บทที่ 242: พิษไร้ลักษณ์ สาขาของหอการค้าเก้าติ่งกว่าสิบแห่งกำลังถูกโจมตีอย่างป่าเถื่อน เช่นเดียวกับหวงเสี่ยวหลง ผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงวิวาห์ต่างก็เดาได้ไม่ยากว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือตระกูลเหยาและวิหารเทพเจ้า ทุกคนในห้องโถงต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะการใช้ความคิดของหวงเสี่ยวหลง มันเงียบเสียจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นพื้น “นายท่าน ให้ข้าไปตรวจสอบที่สาขาเหล่านั้นดีหรือไม่?” หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จางฝู่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถาม หวงเสี่ยวหลงส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่จำเป็น” มีสาขาของหอการค้าเก้าติ่งมากกว่าสิบแห่งที่ถูกโจมตี ต่อให้จางฝูเพียงคนเดียวจะรู้วิธีแยกเงาร่างออกเป็นสิบร่างเพื่อไปยังที่นั่น เขาก็อาจจะตกหลุมพรางที่ศัตรูวางเอาไว้ได้ จุดประสงค์ของตระกูลเหยาและวิหารเทพเจ้าในการโจมตีหอการค้าเก้าติ่งอาจจะเป็นการล่อให้จ้าวซูและจางฝูออกไปจากข้างกายเขา “สถานการณ์ความสูญเสียของแต่ละสาขาเป็นอย่างไรบ้าง?” หวงเสี่ยวหลงหันกลับไปถามองครักษ์ของตระกูลหวง “เรียนนายท่าน ศิษย์ของหอการค้าเก้าติ่งในสาขาเหล่านี้... พวกเขา...” องครักษ์ตระกูลหวงลังเลที่จะพูดต่อ “พูดมา!” หวงเสี่ยวหลงขึ้นเสียง “เกือบทั้งหมดเสียชีวิตแล้วครับ มีเพียงศิษย์ไม่กี่คนที่หนีรอดออกมาได้จากแต่ละสาขา” องครักษ์ตระกูลหวงรีบพูดออกไปทั้งหมด ตายเกือบทั้งหมด! ใบหน้าของหวงเสี่ยวหลงมืดครึ้มลงทันที หอการค้าเก้าติ่งแต่ละสาขามีศิษย์อย่างน้อยสามถึงสี่ร้อยคน สิบกว่าสาขาก็รวมแล้วเป็นสี่ถึงห้าพันคน! “ส่งคำสั่งลงไป ให้ศิษย์ทุกคนถอนตัวและกลับมารวมตัวกันที่นี่” น้ำเสียงเคร่งขรึมของหวงเสี่ยวหลงดังขึ้น หนี้แค้นนี้ หวงเสี่ยวหลงจดจำไว้ในใจเพื่อที่จะสะสางกับตระกูลเหยาและวิหารเทพเจ้าในอนาคต! “รับทราบครับนายท่าน!” องครักษ์ตระกูลหวงตอบรับอย่างนอบน้อม หวงเสี่ยวหลงโบกมือให้องครักษ์ออกไป วันนี้เป็นงานแต่งงานของน้องสาวเขา ซึ่งเป็นวันสำคัญของนาง ในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ ลานบ้านร้างที่ทรุดโทรมทางตอนเหนือของเมืองหลวงต้วนเหริน มิติเกิดการผันผวน หลี่โมหลิน, เหยาชาน บรรพชนตระกูลเหยา และผู้อาวุโสของวิหารเทพเจ้าอีกสองคนปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับพวกเขาคือเหยาเฟยและเอ้าไป่เสวี่ย รวมทั้งหมดหกคน หลี่โมหลินแค่นเสียงเหยียดหยาม “ข้าไม่นึกเลยว่าหวงเสี่ยวหลงเจ้าเด็กนั่นจะอดทนได้ดีขนาดนี้ ทำให้แผนการของเราล้มเหลว!” เอ้าไป่เสวี่ยขมวดคิ้วแน่น “เมื่อมีจ้าวซูและจางฝูอยู่ด้วย มันคงยากที่เราจะลงมือ” เหยาเฟยพ่นลมหายใจ “ต่อให้จ้าวซูและจางฝูจะอยู่ด้วยก็ไม่สำคัญ พิษไร้ลักษณ์ของข้าไม่มีใครสามารถตรวจพบได้ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตนักบุญระดับสูง!” ขณะที่เหยาเฟยพูด เขาก็หยิบขวดหยกสีม่วงเข้มออกมาจากแหวนมิติ “พิษไร้ลักษณ์!” ทั้งห้าคนข้างกายเหยาเฟยหน้าถอดสีเล็กน้อย รวมถึงหลี่โมหลินที่อยู่ขอบเขตนักบุญระดับสูงด้วย ความเป็นพิษของพิษไร้ลักษณ์นั้นเหนือกว่าพิษอื่นใด จนได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งยาพิษ มีข่าวลือว่าพิษไร้ลักษณ์ไม่มีสี ไม่มีรส และไม่มีรูปทรง มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าและสัมผัสไม่ได้ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตนักบุญระดับสูงก็ไม่อาจตรวจพบการมีอยู่ของมัน เมื่อใครก็ตามถูกพิษเข้าไป นอกจากยอดฝีมือขอบเขตนักบุญที่พอจะใช้พลังนักบุญสะกดและค่อยๆ ขับพิษออกมาได้แล้ว ผู้ที่อยู่ในขอบเขตต่ำกว่าล้วนตายโดยไม่มีข้อยกเว้น และเหยื่อจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดราวกับถูกมดนับล้านกัดกิน เหมือนถูกเขี้ยวนับล้านของฝูงงูทิ่มแทง ราวกับวิญญาณถูกฉีกกระชากโดยเหล่าภูตผีนับล้าน ทรมานจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต อย่างไรก็ตาม กล่าวกันว่าพิษไร้ลักษณ์ได้สูญหายไปนานกว่าสองร้อยปีแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่าเหยาเฟยจะมีมันไว้ในครอบครอง แม้แต่เหยาชาน บรรพชนของตระกูลเหยาก็ตาม “ใช่แล้ว พิษไร้ลักษณ์!” เหยาเฟยพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “พิษไร้ลักษณ์นี้ข้าได้มาเมื่อปีที่แล้วจากถ้ำในหุบเขาเรเวน ข้าได้สั่งให้คนรับใช้ในจวนกัวคนหนึ่งผสมพิษนี้ลงในเหล้ามงคลที่จะใช้เลี้ยงฉลองในวันนี้แล้ว!” ประกายตาเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาของเหยาเฟย “เมื่อหวงเสี่ยวหลงเจ้าเด็กนั่นดื่มเหล้าเข้าไป ฮิๆ...!” ในความเป็นจริง เขาสามารถจินตนาการถึงใบหน้าของหวงเสี่ยวหลงที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานได้แล้ว หลี่โมหลินและคนอื่นๆ ต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ หากทุกอย่างเป็นไปตามที่เหยาเฟยพูด วันนี้งานแต่งงานของจวนกัวจะกลายเป็นงานศพหมู่! ไม่เพียงแต่หวงเสี่ยวหลงจะตายอย่างทรมานเท่านั้น สมาชิกทุกคนในตระกูลหวง คนในตระกูลกัวและศิษย์ทั้งหมด แขกเหรื่อที่มาร่วมยินดีกับตระกูลกัว ตั้งแต่เหล่าขุนนางไปจนถึงผู้นำขุมกำลังใหญ่น้อย ทั้งหมดล้วนต้องพบกับจุดจบ จะมีเพียงบรรพชนตระกูลกัว กัวเฉิน, จ้าวซู, จางฝู่ และจักรพรรดิต้วนเหรินเท่านั้นที่รอดชีวิตได้! “มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ?” บรรพชนเหยาชานกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว “ต้วนอู๋เหินและพระสนมเฟยก็อยู่ในจวนกัวด้วยเช่นกัน” ต้วนอู๋เหินเป็นโอรสที่จักรพรรดิต้วนเหรินโปรดปรานที่สุด เป็นผู้สืบทอดจักรวรรดิต้วนเหริน ในขณะที่พระสนมเฟยเป็นสนมรักของจักรพรรดิ และเป็นมารดาแท้ๆ ของต้วนอู๋เหิน หากทั้งสองต้องตายอย่างอนาถในจวนกัวด้วยพิษไร้ลักษณ์ ความแค้นของพวกเขาจะกลายเป็นหนี้เลือดที่สลักไว้ชั่วนิรันดร์! หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลเหยาก็คงไม่สามารถกลับมาตั้งตัวบนดินแดนของจักรวรรดิต้วนเหรินได้อีกต่อไป! เหยาเฟยรู้ว่าบรรพชนของเขาเป็นกังวลเรื่องอะไร จึงกล่าวว่า: “ท่านบรรพชน ต่อให้เราไม่ฆ่าต้วนอู๋เหิน ต้วนเหรินก็ไม่มีทางปล่อยเราไปอยู่ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมเราต้องไปสนใจต้วนอู๋เหินตัวเล็กๆ ด้วย? ยิ่งกว่านั้น ไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องทำลายจักรวรรดิต้วนเหรินอยู่แล้ว การฆ่าต้วนอู๋เหินตอนนี้ก็เหมือนกับการหักแขนข้างหนึ่งของตาแก่นั่น ไม่เป็นประโยชน์ต่อเรามากกว่าหรือ?” เมื่อได้ยินดังนั้น เหยาชานก็พยักหน้าเห็นด้วย ... ในเวลานี้ จวนกัวกลับมาเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขอีกครั้ง ส่วนใหญ่เป็นเพราะหวงเสี่ยวหลงได้สั่งปิดข่าวเรื่องการโจมตีหอการค้าเก้าติ่งเอาไว้ ทำให้งานเลี้ยงวิวาห์ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เมื่อใกล้ถึงยามอู่ กัวไท่และหวงหมิ่นที่สวมชุดมงคลสีแดงสดใส ก็ออกมาทำพิธีคำนับฟ้าดินและแสดงความเคารพต่อบิดามารดาและผู้อาวุโสภายใต้การนำของเจ้าหน้าที่ประกอบพิธีกรรม “หนึ่งคำนับฟ้าดิน!” เจ้าหน้าที่พิธีกรรมตะโกนสุดเสียง หลังจากที่กัวไท่และหวงหมิ่นทำตาม เจ้าหน้าที่ก็กล่าวต่อว่า “สองคำนับบิดามารดา!” เมื่อมองดูหนุ่มสาวทั้งสอง หวงเผิงและซูเหยียน กัวซื่อหยวน และเหล่าผู้อาวุโส รวมถึงหวงเสี่ยวหลงต่างก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี หลังจากเสร็จสิ้นการคำนับบิดามารดา กัวไท่และหวงหมิ่นก็ทำพิธีคำนับครั้งที่สามซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายให้แก่กันในฐานะสามีภรรยา เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการ “ยอดเยี่ยม! ให้ทุกคนไปนั่งที่โต๊ะและเริ่มงานเลี้ยงได้เลย” ครู่ต่อมา กัวเฉิน บรรพชนตระกูลกัวก็ประกาศขึ้น หวงเสี่ยวหลงพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเห็นหวงเสี่ยวหลงพยักหน้า ทุกคนต่างก็เดินไปยังโต๊ะอาหาร รวมถึงแขกที่รออยู่ในโถงด้านนอก ซึ่งประกอบด้วยผู้นำตระกูลจากทั่วทุกอาณาจักรในจักรวรรดิต้วนเหริน กัวซื่อหยวนสั่งให้พ่อบ้านใหญ่จางเยว่เริ่มเสิร์ฟเหล้าและอาหารหลังจากได้รับสัญญาณอนุมัติจากกัวเฉินผู้เป็นบิดา “ครับ!” จางเยว่รับคำอย่างนอบน้อม เขาหันกลับไปแล้วตะโกนสั่ง: “ยกเหล้าและอาหารออกมา!” “ยกเหล้าและอาหารออกมา!” คนรับใช้ของตระกูลกัวต่างเร่งรีบขยับขยาย จานอาหารแล้วจานเล่าและไหน้ำเมาถูกนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะของแขกเหรื่อ ใช้เวลาไม่นานโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารที่หอมกรุ่นและสีสันน่ารับประทาน มีอาหารสิบหกอย่างในทุกโต๊ะ ล้วนแต่เป็นของเลิศรสจากทั้งบนบกและในทะเลที่ใครจะนึกถึงได้ เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังระงมไปทั่วบริเวณ อย่างไรก็ตาม เมื่อกัวไท่ยืนขึ้นพร้อมกับจอกเหล้าในมือเพื่อจะคารวะหวงเผิง หวงเสี่ยวหลง และคนอื่นๆ เสียงของหวงเสี่ยวหลงก็ดังขัดขึ้นอย่างเฉียบขาด: “เดี๋ยว!” มันกะทันหันเสียจนแขกเหรื่อต่างพากันตกใจ ทุกคนหันไปมองทางหวงเสี่ยวหลงเป็นตาเดียว ต่อหน้าทุกคน หวงเสี่ยวหลงใช้มือข้างเดียวดูดไหเหล้าเข้ามาไว้ในมือ: “เหล้านี้มีปัญหา!” “อะไรนะ?! เหล้ามีปัญหาอย่างนั้นหรือ?” ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างพากันตกตะลึง “นี่มัน...?!” กัวเฉิน, จักรพรรดิต้วนเหริน, จ้าวซู และจางฝู่ ต่างแลกเปลี่ยนสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร แสงสีดำและสีน้ำเงินอันเจิดจ้าก็พุ่งออกมาจากร่างของหวงเสี่ยวหลงราวกับสายฟ้า เผยให้เห็นวิญญาณยุทธ์มังกรคู่ที่อยู่ด้านหลังเขา มังกรทั้งสีดำและสีน้ำเงินต่างสูดดมไปที่ไหเหล้า แล้วดึงเอาเส้นสายสีม่วงเข้มออกมาจากเหล้าในไห พวกมันรวมตัวกันในอากาศเหนือขึ้นไป กลายเป็นเงาปีศาจที่เลือนรางและกรีดร้องอย่างโหยหวน ทำให้ทุกคนที่ได้ยินถึงกับสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว