บทที่ 435 - การบำเพ็ญเพียรของเม่ยซิ่ว "หยวน... ฉันทะลวงผ่านแล้ว" เม่ยซิ่วหยุดยั้งการบำเพ็ญเพียร ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยจากความตื่นเต้นที่แผ่ซ่านอยู่ภายในทรวงอก "ผมสังเกตเห็นแล้ว ยินดีด้วยนะที่ได้กลายเป็นผู้ฝึกตนอย่างเต็มตัว" หยวนกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้มละมุน "หลังจากนี้ฉันควรทำอย่างไรต่อ?" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ผมคิดว่าคุณคงต้องบำเพ็ญเพียรต่อไป" "แล้วเมื่อไหร่ฉันถึงควรจะหยุดล่ะ?" "เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ หรือเมื่อคุณรู้สึกว่าความคืบหน้าในการฝึกเริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด" "ฉันเข้าใจแล้ว จะลองพยายามฝึกฝนต่ออีกสักหน่อย" เม่ยซิ่วพยักหน้ารับคำ ก่อนจะจมดิ่งเข้าสู่ห้วงแห่งการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง "นางน่าจะเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ที่สุดในสวรรค์ชั้นล่างเท่าที่เสี่ยวฮวาเคยพบพานมา... หากไม่นับรวมพี่หยวนและเหล่าสัตว์เทพ" เสี่ยวฮวาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เม่ยซิ่วเข้าสู่ภวังค์ไปครู่หนึ่ง "นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมเห็นเธอเอ่ยปากยอมรับในตัวใครสักคน" หยวนกล่าวพลางยิ้มกว้าง เสี่ยวฮวาเพียงพยักหน้าเงียบๆ แทนคำตอบ กาลเวลาล่วงเลยไปราวห้าชั่วโมง ในที่สุดเม่ยซิ่วก็บรรลุถึงระดับวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 4 [ท่านได้ดูดซับปราณเพียงพอสำหรับการทะลวงระดับ] [ท่านได้บรรลุระดับผู้ฝึกตนระดับวิญญาณฝึกหัด ขั้นที่ 2] [พละกำลังกาย, พลังป้องกันกาย +100] [พลังจิต, พลังป้องกันจิต +175] [ท่านได้ดูดซับปราณเพียงพอสำหรับการทะลวงระดับ] [ท่านได้บรรลุระดับผู้ฝึกตนระดับวิญญาณฝึกหัด ขั้นที่ 3] [พละกำลังกาย, พลังป้องกันกาย +125] [พลังจิต, พลังป้องกันจิต +200] [ท่านได้ดูดซับปราณเพียงพอสำหรับการทะลวงระดับ] [ท่านได้บรรลุระดับผู้ฝึกตนระดับวิญญาณฝึกหัด ขั้นที่ 4] [พละกำลังกาย, พลังป้องกันกาย +150] [พลังจิต, พลังป้องกันจิต +225] "ฉันบำเพ็ญเพียรไปนานเท่าไหร่แล้ว?" เม่ยซิ่วเอ่ยถามหลังจากที่นางหลงลืมวันเวลาไปในห้วงสมาธิ "ประมาณห้าชั่วโมงได้" หยวนตอบหลังจากตรวจสอบเวลาที่เหลืออยู่ในกุญแจ "ห้าชั่วโมงเชียวหรือ?" เม่ยซิ่วอุทานด้วยความประหลาดใจ เพราะสำหรับนางแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านไปนั้นดูสั้นเพียงชั่วครู่เดียว "หากคุณอยากจะฝึกต่อ ผมก็ไม่ขัดหรอกนะ เพราะอย่างไรเสียพวกเราก็ไม่มีแผนจะทำอะไรอย่างอื่นอยู่แล้ว" หยวนกล่าวกับนาง เม่ยซิ่วพยักหน้าเห็นพ้อง "ตกลงค่ะ ฉันจะฝึกต่ออีกสักพักจนกว่าหยูหรูจะเรียกพวกเราไปเล่นด้วยกัน แต่ก่อนหน้านั้นให้ฉันไปเตรียมมื้อค่ำก่อนนะคะ" "พวกเราควรออกไปจากห้องนี้ก่อนจะล็อกเอาต์ เพื่อจะได้ไม่เป็นการเสียเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด" หยวนเสริม "แล้วเจอกันนะเสี่ยวฮวา" หยวนกล่าวอำลาเด็กสาวก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากโลกคัลทิเวชันออนไลน์ ทันทีที่กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เม่ยซิ่วก็ตรงไปเตรียมอาหารเย็น ในขณะที่หยวนยังคงหมกมุ่นกับการบำเพ็ญเพียรในโลกจริงต่อไป ภายหลังจากมื้อค่ำและดูแลให้หยวนชำระล้างร่างกายเรียบร้อยแล้ว เม่ยซิ่วก็นั่งลงบนเตียงของตนเอง พยายามจะโคจรลมปราณตาม 'คัมภีร์ตัดวิญญาณ' ทว่ามันกลับไม่เหมือนกับการบำเพ็ญเพียรในโลกออนไลน์ นางไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที "หยวน... ตื่นอยู่หรือเปล่า?" เม่ยซิ่วเคาะประตูห้องของเขาหลังจากไม่เห็นความคืบหน้าในการฝึก โดยหวังว่าเขาจะมีคำแนะนำดีๆ ให้กับนาง "ผมยังตื่นอยู่" เสียงของหยวนดังกังวานขึ้นในอีกอึดใจต่อมา "ฉันกำลังมีปัญหากับการบำเพ็ญเพียรน่ะ" นางเอ่ยบอก "มีอะไรให้ผมช่วยไหม? แต่น่าเสียดายที่ในโลกนี้ผมคงช่วยอะไรคุณได้ไม่มากนัก" "ฉันพยายามจะใช้คัมภีร์ตัดวิญญาณ แต่ทุกครั้งที่พยายามจะจดจำเนื้อหาในคัมภีร์ มันกลับเลือนรางราวกับจำอะไรไม่ได้เลย" "อ๋อ... นั่นคงเป็นเพราะคุณเพิ่งจะเรียนรู้วิชานี้ได้เพียงวันเดียว ลองฝึกฝนวิชานี้ในคัลทิเวชันออนไลน์ต่ออีกสักสองสามวันดูนะ" หยวนให้คำแนะนำ "ตกลงค่ะ" เม่ยซิ่วกลับเข้าห้องของตนเองและเข้าสู่โลกออนไลน์เพื่อบำเพ็ญเพียรต่อตลอดทั้งคืน รุ่งเช้ามาเยือน นางหยุดพักการฝึกเพื่อเตรียมมื้อเช้าให้หยวน และหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เข้าสู่เกมพร้อมกันอีกครั้ง "เมื่อคืนนี้ฉันสามารถบรรลุถึงขั้นที่ห้าได้แล้วล่ะ แต่มันดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลานานขึ้นมากในแต่ละระดับกว่าจะทะลวงผ่านไปได้" เม่ยซิ่วบอกกับเขา แม้การบรรลุถึงขั้นที่สี่จะใช้เวลาเพียง 5 ชั่วโมง แต่การจะก้าวไปสู่ขั้นถัดไป นางต้องใช้เวลาตลอดทั้งคืน—รวมกว่า 8 ชั่วโมงในการบำเพ็ญเพียรอย่างต่อเนื่อง ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น พัฒนาการของนางก็ยังรวดเร็วกว่าผู้เล่นส่วนใหญ่ในคัลทิเวชันออนไลน์ ณ เวลานี้อย่างเทียบไม่ติด "ฮ่าๆ ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งการฝึกตนนะเม่ยซิ่ว เมื่อเจ้าบรรลุถึงระดับของผม การจะเลื่อนระดับเพียงขั้นเดียวอาจต้องใช้เวลาเป็นแรมวัน หรือเผลอๆ อาจเป็นแรมสัปดาห์เลยทีเดียว" หยวนหัวเราะร่วน เสี่ยวฮวาที่ยืนอยู่ข้างกายลอบมองเขาพลางเอ่ยเบาๆ "และหากพี่หยวนเป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดาสามัญละก็... มันคงต้องใช้เวลานานกว่านั้นเป็นร้อยเท่า" ครู่ต่อมา หยวนถามเม่ยซิ่วว่า "คุณจะบำเพ็ญเพียรต่อใช่ไหม?" "ค่ะ" "ถ้าอย่างนั้นผมจะไปสำรวจร้านอาหารแถวนี้ดูสักหน่อย เว้นแต่ว่าคุณอยากจะไปด้วยกัน" "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนต่อ" เม่ยซิ่วปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "ตกลง ขอให้มีความสุขกับการฝึกนะ อีกสองสามชั่วโมงผมจะกลับมา" หยวนก้าวออกจากที่พำนักของผู้บำเพ็ญเพียรพร้อมกับเสี่ยวฮวา ทิ้งให้เม่ยซิ่วอยู่ท่ามกลางความสงบเพื่อฝึกปรือพลังต่อไป "วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม เสี่ยวฮวา?" หยวนเอ่ยถาม "อะไรก็ได้ที่พี่หยวนต้องการค่ะ" นางตอบกลับในทันที "แล้วเฟิงเฟิงกับอิ่งอิ่งล่ะ? มีอะไรที่พวกเจ้าอยากทานเป็นพิเศษหรือเปล่า?" หยวนถามต่อถึงสัตว์เทพทั้งสอง "สุดแล้วแต่ความประสงค์ของนายน้อยเลยเจ้าค่ะ" "ข้าก็ทานได้ทุกอย่าง ไม่ได้เกี่ยงว่าจะเป็นอะไร" หลานอิ่งอิ่งกล่าวเสริม "ตกลง งั้นผมจะเดินดูรอบๆ ว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง" หยวนเริ่มก้าวย่างไปตามท้องถนนในเมืองจนกระทั่งพบร้านอาหารที่ดูเข้าท่าร้านหนึ่ง เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะลิ้มลองอาหารที่นี่ เฟิงยวี่เสียงและหลานอิ่งอิ่งก็ปรากฏกายขึ้นเพื่อร่วมวงมื้ออาหารด้วย "ยิน... ยินดีต้อนรับสู่สวนสวรรค์ปทุม (Lotus Gourmet) ขอรับ ท่านผู้มีเกียรติ..." พนักงานต้อนรับถึงกับเสียกิริยาด้วยความตื่นตะลึงในความงามพิลาศล้ำของเฟิงยวี่เสียงและหลานอิ่งอิ่ง มิพักต้องกล่าวถึงกลิ่นอายความสูงศักดิ์ราวกับขุนนางชั้นสูงที่แผ่ออกมาจากตัวหยวนและเสี่ยวฮวา ไม่ใช่เพียงพนักงานต้อนรับเท่านั้น ทุกสายตาภายในร้านต่างหยุดชะงักและจดจ้องมายังกลุ่มของพวกเขาด้วยความเลื่อมใส ราวกับกำลังเฝ้ามองเชื้อพระวงศ์ผู้สูงส่งก็มิปาน "สี่ที่" หยวนกล่าวเรียบๆ "ร... รับทราบแล้วขอรับ เชิญทางนี้เลย!" พนักงานรีบนำทางพวกเขาไปยังโต๊ะที่ดีที่สุดภายในห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุดของร้าน "กระผมจะรอรับใช้อยู่หน้าห้อง หากท่านต้องการสิ่งใดเรียกใช้ได้ทันทีเลยนะขอรับ" พนักงานกล่าวด้วยความนอบน้อม หยวนเริ่มกวาดสายตามองเมนูอาหาร แต่ก่อนที่จะดูจนจบเขาก็วางมันลงพร้อมกับเอ่ยคำที่ทำให้คนฟังถึงกับสั่นสะท้าน "ผมขอ... ทุกอย่างที่มีในเมนูนี้ก็แล้วกัน" "ท... ทุกอย่างเลยหรือขอรับ?" พนักงานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มีรายการอาหารไม่ต่ำกว่า 200 ชนิดในเมนูนั้น และด้วยจำนวนคนเพียงสี่คน มันดูเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะจัดการกับอาหารทั้งหมดได้ อย่างไรก็ตาม พนักงานต้อนรับก็มิได้ปริปากท้วงติง เขาเพียงพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจ "จัดให้เเเดี๋ยวนี้เลยขอรับ ท่านผู้มีเกียรติ!"