บทที่ 41: เอาอีกไหม? “อะไร... คุณอยากได้อะไร?” พอเห็นลู่ถิงเซียวเลื่อนตัวมานั่งที่เบาะผู้โดยสารกะทันหัน หนิงซีก็กำพวงมาลัยแน่น ราวกับกำลังปกป้องของสำคัญที่เป็นของตัวเองเอาไว้ ลู่ถิงเซียวเอนหลัง ดวงตาค่อยๆ มืดลง หึ เขาอยากได้อะไร? เธอไม่รู้จะดีกว่า ตอนนี้ลู่ถิงเซียวสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว คอเสื้อรัดแน่นเกินไป เขาจึงกระชากกระดุมเม็ดแรกออกอย่างแรง แล้วเม็ดที่สอง เม็ดที่สาม... หนิงซีที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องเขาอย่างไม่วางตา ตกอยู่ในภวังค์ของการได้เห็นชายหล่อฉีกเสื้อของตัวเองออก เผยหน้าอกกำยำแน่นตึง จนแม้แต่ลิตเติ้ลไวท์ที่เธอรักนักหนาก็ยังถูกลืมไปหมด ลู่ถิงเซียวไม่ทันสังเกตว่าเธอกำลังมองเขาอยู่ เขาพยายามข่มความหึงหวงอันน่าขันและไร้เหตุผลที่มีต่อรถคันหนึ่งเอาไว้ ก่อนจะจุดบุหรี่ สูดลมหายใจยาวลึก แล้วค่อยพ่นควันออกมา ทันทีที่ลู่ถิงเซียวหยิบบุหรี่ออกมา หนิงซีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจ้องเขาไม่กะพริบ เห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย เห็นบุหรี่สีขาวที่คีบอยู่หลวมๆ ระหว่างริมฝีปากบางของเขา และเห็นควันที่ลอยออกจากปาก... ลู่ถิงเซียวรู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนผ่าวบนตัวเขา พอหันหน้ามา เขาก็เห็นแวว “หิว” ที่ฉายชัดบนใบหน้าของหนิงซี ชั่วขณะหนึ่ง ลู่ถิงเซียวเกือบถูกแววตานั้นหลอกเอา แต่แล้วก็เข้าใจได้ทันทีว่าคนที่เธออยากได้ไม่ใช่เขา เธอ “หิว” บุหรี่ที่คาบอยู่ระหว่างริมฝีปากของเขา ถ้าไม่มีอะไรอื่น อย่างน้อยลู่จิ้งหลี่ก็เก่งเรื่องรวบรวมข้อมูลมาก การตรวจประวัติหนิงซีของเขาละเอียดสุดๆ ตั้งแต่ภูมิหลังวัยเด็กไปจนถึงงานอดิเรก แม้กระทั่งเรื่องที่เธอกำลังพยายามเลิกบุหรี่... ลู่ถิงเซียวเข้าใจทันทีว่าหนิงซีกำลังอยากสูบบุหรี่ ไม่ใช่แค่คนรักเก่ากับรถที่เขาแพ้ให้เท่านั้น ตอนนี้แม้แต่บุหรี่ก็ยังดูน่าดึงดูดยิ่งกว่าเขาเสียอีก ในชีวิตนี้ ลู่ถิงเซียวไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดและไม่มั่นใจขนาดนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่วินาทีแรกที่ลู่ถิงเซียวเห็นหนิงซี เขาก็อยากครอบครองเธอไว้เป็นของตัวเอง ทว่าเขาเลือกจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเพื่อถนอมความรู้สึกของเธอ ส่วนหนิงซีเองก็ไม่เคยสนใจเขาจริงๆ และเอาแต่ตั้งกำแพงกั้นไว้เสมอ เธอยอมไปเกาะขาคนอื่น ยังดีกว่าเป็นภรรยาของเขา คนเขาว่ากันว่าถ้าลืมแฟนเก่าไม่ได้ ก็แปลว่าคนใหม่ยังไม่ดีพอ งั้นหมายความว่าเขาไม่ดีพอจริงๆ เหรอ? เธอถึงกับเมาจนเสียสติเพราะคนที่เคยทิ้งเธอไปแท้ๆ เขารู้อยู่ชัดเจนว่าทางที่ดีที่สุดคือค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป และเขาก็ยึดตามกฎข้อนี้มาโดยตลอด เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเสียเหตุผลได้ถึงขนาดนี้ ว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาปั่นป่วนไปหมด ลู่ถิงเซียวสูบบุหรี่ไป ขณะที่ความคิดในหัวไล่ตีกันยุ่งเหยิง แสงแดงจากปลายบุหรี่สะท้อนในดวงตาเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เอาไหม?” หนิงซีพยักหน้าโดยไม่ลังเล มันไม่ชัดเจนว่าเธอถูกดึงดูดโดยบุหรี่ หรือโดยชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ กันแน่ ลู่ถิงเซียวสะบัดขี้เถ้าบุหรี่ทิ้ง แล้วสูดอีกครั้งภายใต้สายตาจ้องไม่กะพริบของหนิงซี จากนั้นในเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะทันรู้ตัว ริมฝีปากของเขาที่มีกลิ่นบุหรี่ก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแนบแน่น... หนิงซีเบิกตากว้างทันที เธอถูกรายล้อมด้วยกลิ่นยาสูบฉุนจัดที่พ่วงมาด้วยลมหายใจเย็นเฉียบของชายหนุ่ม อีกวินาทีต่อมา ริมฝีปากของเธอก็ถูกแยกออกอย่างแผ่วเบา แล้วควันก็ถูกเป่าลอดเข้ามาในปากเธอ... หนิงซีทั้งเผลอใจและไม่ทันตั้งตัว จึงสำลักควันจนไอหนัก ตอนนี้บุหรี่เหลือเพียงครึ่งมวนแล้ว ลู่ถิงเซียวจึงสูดเข้าไปอีกครั้งด้วยสีหน้าหม่นหมอง ขณะที่หนิงซีที่ไอจนน้ำตาคลออยู่ข้างๆ ดูมีเสน่ห์ยิ่งกว่าเดิม และลู่ถิงเซียวก็ถามขึ้นว่า “เอาอีกไหม?”