## บทที่ 1313: ผู้เล่นหยวนปรากฏกาย! "เป็นไปได้อย่างไร... เหตุใดเจ้ายังยืนหยัดอยู่ได้?! พิษนั่นรุนแรงพอจะปลิดชีพแม้แต่ระดับจิตราชา (Spirit Lord) ได้อย่างง่ายดาย! เจ้าควรจะลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดเจียนตายไปแล้วสิ!" มูอวี๋อุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา นี่เป็นครั้งแรกที่ใครบางคนถูกพิษของเขาเข้าไปแล้วยังไม่ล้มลง 'หรือว่าพิษของข้าจะไร้ผล? ไม่ เป็นไปไม่ได้! ข้าอุตส่าห์ประวิงเวลาตั้งห้านาทีกว่าก่อนจะเริ่มกระตุ้นพิษ! มันไม่มีทางจะอ่อนแอเกินไปแน่ๆ!' "หากผมเป็นเพียงระดับจิตราชา พิษของเจ้าก็คงจะได้ผลอยู่หรอก แต่น่าเสียดายสำหรับเจ้า... เพราะผมไม่ใช่ระดับจิตราชา" หยวนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "อะไรนะ...? อย่าบอกนะว่า... เจ้าอยู่ระดับราชันวิญญาณ (Spirit King)?!" มูอวี๋แผดเสียงหลงด้วยความตกตะลึง สิ้นคำประกาศนั้น เสียงฮือฮาและอาการสูดหายใจด้วยความช็อกดังระงมไปทั่วกลุ่มผู้ชมที่เฝ้าดูอยู่ 'หากข้าเป็นเพียงราชันวิญญาณธรรมดา พิษนั่นคงสร้างความเสียหายมหาศาลไปแล้ว' หยวนคิดในใจ ทว่าด้วยทักษะการฟื้นฟู (Regeneration) อันเหนือชั้นของเขา ทำให้ร่างกายยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วนแม้จะถูกพิษร้ายแทรกซึมก็ตาม "มะ... ไม่มีทาง... เจ้าบรรลุระดับราชันวิญญาณได้รวดเร็วปานนี้ได้อย่างไร? แม้แต่กลุ่มผู้เล่นระดับแถวหน้ายังอยู่เพียงระดับมหาปรมาจารย์วิญญาณ (Spirit Grandmaster) ส่วนพวกระดับหัวกะทิก็เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับจิตราชาเท่านั้นเอง!" มูอวี๋ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยวนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้ตัวอีกทีมันก็เป็นไปแล้ว" หากมูอวี๋ล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วหยวนคือราชันวิญญาณระดับสูงสุดที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้มากกว่านี้เพียงเพราะกายาพิเศษอันเป็นเอกลักษณ์ เขาคงจะเสียสติไปมากกว่านี้เป็นแน่ "เอาเถอะ เจ้ามีอะไรจะโชว์ผมอีกไหม?" หยวนถามต่อ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหรี่ตาลงจ้องเขม็ง "หากมีเพียงเท่านี้ ผมจะขอจบการประลองอันแสนสั้นนี้เสียที" มูอวี๋รู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจเพียงแค่สบเข้ากับสายตาของหยวน "ยะ... ยังไม่จบ!" มูอวี๋คำรามลั่นพร้อมกับกำหมัดแน่นแล้วพุ่งทะยานเข้าหา 'บัดซบ! บัดซบที่สุด! หากข้าไม่สามารถล้มมันได้ด้วยไพ่ตายใบนี้ แล้วข้าจะเหลือโอกาสอะไรอีก?! ข้าไม่มีทางเอาชนะมันได้เลยถ้าไร้ซึ่งพิษ!' มูอวี๋ร่ำร้องในใจขณะรัวดาบคู่เข้าใส่หยวนอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นภาพนั้น หยวนก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ "ดูท่าเจ้าคงจะหมดมุกแล้วจริงๆ" "เดี๋ยวก่อน!" มูอวี๋ร้องตะโกน "ผมจะให้เวลาเจ้าอีกหนึ่งนาที" หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง มูอวี๋พยายามเค้นสมองจนสุดกำลัง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่มีสิ่งใดจะแสดงให้เห็นได้อีก "ในเมื่อเจ้าช่วยให้ผมได้เห็นอะไรดีๆ บ้าาง ผมก็จะช่วยเจ้าเป็นการตอบแทนแล้วกัน" อยู่ๆ หยวนก็โพล่งออกมา "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" มูอวี๋ขมวดคิ้วด้วยความฉงน "เจ้อยากจะพิสูจน์ข่าวลือเรื่องความแข็งแกร่งของผมไม่ใช่หรือ? แล้วข่าวลือพวกนั้นว่าอย่างไรบ้างล่ะ?" หยวนถาม "เอ่อ... ก็ที่ว่าเจ้ามีพลังมหาศาลขนาดทำลายภูเขาได้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว..." มูอวี๋นึกถึงหนึ่งในคอมเมนต์ที่เขาเคยอ่านผ่านตาในโลกออนไลน์ "ทำลายภูเขาด้วยการฟันครั้งเดียวงั้นหรือ?" หยวนกวาดสายตาไปรอบๆ และเห็นเทือกเขาหลายลูกตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวว่า "ถึงผมอยากจะแสดงให้เห็นว่าทำลายภูเขาได้จริง แต่ผมคงไม่ทำลายธรรมชาติด้วยเหตุผลไร้สาระแบบนั้นหรอก เอาเป็นว่าผมจะแสดงอย่างอื่นให้เจ้าดูแทนแล้วกัน" ทันใดนั้น หยวนก็ปลดปล่อยพลังบ่มเพาะออกมา พลังวิญญาณพวยพุ่งออกจากร่างประดุจเขื่อนแตก "จะ... จะ... เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?!" มูอวี๋ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจกลัว และรีบตะเกียกตะกายถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ หยวนกระชับดาบจักรพรรดิสวรรค์ (Empyrean Overlord) ในมือ ยืนตระหง่านด้วยท่วงท่าอันน่าเกรงขามดุจราชันเหนือผู้คน "ขอร้องล่ะ! ไว้ชีวิตข้าด้วย!" มูอวี๋ร้องลั่นพร้อมน้ำตาที่รินไหลด้วยความหวาดกลัวจับใจ **[วิชาดาบผ่าสวรรค์! (Heaven Splitting Sword Strike!)]** หยวนตวัดดาบออกไป ทว่าเป้าหมายไม่ใช่ที่ร่างของมูอวี๋ วินาทีต่อมา ลำแสงพลังวิญญาณขนาดมหึมาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหาประดุจมังกรทองทะลวงเมฆา แรงปะทะแผ่ซ่านไปทั่วชั้นบรรยากาศจนเมฆหมอกที่เคยหนาทึบพลันสลายหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าที่สว่างไสวไร้เงาเมฆสุดลูกหูลูกตา พลังวิญญาณจากทักษะนี้รุนแรงและมหาศาลเสียจนผู้ชมบางส่วนถึงกับหน้ามืดเป็นลมไปชั่วขณะ "เป็นอย่างไรบ้าง? พลังระดับนี้น่าจะเพียงพอสำหรับการถล่มภูเขาสักลูกแล้วใช่ไหม" หยวนหันมามองมูอวี๋พร้อมรอยยิ้มจางๆ มูอวี๋ทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ อย่างคนไร้สติ 'อย่าว่าแต่ภูเขาเลย! ด้วยพลังขนาดนี้ เขาสามารถล้างบางภูเขาเป็นสิบลูก หรือทำลายล้างเมืองทั้งเมืองให้หายไปได้ในพริบตาเดียว!' มูอวี๋กรีดร้องอยู่ในใจ ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยง (Xiong Family) ซึ่งเป็นจุดรวมพลของเหล่าผู้ถูกเนรเทศ (Exiles) ทุกคนต่างก็ตื่นตัวจากสัมผัสถึงพลังวิญญาณอันมหาศาลที่เพิ่งปะทุขึ้น พวกเขายุติทุกกิจกรรมและรีบพุ่งไปที่หน้าต่าง เฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าที่เคยขมุกขมัวซึ่งกลับกลายเป็นสว่างจ้าในชั่วพริบตา "นั่นมันพลังบ้าอะไรกัน?!" "ใครเป็นคนปลดปล่อยพลังวิญญาณขนาดนี้ออกมา? คิดจะถล่มเมืองทิ้งหรืออย่างไร?" เหล่าผู้ถูกเนรเทศต่างเริ่มให้ความสนใจในตัวผู้ที่ปล่อยพลังนี้ออกมา ทว่ามันก็ยังไม่รุนแรงพอที่จะทำให้พวกเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวแต่อย่างใด ในเวลาเดียวกันนั้นเอง สิบตระกูลใหญ่ก็ได้รับคำยืนยันเรื่องการปรากฏตัวของหยวนในป่าไผ่มายา (Enchanted Bamboo Forest) "ข่าวลือเป็นจริง! ข้าเห็นผู้เล่นหยวนอยู่ที่นั่นด้วยตาตัวเอง! เขากำลังประลองกับผู้เล่นอีกคนหนึ่งด้วย!" "มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่ข้างเขาด้วยไหม?" เซี่ยงลู่ (Xiong Lu) เอ่ยถามเสียงเข้ม "เด็กผู้หญิงงั้นหรือ? ไม่ครับ ผมไม่เห็นใครเลย เขาอยู่ตัวคนเดียว" "ชิ" เซี่ยงลู่เดาะลิ้นด้วยความรำคาญใจ 'หากเราไม่กำจัดนังเด็กนั่น—ขุมพลังที่แท้จริงของมัน—ต่อให้เราฆ่าผู้เล่นหยวนกี่ครั้งมันก็ไร้ความหมาย' เซี่ยงลู่ขบคิดในใจ 'ไม่สิ... นังนั่นไม่ควรจะอยู่ไกลนัก ในฐานะผู้ถูกเนรเทศ นังนั่นมีหน้าที่ต้องปกป้องคู่หูของตัวเอง หากเราไล่ต้อนผู้เล่นหยวนจนมุม นังเด็กนั่นต้องปรากฏตัวออกมาช่วยมันแน่' รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยงลู่ 'แบบนี้แหละสมบูรณ์แบบ เราจะจับผู้เล่นหยวนเป็นตัวประกัน แล้วทรมานมันจนกว่านังเด็กนั่นจะโผล่หัวออกมา' "ฟังข้าให้ดี! ข้าต้องการให้เจ้าและทุกคนที่นั่นถ่วงเวลาหยวนไว้จนกว่าพวกเราจะไปถึง! ข้าไม่สนว่าเจ้าต้องใช้วิธีไหน! แต่อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!" เซี่ยงลู่ออกคำสั่งผ่านโทรศัพท์อย่างเด็ดขาดก่อนจะตัดสายแล้วรีบติดต่อไปยังคนอื่นๆ "ผู้เล่นหยวนปรากฏตัวแล้วที่ป่าไผ่มายา! เราจะเคลื่อนพลเดี๋ยวนี้! รวมกำลังพลทั้งหมด! วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผู้เล่นหยวนจะได้อยู่บนจุดสูงสุด!" ไม่นานหลังจากวางสาย สิบตระกูลใหญ่ก็เรียกตัวผู้ถูกเนรเทศและคู่หูทุกคนออกมาพร้อมกัน "เรายืนยันตำแหน่งของผู้ถูกเนรเทศจากเผ่าอสุรา (Asura Clan) ได้แล้ว เราต้องออกเดินทางทันที ไปรวมพลกันที่หน้าคฤหาสน์เดี๋ยวนี้!" ราชินีเพลิง (Fiery Queen) แผดเสียงก้องกังวานไปทั่วทั้งคฤหาสน์เพื่อให้ทุกคนได้รับทราบโดยทั่วกัน