**บทที่ 643: ขุนเขามังกรขด** “เฮ้ หยวน! ไม่ได้พบกันเสียตั้งนาน! พวกเจ้าเป็นอย่างไรกันบ้าง?” หวังหมิงเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โดยมีพรรคพวกคนอื่นๆ ติดตามมาทางด้านหลัง “สวัสดีทุกคน ทางฝั่งพวกเราทุกอย่างเรียบร้อยดี แล้วพวกเจ้าล่ะเป็นอย่างไรบ้าง?” “น่าเบื่อสุดๆ ไปเลยล่ะ เพราะพวกเราแทบจะฝึกซ้อมในโรงแรมที่พักไม่ได้เลย ตอนนี้พวกเราเฝ้ารอที่จะมีฐานบัญชาการเป็นของตัวเองใจจะขาด จะได้ฝึกซ้อมกันให้เต็มที่เสียที!” หยวนคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันเถอะว่าสมาคมผู้บ่มเพาะได้เตรียมอะไรไว้ให้เราบ้าง” เมื่อเดินทางมาถึงสมาคมผู้บ่มเพาะ พวกเขาได้พบกับประธานลีที่ยืนรออยู่ตรงทางเข้าด้วยท่าทีที่แสดงออกถึงความเคารพอย่างเห็นได้ชัด “อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน ทางสมาคมผู้บ่มเพาะของเราได้จัดหาฐานบัญชาการ 5 แห่งที่ตรงตามความต้องการของพวกท่านไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่ในเมืองนี้ หากพวกท่านพร้อมเมื่อไหร่ เราสามารถไปเยี่ยมชมแต่ละแห่งได้ทันที” “พวกเราไปดูกันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้” หยวนตอบตกลง “ตกลงครับ โปรดตามข้ามา ทางเราได้เตรียมพาหนะไว้รอรับทุกท่านแล้ว” หยวนและคนอื่นๆ ติดตามประธานลีไปยังลานจอดรถ ที่นั่นมีรถลิมูซีนคันยาวเหยียดจอดรออยู่ ซึ่งมันโอ่อ่าและกว้างขวางพอที่จะรองรับพวกเขาทั้งสิบคนได้อย่างสบาย เมื่อทุกคนเข้าประจำที่ ประธานลีก็ก้าวเข้าสู่ที่นั่งคนขับและควบคุมพวงมาลัยด้วยตนเอง เขายอมลดตัวลงมาทำหน้าที่เป็นสารถีส่วนตัวให้ แม้ว่าตนเองจะมีตำแหน่งสูงส่งในสมาคมผู้บ่มเพาะก็ตาม ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัว ประธานลีก็เอ่ยขึ้นว่า “บนโต๊ะควรจะมีซองจดหมายสีเหลืองวางอยู่ ในนั้นมีข้อมูลและรูปภาพของฐานบัญชาการที่เราคัดเลือกมา พวกท่านสามารถเปิดดูได้ตามใจชอบเลยนะครับ” หยวนหยิบซองสีเหลืองนั้นขึ้นมาเปิดออกและดึงเอกสารภายในออกมาพิจารณา “ในนี้มีข้อมูลของฐานบัญชาการแค่สี่แห่งเองนี่ครับ ผมนึกว่าเรามีห้าแห่งเสียอีก?” หยวนเอ่ยถามด้วยความสงสัยหลังจากตรวจสอบดูแล้ว ประธานลีหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวว่า “แห่งสุดท้ายนั้นตั้งอยู่ในสถานที่ที่พิเศษเป็นอย่างยิ่ง ข้าเลยอยากจะเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์น่ะครับ อย่างไรก็ตาม มันเป็นสถานที่ที่แพงที่สุดในบรรดาทั้งหมด ดังนั้นเราจะเก็บไว้ดูเป็นที่สุดท้าย” เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงจุดหมายแรก ซึ่งเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางย่านมหาเศรษฐีที่หรูหรา “หากพวกท่านใส่ใจเรื่องเพื่อนบ้าน ในละแวกนี้ยังมีกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ตั้งอยู่อีกสองสามกลุ่มด้วยนะ” ประธานลีกล่าวขณะนำทางพวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์ที่มีห้องหับมากกว่า 50 ห้อง และครึ่งหนึ่งในนั้นเป็นห้องนอน หยวนรู้สึกประทับใจในขนาดของมันเล็กน้อย ทว่าเมื่อนำไปเปรียบกับที่พำนักหลักของตระกูลหยวนแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็ยังถือว่า ‘เล็กจ้อย’ ไปถนัดตา “เชิญสำรวจได้ตามสบายเลยครับสหายเต๋าหยวนและทุกท่าน ข้าจะรออยู่ตรงนี้หากพวกท่านต้องการอะไร อ้อ... ที่นี่ราคา 50 ล้านนะครับ” ประธานลีบอกกล่าวกับพวกเขา จากนั้น หยวนและคนอื่นๆ ก็เริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ สถานที่พร้อมกัน “โอ้โห มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ด้วยล่ะ” “ห้องยิมนี่ดูจะเล็กไปหน่อยนะ...” “ไปดูสวนหลังบ้านกันเถอะ...” ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็สิ้นสุดการสำรวจ “พวกเจ้าคิดอย่างไรกับที่นี่บ้าง?” หยวนหันไปถามความเห็นจากพรรคพวก “มันก็เป็นสถานที่ที่ดีนะ แต่ข้าว่าบรรยากาศของมันไม่ค่อยเหมาะจะเป็นฐานบัญชาการเท่าไหร่ มันเหมือนบ้านพักอาศัยธรรมดามากกว่า” หวังหมิงให้ความเห็น ซึ่งคนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นพ้อง “เรายังเหลือที่อื่นให้ดูอีกสี่แห่ง” ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็กลับไปหาประธานลี “เป็นอย่างไรบ้างครับ ชอบที่นี่ไหม?” ประธานลีเอ่ยถาม หยวนบอกเล่าความรู้สึกและข้อเสนอแนะของเขาออกไป “เข้าใจแล้วครับ... ไม่ต้องกังวลไปหากพวกท่านไม่ถูกใจ เราไปดูที่ถัดไปกันเถอะ หวังว่ามันจะดีกว่าที่นี่นะ” ดังนั้น ประธานลีจึงพาพวกเขาไปยังสถานที่ถัดไป และเหตุการณ์เช่นนี้ก็ดำเนินต่อไปตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพวกเขาได้เยี่ยมชมอาคารต่างๆ ไปเกือบครบทั้งหมด “ที่ล่าสุดนี่ดีที่สุดเท่าที่ดูมาเลยนะ แต่มันก็ยังรู้สึกขาดอะไรบางอย่างไปอยู่ดี...” หวังหมิงกล่าวพึมพำ “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน...” “ไม่เป็นไรครับ เรายังมีอีกหนึ่งสถานที่ที่เหลืออยู่ และข้ารับรองได้เลยว่ามันจะยอดเยี่ยมกว่าสี่แห่งแรกที่ผ่านมาหลายเท่าตัวนัก” ประธานลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “สถานที่แห่งนี้มีความพิเศษอย่างไรหรือครับ?” ซื่อหลางเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ ประธานลีหยิบซองจดหมายอีกซองออกมาส่งให้พวกเขาก่อนจะสตาร์ทรถ “ขุนเขามังกรขด?” หยวนเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนซองจดหมาย “ใช่แล้วครับ! ฐานบัญชาการแห่งใหม่ของพวกท่านจะตั้งอยู่บน ‘ขุนเขามังกรขด’ เพียงหนึ่งเดียวแห่งนี้!” ประธานลีกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ เขากล่าวเสริมต่อว่า “กว่าจะได้ที่นี่มาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ มีกลุ่มอิทธิพลมากมายมหาศาลที่ปรารถนาจะเข้าไปอยู่ที่นั่น แต่พวกเขาทั้งหมดล้วนถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย” “ผมไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้มาก่อนเลย” หยวนสารภาพตามตรง “มันอยู่ไกลออกไปเล็กน้อยแต่ก็ยังอยู่ในเขตเมือง ขุนเขามังกรขดเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ ซึ่งที่นั่น—” “เป็นสถานที่ที่เหล่าตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในโลกอาศัยอยู่ค่ะ” ฉู่หลิวเซียงเอ่ยขัดจังหวะประธานลีขึ้นมาทันควัน “เอ๋? เจ้าก็รู้จักที่นี่ด้วยหรือ?” หยวนหันไปมองเธอ ฉู่หลิวเซียงพยักหน้าและกล่าวว่า “แน่นอนสิคะ เพราะครอบครัวของฉันก็อาศัยอยู่ที่นั่นอย่างไรเล่า” “อะไรนะ! ครอบครัวของท่านอาศัยอยู่ที่นั่นงั้นหรือ?” ประธานลีถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น และความสนใจในตัวตนเบื้องหลังของหญิงสาวนางนี้ก็พุ่งสูงขึ้นทันที เหล่าศิษย์จากสวนหยกต่างมองไปที่ฉู่หลิวเซียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการพินิจพิจารณา พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้มาจากครอบครัวธรรมดาๆ แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะสังกัดอยู่ในตระกูลที่พำนัก ณ ขุนเขามังกรขด “พี่หยวนคะ ถ้าพี่ไปอยู่ที่ขุนเขามังกรขด ฉันก็จะสามารถไปหาพี่ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ต่อให้ฉันต้องกลับบ้านไปแล้วก็ตาม” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มหวานหยด “ข้าเองก็อยากจะไปพบครอบครัวของเจ้าเหมือนกัน” หยวนพยักหน้ารับ ประธานลีกล่าวเสริมขึ้นว่า “สหายเต๋าหยวน ขุนเขามังกรขดแห่งนี้ยังอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณด้วยนะครับ อันที่จริง มันน่าจะเป็นสถานที่ที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นที่สุดในประเทศนี้เลยก็ว่าได้” “โอ้? ถ้าอย่างนั้นมันก็เหมือนกับถ้ำเซียนเลยใช่ไหมครับ?” “ใช่แล้วค่ะ” ฉู่หลิวเซียงพยักหน้ายืนยัน “ทว่ามันดียิ่งกว่าถ้ำเซียนเสียอีก และมันไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่พื้นที่แคบๆ เหมือนในสวนหยก ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งคุณอาศัยอยู่บนพื้นที่ที่สูงขึ้นไปเท่าไหร่ พลังวิญญาณก็จะยิ่งหนาแน่นและพรั่งพรูมากขึ้นเท่านั้น” “ตอนนี้ความคาดหวังที่ข้ามีต่อขุนเขามังกรขดพุ่งสูงขึ้นมากเลยล่ะ ข้าแทบจะรอชมสถานที่แห่งนั้นไม่ไหวแล้ว” หยวนเอ่ยด้วยความตื่นเต้นพร้อมรอยยิ้ม สามชั่วโมงต่อมา รถลิมูซีนคันงามก็ได้หยุดลงเบื้องหน้าภูเขาขนาดย่อมทว่าตั้งตระหง่านสูงชัน ซึ่งถูกโอบล้อมไว้ด้วยกำแพงหนาทึบราวกับปราการเหล็ก สำหรับตัวขุนเขานั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ปลีกตัวออกห่างจากความวุ่นวาย ปราศจากสิ่งปลูกสร้างใดๆ ในระแวกนั้น ประหนึ่งหลุดเข้ามาท่ามกลางพงไพรที่เร้นลับ “เรามาถึงกันแล้วครับ” ประธานลีเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงเปี่ยมศรัทธา