บทที่ 1290 โฉมงามปริศนา ภายหลังจากตกลงเรื่องเลื่อนนัดหมายกับเหลียงเสี่ยวเซิงเป็นที่เรียบร้อย หลี่ลั่วหยางจึงนำทางหยวนมุ่งหน้าไปยังห้องพักส่วนตัวของนางบนชั้นที่สี่ มิใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด ในฐานะนักบรรเลงผู้เลื่องชื่อและทำรายได้สูงสุดของหอแห่งนี้ ห้องของหลี่ลั่วหยางจึงโอ่โถงกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งของชั้นสี่ ภายในถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าแฝงไว้ด้วยความรุ่มรวยประณีต เครื่องประดับประดาถูกจัดวางไว้อย่างกลมกลืนจนแทบไม่สังเกตเห็น ทว่าเมื่อหลี่ลั่วหยางไปยืนเคียงข้าง สิ่งเหล่านั้นกลับคล้ายจะช่วยขับเน้นความงามของนางให้โดดเด่นสว่างไสวขึ้นถนัดตา "เชิญท่านตามสบายเถิด" หลี่ลั่วหยางเอ่ยกับเขาพลางทรุดกายลงนั่งประจำที่ข้างแท่นบรรเลง หยวนนั่งลงตรงหน้านางโดยตรง "เอาละ ท่านอยากรู้อะไรเกี่ยวกับอาจารย์ของข้าบ้าง?" หลี่ลั่วหยางเอ่ยถาม "อ้อ ข้าขอบอกไว้ก่อน ข้อมูลเหล่านี้มิได้มาเปล่าๆ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าอยากให้ท่านบรรเลงเพลงด้วย 'พิณตรึงวิญญาณ' เล่มนั้นให้ข้าฟังเสียหน่อย" "ย่อมได้" หยวนพยักหน้ารับคำ "เช่นนั้นสำหรับคำถามแรก ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่ายามนี้เทพธิดาพิณอยู่ที่ใด?" "ไม่ทราบหรอก ทว่านางจะลงมาเยือนยังพิภพเบื้องล่างในทุกๆ สองสามร้อยปี" "ท่านคิดว่านางจะมาเยือนในเร็ววันนี้หรือไม่?" "ข้าเกรงว่าคงจะไม่เป็นเช่นนั้น เพราะนางเพิ่งมาเยือนไปเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน" "เข้าใจแล้ว... เช่นนั้นท่านมาเป็นศิษย์ของนางได้อย่างไรกัน?" "ครานั้นนางมาเป็นแขกของหอแห่งนี้ในวันที่ข้ากำลังขึ้นแสดงพอดี นางจึงเดินเข้ามาหาและเสนอจะช่วยชี้แนะให้ ทีแรกข้าปฏิเสธไปเพราะมิอาจล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง" "ถ้าอย่างนั้น—" หลี่ลั่วหยางยกมือขึ้นห้ามในยามที่หยวนเตรียมจะเอ่ยถามคำถามต่อไป นางกล่าวว่า "ข้าอยากฟังเพลงสักบทก่อนที่เราจะคุยกันต่อ" โดยมิได้เอ่ยคำใด หยวนวางพิณตรึงวิญญาณลงบนตักและเริ่มกรีดกรายปลายนิ้วบรรเลงเพลงด้วยรอยยิ้มละมุนที่ประดับอยู่บนดรุณหน้า "..." เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ นัยน์ตาของหลี่ลั่วหยางก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางสดับฟังโน้ตเพียงไม่กี่ตัวก็มั่นใจได้ทันทีว่าทักษะของชายหนุ่มผู้นี้ช่างสูงส่งราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ เสียงดนตรีของหยวนแทรกซึมผ่านกำแพงและขจรขจายไปทั่วอาคารอย่างรวดเร็ว สร้างความสั่นสะท้านให้แก่ทุกคนภายในหอ แม้แต่ผู้คนที่อยู่ภายนอกเมื่อได้ยินเสียงสำเนียงพิณอันไพเราะปานสรวงสวรรค์ ต่างก็กรูเข้ามาหวังจะได้ยลโฉมผู้บรรเลง ทว่าต้องพบกับความผิดหวังเมื่อไม่เห็นร่องรอยของผู้ใด "ใครกันที่เป็นคนบรรเลง?!" "มีเพียงเทพธิดาหลี่เท่านั้นที่จะเก่งกาจถึงเพียงนี้... ไม่สิ... ข้ามิเคยได้ยินบทเพลงนี้มาก่อนเลย!" "นอกจากเทพธิดาหลี่แล้วจะมีผู้ใดบรรเลงได้ถึงระดับนี้อีก? เสียงดังมาจากชั้นสี่เสียด้วย!" "หรือจะเป็นชายหนุ่มที่ขึ้นไปกับนาง? นางต้องล่วงรู้ถึงฝีมือของเขาแน่ ถึงได้ยอมเสี่ยงล่วงเกินผู้อาวุโสเหลียง!" หยวนบรรเลงเพลงเพียงหนึ่งนาที ซึ่งยังห่างไกลจากความเพียงพอที่จะคลายความกระหายในสุนทรียภาพของฝูงชน "ท่าน... ท่านเองก็เป็นศิษย์ของนางด้วยอย่างนั้นหรือ?" หลี่ลั่วหยางเอ่ยถามหลังจากเสียงเพลงจบลง หยวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับว่า "จะว่าเช่นนั้นก็ได้ เพราะนางเป็นผู้สอนวิธีใช้พิณเล่มนี้แก่ข้า" "ที่แท้นางเป็นผู้สอนท่าน... มิน่าเล่าท่านถึงได้บรรเลงมันได้ถึงเพียงนี้..." จากนั้นหยวนจึงถามต่อ "ข้าขอถามคำถามต่อไปได้หรือยัง?" นางพยักหน้า "ท่านพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเทพธิดาพิณกับเทพเจ้าแห่งดนตรีบ้างหรือไม่?" "เทพเจ้าแห่งดนตรีงั้นหรือ?" หลี่ลั่วหยางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน "คนไหนล่ะ? หลายปีที่ผ่านมามีผู้ดำรงตำแหน่งนี้มาแล้วมากมาย" "เอ่อ... คนที่ชื่อเทียนข่าย?" "เทียนข่าย... เสียใจด้วย ข้ามิเคยได้ยินชื่อเทพเจ้าแห่งดนตรีนามนั้นเลย" "เป็นเช่นนั้นเองหรือ..." คำตอบนี้ช่วยยืนยันข้อสงสัยของหยวนว่า เทียนข่ายมิเคยเป็นเทพเจ้าแห่งดนตรีเลย 'หากเทียนข่ายมิใช่เทพเจ้าแห่งดนตรี แล้วเขาเป็นใครกัน? และเหตุใดเทพธิดาพิณถึงได้ฝังจิตวิญญาณอยู่ในรูปสลักของเทพเจ้าแห่งดนตรี?' "ท่านช่วยบอกสิ่งที่ท่านรู้เกี่ยวกับเทพเจ้าแห่งดนตรีให้ข้าฟังได้ไหม ไม่ต้องเจาะจงบุคคล แต่เป็นเรื่องของตำแหน่งโดยรวม" หลี่ลั่วหยางพยักหน้า ทว่านางก็นิ่งมองไปยังพิณของเขาเป็นเชิงบอกใบ้ ชั่วครู่ต่อมา บทเพลงสวรรค์ก็กังวานก้องไปทั่วทั้งหออีกครา ดึงดูดลูกค้าให้หลั่งไหลเข้ามายังอาคารมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ครานี้เสียงดนตรีบรรเลงยาวนานกว่าเดิมเล็กน้อย ทำให้เหล่าคนงานภายในหอสามารถระบุตำแหน่งที่มาของเสียงได้อย่างแม่นยำ "เสียงมาจากห้องของท่านหญิงหลี่ไม่ผิดแน่!" "ต้องใช้เงินเท่าใดกันถึงจะจ้างคนเช่นเขาได้?" เจ้าของหอพึมพำกับตัวเองขณะครุ่นคิดถึงเม็ดเงินที่นางยินดีจะจ่าย เมื่อบทเพลงจบลงในอีกไม่กี่นาทีต่อมา หลี่ลั่วหยางจึงเอ่ยถาม "ท่านใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะฝึกฝนฝีมือจนถึงระดับนี้?" "ไม่กี่ปีครับ" เขาตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม หลี่ลั่วหยางหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ "มุกตลกของท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ไม่กี่ปีเนี่ยนะ... พรูด!" ใครก็ตามที่อยู่ในฐานะของนางย่อมต้องคิดว่าหยวนล้อเล่น ทว่าหากนางได้ล่วงรู้ว่าหยวนเพิ่งจะเริ่มจับพิณมาได้เพียงหนึ่งปี นางคงจะถอดใจเลิกเล่นดนตรีไปตลอดกาลเป็นแน่ "อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งเทพเจ้าแห่งดนตรีนั้นมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่บ่อยครั้ง จนปัจจุบันมิได้มีใครใส่ใจนัก หากท่านปรารถนา ท่านสามารถไปท้าประลองกับเทพเจ้าแห่งดนตรีคนปัจจุบันเพื่อชิงมันมาได้ ข้าเชื่อว่าด้วยฝีมือระดับท่านย่อมมีโอกาสชนะสูงทีเดียว" "ข้ามิได้สนใจในชื่อตำแหน่งหรอกครับ" เขาส่ายหน้าก่อนจะถามต่อ "อีกคำถาม ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดเทพธิดาพิณถึงต้องลงมายังพิภพเบื้องล่าง?" "ข้าเคยถามนางเรื่องนี้ นางบอกข้าว่ามาเพื่อเยี่ยมเยียน 'บ้านเก่า' ของนาง" "บ้านเก่าอย่างนั้นหรือ..." ภาพของอาคารหลังหนึ่งริมแม่น้ำพลันผุดขึ้นมาในหัวของหยวนทันที 'หืม? เดี๋ยวก่อนสิ ค่ายกลเคลื่อนย้ายภายในถ้ำอมตะของเทพธิดาพิณ... นั่นคือวิธีการเดินทางของนางอย่างนั้นหรือ? การมีอยู่ของมันจะดูสมเหตุสมผลขึ้นมากหากนางใช้มันเพื่อลงมาเยี่ยมเยียนพิภพเบื้องล่างทุกๆ สองสามร้อยปี เช่นนี้หมายความว่าข้ามีโอกาสที่จะได้พบนางในชั้นฟ้าที่ห้าอย่างนั้นหรือ?' เขาพลันตระหนักขึ้นได้ ในขณะเดียวกัน ณ พิภพเบื้องล่าง ร่างลึกลับในผ้าคลุมหน้ากำลังมุ่งหน้าตรงไปยังอาคารแห่งหนึ่ง "แสดงตัวมาด้วย!" ทหารยามที่หน้าประตูขวางทางคนผู้นี้ไว้ ร่างนั้นเลิกผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าอันสิริโฉมงดงามจนล่มเมือง นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจ "พิณตรึงวิญญาณ... ข้ามิอาจสัมผัสถึงกลิ่นอายของมันได้ เกิดอะไรขึ้นกับมัน?" แม้จะตกตะลึงในความงามปานเทพธิดาของนาง แต่ทหารยามก็ยังแข็งใจเอ่ยตอบว่า "ม-มันถูกเอาไปแล้ว" หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินข่าวร้าย รังสีจิตสังหารเจือจางแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง "ใครเป็นคนเอาไป?" "ข-ข้าไม่ทราบ ทว่าได้รับการยินยอมจากปรมาจารย์โจวแล้ว เพราะชายคนนั้นสามารถบรรเลงมันได้" "..." หญิงสาวนิ่งเงียบไปหลังจากได้รับรู้ความจริง จิตสังหารของนางสลายไปในทันที โดยมิได้เอ่ยคำใด หญิงสาวหันหลังกลับและเดินจากไป ก่อนจะเลือนหายไปในอากาศธาตุในชั่วพริบตา "น-นางเป็นใครกัน..." ทหารยามพึมพำด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย จิตใจของเขายังคงสั่นสะท้านติดอยู่ในบ่วงแห่งความงามของสตรีลึกลับผู้นั้น