บทที่ 32: แฟนเก่าตัวปัญหา “ไม่ใช่แบบนั้น ฉันต้องตาฝาดแน่ ๆ…” โชคดีที่นักข่าวคนนั้นไม่รอให้หนิงซีตอบ ก็รีบเก็บคำถามกลับไป คงเป็นเพราะเขานึกขึ้นได้ว่าหนิงซีเป็นศิลปินของสตาร์ไลต์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ แล้วสไตลิสต์ส่วนตัวของซูอี้โม่จากกลอรี่เวิลด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์จะมาแต่งตัวให้เธอได้ยังไง? หนิงซีถอนหายใจอย่างโล่งอก ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะถามเรื่องคล้าย ๆ กันต่อไป เธอจึงชิงเปิดปากพูดก่อนว่า “วันนี้เป็นพิธีเปิดกล้องของ <เดอะ เวิลด์> ทุกคนช่วยถามคำถามเกี่ยวกับละครเรื่องนี้เถอะ!” “เอ่อ คุณหนิงซี ขอถามหน่อย นี่เป็นละครเรื่องแรกของคุณหรือเปล่าครับ?” มีคนจากฝูงชนถามขึ้น “ไม่ใช่แน่นอน ตอนอยู่มหาวิทยาลัยฉันก็เริ่มแสดงแล้ว เพียงแต่มีฉากไม่มาก เลยไม่มีใครจำฉันได้” หนิงซีตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าประวัติผลงานของตัวเองจะดูบางไปหน่อย ถ้านักข่าวจะขุดอดีตของเธอจริง ๆ ก็ขุดเจออยู่ดี งั้นตอบถ่อมตัวไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย “ที่ผ่านมา คุณหนิงซีเคยรับบทอะไรมาแล้วบ้าง?” เป็นคำถามที่ปกติมาก แต่สำหรับหนิงซีกลับชวนให้ลำบากใจอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เมื่อถูกถามมาแล้ว เธอก็จำต้องตอบ “บทที่ฉันเคยเล่น…” หนิงซีเริ่มไล่เรียงบทบาททั้งหมดที่เธอเคยแสดงนับตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศ ช่วงสี่ปีที่เธอไปเรียนต่างประเทศ เธอแทบใช้เวลาว่างทั้งหมดไปกับการแสดง เธอเคยรับบทเล็กบทน้อยในละครและภาพยนตร์ชื่อดังหลายเรื่อง เมื่อพิจารณาว่าต่างประเทศมักไม่ค่อยนิยมใช้นักแสดงจีน สำหรับเธอที่มีผลงานแบบนี้ถือว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ เหตุผลที่เธอหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงประสบการณ์การแสดงในต่างประเทศก็เพราะเรื่องความสัมพันธ์ในช่วงนั้น… ถึงมันจะไม่ได้เป็นเรื่องผิดศีลธรรมอะไร และก็เป็นแค่การคบหากันตามปกติ แต่ตัวตนของแฟนเก่าแต่ละคนกลับเด่นเกินไป ตอนนี้ สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคือบทบาทที่เธอจะอ้างได้อย่างเต็มปากว่าเป็นของตัวเอง หากการเปิดตัวของเธอถูกข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ในอดีตคลุมเอาไว้ กระแสที่หันไปจับจ้องชีวิตส่วนตัวของเธออาจทำให้เธอเป็นที่จับตามองอยู่พักหนึ่ง แต่มันก็จะฉุดรั้งอนาคตในวงการของเธอเอาไว้ หนิงซีพยายามนึกให้ออกถึงบทบาททั้งหมดที่เธอเคยรับนับตั้งแต่กลับประเทศ แต่พอรายชื่อที่เธอพูดออกมา นักข่าวกลับอึ้งไปตาม ๆ กัน บทพวกนี้มันออกจะ... เอ่อ... เมียน้อย, ปีศาจจิ้งจอก, นางมาร, สาวบ้านนอก, คุณหนูใหญ่สมองกลวง ไปจนถึงยายแก่ใจร้าย… ทั้งที่สวยขนาดนี้ ทำไมรสนิยมถึงเป็นแบบนี้กันนะ? ทำไมเธอถึงชอบรับบทพวกนี้? สุดท้ายก็มีคนอดถามไม่ได้ว่า “ทำไมบทที่คุณเล่นถึงเป็นตัวร้ายหมดเลย?” แน่นอนว่าหนิงซีไม่อาจชี้นิ้วโทษฉางลี่ในงานแบบนี้ได้ เธอจึงตอบเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่ค่อยได้สังเกตหรอก การแสดงคือสิ่งที่ฉันรักที่สุด และตัวละครทุกตัว ทุกบท ล้วนมีเสน่ห์ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นบทเล็กหรือบทใหญ่ก็ตาม” นักข่าวถามคำถามที่ดูเหมาะสมขึ้นมาอีกหลายข้อ และถึงไม่มีผู้จัดการคอยชี้แนะ หนิงซีก็ตอบได้อย่างไร้ที่ติทุกคำถาม ผู้กำกับกัวพยักหน้าขณะมองอยู่ “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย! ทั้งฝีมือทั้งไหวพริบดีขนาดนี้ ทำไมอยู่ในวงการมาแค่ปีเดียวถึงเพิ่งไปได้แค่นี้… เถ้าแก่หวัง คุณว่าไง?” โปรดิวเซอร์หวังไท่เหอกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึมว่า “ไม่ก็พวกผู้บริหารระดับสูงของสตาร์ไลต์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ตาบอด หรือไม่ก็…” พูดค้างไว้ เขาส่งสายตารู้กันให้ผู้กำกับกัว เห็นได้ชัดว่ามีคนในสตาร์ไลต์จงใจกดไม่ให้เธอออกสื่อ ผู้กำกับกัวมองอย่างเห็นใจ “น่าเสียดายเด็กมีแววแบบนี้จริง ๆ!” “ถ้าเป็นทอง ยังไงก็ต้องส่องแสงในสักวัน ถ้าไม่ใช่ทอง ไม่ใช่ว่ายังมีคุณอยู่หรอกเหรอ?” หวังไท่เหอหัวเราะ ตอนนั้น หนิงเสวี่ยลั่วกำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ สีหน้าบิดเบี้ยวเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่ชวนทนดูไม่ได้ ตอนที่เธอสั่งให้ฉางลี่จงใจไปแจ้งหนิงซีเรื่องพิธีนี้ก่อนเริ่มงานเพียงหนึ่งชั่วโมง เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายไม่เพียงไม่มาสาย ไม่ทำให้ตัวเองขายหน้า แต่ยังมาในสภาพไร้ที่ติจนทำให้ทุกคนตกตะลึงได้อีก บ้าเอ๊ย ชุดที่หนิงซีใส่อยู่มีมูลค่าหลายล้าน เธอเอาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหน? เสื้อผ้าเช่าได้ แล้วใครกันเป็นคนจัดลุคให้เธอ? ฉันประเมินยัยบ้านนอกคนนั้นต่ำไปจริง ๆ!