บทที่ 34: การแสดงอันงดงามระหว่างพ่อผู้แสนดีและลูกสาวผู้กตัญญู “ไม่คิดเลยว่าประธานหนิงจะสละเวลาจากตารางงานอันแน่นขนัดมาร่วมพิธีเปิดกล้องของพวกเรา! เป็นเกียรติอย่างยิ่งจริงๆ!” ผู้กำกับกัวอุทาน “มาเถอะ ประธานหนิง นั่งตรงนี้ครับ!” โปรดิวเซอร์หวังรีบลุกขึ้นสละที่นั่งของตัวเอง เพื่อให้หนิงเหยาฮวาได้นั่งข้างลูกสาว เมื่อมองหนิงเสวี่ยลั่ว สีหน้าของหนิงเหยาฮวาเต็มไปด้วยความรักแบบพ่อ “คุณเกรงใจเกินไปแล้ว ผู้กำกับกัว ลูกสาวผมต้องรบกวนให้คุณช่วยดูแลต่างหาก” “ประธานหนิง ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น ลูกสาวคุณเก่งขนาดนี้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ผมดูแลอะไรเลย!” “เด็กคนนี้ปกติยุ่งมาก ผมแทบไม่ได้เจอเธอเลย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ผมมาที่นี่ พ่อคนนี้ก็คงไม่มีทางได้เห็นเธอเลย!” แม้คำพูดของหนิงเหยาฮวาจะฟังเหมือนบ่น แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ฮ่าๆๆ เสวี่ยลั่วขยันขนาดนี้ คุณควรดีใจสิ แต่เสวี่ยลั่ว เธอก็ผิดเหมือนกันนะ ไม่ว่ายุ่งแค่ไหนก็ควรกลับบ้านไปเยี่ยมบ้าง!” ผู้กำกับกัวเอ็ดเบาๆ “ค่ะ ผู้กำกับ หนูผิดเอง! คุณพ่อ อย่าโกรธหนูเลยนะ พรุ่งนี้ค่ำหนูจะกลับบ้านมากินข้าวเย็นค่ะ!” หนิงเสวี่ยลั่วออดอ้อนพลางกอดแขนหนิงเหยาฮวา ทำตัวเป็นลูกสาวแสนเชื่อฟัง “เห็นไหม แม้แต่พ่อยังต้องให้ผู้กำกับช่วยพูดแทน เธอถึงจะหาเวลามาเยี่ยมบ้านได้!” “คุณพ่อ คนเยอะขนาดนี้นะ ให้หนูได้หน้าบ้างสิ!” “ใช่ๆ ตอนนี้ลูกเป็นดาราดังแล้ว พ่อไม่กล้าพูดอะไรแล้ว!” ... หนิงซีคิดว่าเธอทำใจแข็งพอแล้ว แต่พอได้เห็นการแสดงดีๆ ของพ่อผู้แสนดีและลูกสาวผู้กตัญญูคู่นี้ เธอก็อึดอัดจนแทบอยากวิ่งหนี แม้ใจจะปั่นป่วน แต่โชคดีที่เธอยังรักษาสีหน้าสงบนิ่งเอาไว้ได้ เธอหันไปชวนคนเขียนบทที่นั่งอยู่ข้างๆ คุยอย่างสบายๆ ราวกับไม่ได้เห็นความวุ่นวายตรงนั้น เธอจะทำเป็นไม่เห็นก็ได้ แต่บางคนกลับไม่คิดแบบนั้น สายตาของหนิงเหยาฮวาคมกริบราวกับมีดที่แทงทะลุเข้ามา การที่เธอมาโผล่ในพิธีเปิดกล้องเป็นเรื่องขายหน้าของเขาอย่างยิ่ง ในที่สุด หนิงซีก็หาข้ออ้างขอตัวไปห้องน้ำ แล้วเดินไปยังหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่สุดทางเดินเพื่อสูดอากาศ เธอล้วงบุหรี่กับไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า แต่ก็นิ่งคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเก็บกลับเข้าไป เธอกำลังพยายามเลิกสูบบุหรี่ วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบนานที่เธอรู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา ลมยามค่ำพัดปะทะใบหน้า ทำให้เธอดีขึ้นเล็กน้อย ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง แผ่นหลังของหนิงซีตึงขึ้นทันที แต่พอหันกลับไป สีหน้าของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับสวมหน้ากาก “ประธานหนิงมาหาฉันเหรอ?” หนิงเหยาฮวามองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่พอใจอย่างยิ่งกับชุดที่เธอสวมอยู่ หนิงซีมองต่ำลงพร้อมรอยยิ้มบางๆ “อา ประธานหนิง เมื่อกี้ในห้องโน้นคุณเอาแต่จ้องฉันไม่วางตาเลยนะ ไม่กลัวคนอื่นจะเข้าใจสายตาแบบนั้นผิดเหรอ?” เพราะสำหรับคนนอกแล้ว เขาเป็นผู้สนับสนุน ส่วนเธอก็เป็นแค่นักแสดงสาวสวยที่มีบทเล็กๆ อยู่คนหนึ่ง มันง่ายมากที่จะทำให้คนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขาไปในทางผิด “ไอ้เด็กเวร แกพูดอะไรของแก?” หนิงเหยาฮวาเดือดขึ้นมาทันที หนิงซีขมวดคิ้ว “แน่นอนว่าฉันกำลังพูดภาษาคนอยู่ หรือว่าประธานหนิงไม่เข้าใจภาษาคน?” “แก...” หนิงเหยาฮวาเงื้อมือขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ฟาดลงมา มือเรียวบางคู่หนึ่งก็ยื่นมาคว้าไว้และตรึงมันเอาไว้เสียก่อน ครั้งนี้เธอไม่มีทางยอมให้หนิงเหยาฮวาตบเธอได้อีกแน่นอน เขาไม่มีสิทธิ์ หนิงเหยาฮวาแทบจะโกรธจนหัวใจวาย เขากระชากมือกลับอย่างแรง “แกรีบเลิกแสดงบทนี้เดี๋ยวนี้ ถ้ายังทำตัวแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ฉันขายหน้า!” สีหน้าของหนิงซีเย็นลง “ฉันได้บทนี้มาด้วยความสุจริต จะเป็นความขายหน้าได้ยังไง?” “แกเอาแต่เลียนแบบทุกอย่างที่เสวี่ยลั่วอยากทำ มองดูตัวเองสิ แกเทียบเธอไม่ติดด้วยซ้ำ ยังจะรีบกระโจนเข้าวงการบันเทิงอีก แกกำลังรอให้ใครสักคนรู้เรื่องเหตุการณ์นั้น แล้วมาทำให้ตระกูลหนิงของฉันขายหน้าใช่ไหม?” หนิงเหยาฮวามองเธอเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างสุดขีด