธิบายนี้ชวนให้เชื่อยากอยู่บ้าง แม้ก่อนหน้านี้ลู่ถิงเซียวจะบอกว่าเสี่ยวเป่าตอนนี้พึ่งพาเธอมาก แต่เธอมีอิทธิพลกับเขามากขนาดนั้นจริงๆ หรือ? “คุณคิดว่ายังไงล่ะ? คุณประเมินอิทธิพลของตัวเองต่ำไปมากเลย!” พอเห็นว่าเธอยังไม่เข้าใจ ลู่จิ้งหลี่จึงอธิบายต่อ “วันนั้นตอนคุณเป็นลมในห้องเก็บของในบาร์ เสี่ยวเป่าไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้คุณเลย สุดท้ายพี่ชายผมต้องอุ้มคุณไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง!” หนิงซีหันไปมองลู่ถิงเซียวโดยไม่รู้ตัว ลู่ถิงเซียวอุ้มฉันไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง...? “แล้วที่โรงพยาบาล เสี่ยวเป่าเห็นว่าคุณไม่อยู่ ก็คิดว่าคุณตายไปแล้ว เขาอาละวาดจนเกือบจะกระโดดออกนอกหน้าต่าง กว่าจะสงบลงได้ก็หลังจากพี่ชายผมเอาโน้ตที่คุณเขียนให้เขาไปให้เขาดู เมื่อคืนก่อนเสี่ยวเป่าอยากเจอคุณ เลยขู่พี่ชายผมด้วยการอดข้าว ส่วนคืนนี้เพราะคุณโทรมาบอกให้เขากินข้าว เขาเลยกินเยอะเกินไป พอจะใช้วิธีอดข้าวขู่ก็ไม่ได้ เลยกลายเป็นแบบนี้...” กินเยอะเกินไป? เมื่อครู่ตอนคุยโทรศัพท์ เธอยังบอกให้เขากินเพิ่มอีกหน่อยเอง งั้นนี่เป็นความผิดของเธอเหรอ?