บทที่ 22: เรียกกำลังเสริมฉุกเฉินทันที “พี่ เราจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ทำไมไม่โทรเรียกหนิงซีมาล่ะ?” “เรียกเธอมาตอนนี้ไม่ได้” ลู่ถิงเซียวตอบเสียงเย็นชา ลู่จิ่งหลี่พยายามเกลี้ยกล่อมสุดฤทธิ์ “พี่ เสี่ยวเป่าเป็นเด็กนะ ไม่ใช่พนักงานในบริษัท อย่าเข้มงวดกับเขามากนักเลย เอาใจเขาหน่อยก็ไม่เสียหาย เด็กคนไหนบ้างที่ไม่งอแง?” “ไม่ใช่หน้าที่นายที่จะมาสอนฉันเลี้ยงลูก” แววตาของลู่ถิงเซียวเย็นยะเยือก เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เสี่ยวเป่าเคยชินกับการเอาแต่ใจเพื่อให้ได้อย่างที่ต้องการ ลู่จิ่งหลี่ปวดหัวแทบแย่ เพราะต้องติดอยู่ระหว่างพ่อกับลูกคู่นี้ ถ้าสถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ จนสองผู้เฒ่ารู้เรื่องขึ้นมา ลู่จิ่งหลี่ก็ต้องถูกสาวไส้แน่ เรื่องที่เขาพาเสี่ยวเป่าไปที่บาร์เหล้า ยิ่งถ้าฝั่งนั้นสืบลึกลงไปอีก ทุกอย่างก็จะถูกเปิดโปงหมด พระเจ้า ใครก็ได้รีบมาช่วยเขาที! ในขณะที่ลู่ถิงเซียวไปจับเสี่ยวเป่า ลู่จิ่งหลี่ก็แอบส่งข้อความด่วนไปยังมือถือของหนิงซี… … คืนนั้น หนิงซีกำลังอ่านบทอยู่ที่บ้าน ขณะเดียวกันก็คุยแชตกับคนบางคนบนอินเทอร์เน็ตไปด้วย ราชาปีศาจเซียน: หนิงซีตัวน้อย ช่วยเปลี่ยนชื่อ QQ เชยๆ ของเธอได้ไหม มันแสบตาฉัน! ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: แล้วชื่อราชาปีศาจเซียนของนายไม่แสบตาหรือไง? มีหน้ามาวิจารณ์ฉันอีกเหรอ? ราชาปีศาจเซียน: แค่ก เดือนหน้าฉันจะกลับแล้ว มารับฉันที่สนามบินหน่อย! ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: ไม่ไป ยุ่งอยู่ ราชาปีศาจเซียน: มารับฉัน! ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: ฉันบอกว่ายุ่งไง! ราชาปีศาจเซียน: ตกลงจะมาหรือไม่มา? ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: อีกฝ่ายไม่อยากคุยกับคุณและโยนหมาใส่คุณ ราชาปีศาจเซียน: อีกฝ่ายรับหมาของคุณไว้แล้วก็จัดการมันซะ ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: เจ้าหมารู้สึกราวกับถูกเข็มทิ่ม ราชาปีศาจเซียน: เชี่ย! ทำไมเธอมันสกปรกกว่าฉันอีก! แล้วที่บอกว่าเข็มนั่นหมายความว่าอะไร! ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: นายเริ่มก่อนเอง ฉันไม่เล่นลิ้นกับนายแล้ว ฉันยังต้องดูบทอยู่ ราชาปีศาจเซียน: ก็แค่บทเล็กๆ จะมีอะไรให้ดู! เราเคยคบกันมาก่อน เธอจะใจร้ายขนาดนั้นเชียวเหรอ? ความโดดเดี่ยวดุจศรนับไม่ถ้วนในความว่างเปล่า: ฉันเคยคบมาหลายคน นายเป็นคนที่เท่าไหร่แล้วล่ะ? ราชาปีศาจเซียน: หนิงซีตัวน้อย! เดี๋ยวเถอะ! หนิงซีปิดคอมพิวเตอร์ลงเพื่อจะได้จดจ่อกับบทของตัวเอง อ่านไปได้สักพัก มือถือของเธอก็พลันดังขึ้น หน้าจอแสดงหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เธอกังวลว่าอาจเป็นฝ่ายกองถ่าย จึงรีบรับสายทันที “ฮัลโหล หนิงซี ช่วยด้วย!!” “คุณคือ…” “ฉันลู่จิ่งหลี่ รีบมาที่คฤหาสน์แพลตินัมเร็วเข้า เสี่ยวเป่ามีเรื่องแล้ว!” “อะไรนะ? เสี่ยวเป่าเป็นอะไร?” หนิงซีพลันใจหายวาบ “รู้แค่ว่าเป็นเรื่องฉุกเฉิน รีบมาเร็ว เข้าใจไหม เร็วเข้า… พี่พี่พี่ ช่วยใจเย็นหน่อย… เด็กยังเล็กอยู่… เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่า เธอทำอันนั้นพังไม่ได้นะ… อ๊าก…” น้ำเสียงของลู่จิ่งหลี่ฟังดูจริงจังมาก แถมเสียงของที่กำลังล้มและแตกดังลอดมาจากปลายสายยิ่งทำให้หนิงซีกังวลหนักขึ้น เธอรีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมตอบกลับว่า “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!” ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอได้ยินว่าเสี่ยวเป่ามีเรื่อง เธอก็อยู่เฉยต่อไปไม่ได้ เธอเพิ่งรู้จักเขาได้แค่ไม่กี่วัน แต่ในใจกลับไม่อาจปล่อยเขาไปได้เสียแล้ว คฤหาสน์แพลตินัมอยู่ค่อนข้างไกล ถ้านั่งรถไปก็ต้องใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที หนิงซีกลัวว่าจะไปไม่ทัน จึงเข็นรถมอเตอร์ไซค์ออกจากโรงรถแล้วซิ่งไปทันที จากที่ควรใช้เวลาสี่สิบนาที เธอกลับใช้เวลาแค่สิบ นาที เธอคิดว่าลู่จิ่งหลี่คงแจ้งยามไว้แล้ว พอเอ่ยชื่อของตัวเองออกไป หนิงซีก็ถูกปล่อยให้เข้าไปได้ทันที เธอรีบมุ่งหน้าไปยังวิลล่าหมายเลข 8 ซึ่งมีสาวใช้คนหนึ่งยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว