บทที่ 52: จูบเยียวยา “คุณคิดว่าฉันได้มันมายังไงล่ะ?” หนิงซีกอดอก เอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วถามอย่างสบายๆ ดูเหมือนซูเหยียนจะหมดความอดทนเต็มทีแล้ว เขาฟาดมือลงบนโต๊ะ “หนิงซี! เธอน่าจะรู้ดีกว่าฉันว่าผู้หญิงอย่างเธอจะต้องเจออะไรบ้างในวงการบันเทิง! ทำไมถึงดื้อดึงจะก้าวเข้ามาในวงการนี้!” “ฮึ ผู้หญิงอย่างฉัน...” หนิงซีคลี่ยิ้มจางๆ “คุณชายซูคิดว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไรกัน ถึงได้มาพูดแบบนี้กับฉัน?” ถ้าเป็นเธอเมื่อก่อน พอได้ยินแบบนี้คงคลุ้มคลั่งไปแล้ว เมื่อก่อนซูเหยียนเคยบอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เขาไม่อยากให้ภรรยาในอนาคตเข้าไปในวงการบันเทิง แต่พอเป็นหนิงเสวี่ยหลัว เขากลับสนับสนุนเต็มที่ ถึงตอนนี้เขาก็ยังกล้าวิจารณ์การใช้ชีวิตของหนิงซีอยู่ดี “เสี่ยวซี ถึงเราจะเลิกกันแล้ว ผมก็ยังมองเธอเป็นน้องสาวมาตลอด และผมก็แค่อยากช่วยเธอเท่านั้น เธอดื้อดึงให้น้อยลงไม่ได้หรือ? เอาเงินนี่ไป ยกเลิกสัญญากับสตาร์ไลท์ แล้วออกจากวงการบันเทิงไปซะ!” ซูเหยียนพูดเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง “ฮึ ช่วยฉันงั้นเหรอ?” แววตาเฉื่อยชาของหนิงซีพลันเย็นเฉียบ “พอมาคิดดูแล้ว ฉันเองก็มีเรื่องที่ต้องให้คุณชายซูช่วยจริงๆ อยู่เรื่องหนึ่ง! หวังว่าคุณชายซูจะช่วยไปบอกความจริงกับตระกูลหนิง และเป็นพยานในศาลว่าหนิงเสวี่ยหลัวจ้างผู้ชายสองคนมาข่มขืนฉัน คุณจะช่วยฉันเรื่องนี้ได้ไหม?” “เสี่ยวซี ผม...” ซูเหยียนหน้าซีด “ถ้าผมทำแบบนั้น เสวี่ยหลัวก็จบแน่... อย่างมากสิ่งที่เธอทำตอนนั้นก็แค่เข้าข่ายพยายามก่ออาชญากรรมเท่านั้น เธอต่างหากที่เข้าห้องผิด แล้วไปนอนกับคนอื่น...” แม้จะเป็นคำตอบที่หนิงซีคาดไว้ หัวใจของเธอก็ยังเจ็บแปลบอยู่ดี เธอแค่นหัวเราะเย็นชา “งั้นที่คุณจะบอกก็คือ ตอนนั้นพวกคุณสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดเลยใช่ไหม? เป็นความผิดของฉันที่เธอทำให้ฉันเมา เป็นความผิดของฉันที่ฉันถูกวางยา เป็นความผิดของฉันที่ฉันถูกข่มขืน เป็นความผิดของฉันที่ฉันท้องลูกนอกสมรสของใครก็ไม่รู้ แล้วคลอดลูกที่ตายแล้ว!” ซูเหยียนขมวดคิ้ว “เสี่ยวซี ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น! เรื่องนี้ผมกับเสวี่ยหลัวขอโทษเธอไปแล้ว และพยายามชดเชยให้เธอมาตลอดหลายปี ทำไมเธอถึงปล่อยวางไม่ได้สักที?” หนิงซีหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วลุกขึ้น “ฮึ ให้ฉันปล่อยวางงั้นเหรอ? ถ้าเสวี่ยหลัวของคุณถูกคนข่มขืน แล้วท้องลูกของมัน คุณก็ไปจับมือกับเขา แล้วยอมเป็นผัวหัวเขียวอย่างหน้าชื่นตาบานให้ได้ก่อน แล้วค่อยกลับมาถามฉันอีกที!” ใบหน้าของซูเหยียนเปลี่ยนสีไปทันที “หนิงซี! เธอพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไง!” “หืม ฉันก็แค่พูดถึงเรื่องนั้น ใจคุณก็เจ็บขนาดนี้แล้วเหรอ? ถ้าไม่เกิดกับตัวเองก็ไม่มีวันรู้ใช่ไหมว่ามันเจ็บแค่ไหน? ยังหวังให้ฉันยกโทษให้พวกคุณสองคนอีกเหรอ? ฉันไม่ได้เป็นนักบุญขนาดนั้น!” หนิงซีพูดจบก็เดินฉับออกไป ซวยชะมัด! เธอไม่ควรไปเสียเวลากับซูเหยียนเลย แค่คุยกับเขาก็ทำให้เธอคลื่นไส้จนไม่อยากกินข้าวเย็นคืนนี้แล้ว เธอควรรีบกลับไปกอดเจ้าก้อนน้อยเพื่อเยียวยาใจตัวเอง ทันทีที่หนิงซีมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลลู่ เธอก็เห็นเจ้าก้อนน้อยตัวขาวนุ่มวิ่งตรงมาหาเธอ ดูเหมือนเขาจะยืนรอเธออยู่ที่หน้าต่าง หนิงซีรู้สึกเหมือนแผลใจหายเป็นปลิดทิ้งในทันที เธอจึงก้มลงหอมเจ้าก้อนน้อยฟอดใหญ่ตามเคย “คนดี กินข้าวแล้วหรือยัง? ฉันส่งข้อความไปบอกแล้วว่าไม่ต้องรอฉัน กินก่อนดีๆ นะ ทำตามหรือเปล่า?” เจ้าก้อนน้อยพยักหน้ารับ “เด็กดี!” หนิงซีหอมเขาอีกครั้งเป็นรางวัล “ไปเล่นก่อนนะ เดี๋ยวน้าขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำ!” เจ้าก้อนน้อยพยักหน้า คนสองคนจับมือกันเดินเข้าไปข้างใน ลู่ถิงเซียวที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองมองภาพเบื้องล่างแล้วอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองจะหึงหวงได้ขนาดนี้ เขาถึงกับเริ่มอิจฉาลูกชายของตัวเองแล้ว หนิงซีกลับมาก็หอมลูกชายเขาทันที แถมไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ถึงสองครั้ง ส่วนเขาทำได้แค่มองเธอจากระยะไกลเท่านั้น สิ่งแรกที่หนิงซีทำเมื่อกลับเข้าห้องนอน คือถอดบราออกทันที! ในวันร้อนๆ กลางฤดูร้อนแบบนี้ การต้องใส่ไอ้ของบ้าๆ นี่มันทรมานสุดๆ รู้ไหม เธอยื่นมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอ แล้วเริ่มดึงบราออก พอดึงออกมาได้ครึ่งหนึ่ง ประตูด้านหลังเธอก็ส่งเสียงเอี๊ยดแล้วเปิดออก “หนิง...” ลู่ถิงเซียวเอ่ยออกมาได้แค่คำเดียวก็ชะงักค้าง มือยังค้างอยู่ที่บานประตูที่เขาเพิ่งผลักเปิด สีหน้าตะลึงงันเมื่อเห็นสภาพในห้อง