**บทที่ 620 - การเข้าพบจักรพรรดินีภูต** ‘ขอลองดูหน่อยเถอะ...’ หยวนรำพึงกับตัวเองในใจ ในวินาทีต่อมา ร่างของเขาก็เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเสิ่นสือในทันที เขาตัดการเชื่อมต่อออกจากเกมไปเสียดื้อๆ "เอ๊ะ? เขาหายไปไหนกัน..." เสิ่นสืออุทานด้วยความมึนงงกับการหายตัวไปอย่างกะทันหันของหยวน ทว่า เมื่อเธอพยายามจะครุ่นคิดหาคำตอบถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ๆ ความสนใจที่มีต่อเรื่องนี้ก็มลายหายไปอย่างไร้สาเหตุ ราวกับมีอำนาจลึกลับบางอย่างเข้าบดบังการรับรู้ของเธอ ชั่วอึดใจต่อมา หยวนก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้ง "ท่านอาวุโส?" เสิ่นสือมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ "เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องเมื่อครู่?" หยวนเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน "คิดอย่างไรเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ ท่านอาวุโส?" เสิ่นสือเอียงคอถามด้วยความฉงนสนเท่ห์ "ก็ที่ข้าหายตัวไปแล้วกลับมาปรากฏตัวใหม่ราวกับภูตผีอย่างไรเล่า เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?" "ท่านหายตัวไปงั้นหรือ? เมื่อไหร่กันเจ้าคะ?" คำย้อนถามของเสิ่นสือทำเอาหยวนถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก "ก็เมื่อครู่นี้อย่างไรเล่า! ดูนะ ข้าจะทำตัวอย่างให้ดูอีกรอบ" หยวนจัดการตัดการเชื่อมต่อและกลับเข้าสู่เกมอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเธอเป็นหนที่สอง ทว่าเสิ่นสือยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เจ้าไม่รู้สึกผิดปกติเลยจริงๆ หรือ ที่ข้าหายไปแล้วก็โผล่มาสลับกันไปมาแบบนี้?" หยวนถามย้ำ "แต่ท่านอาวุโส... ท่านก็ยืนอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาเลยนะเจ้าคะ... ท่านกำลังล้อข้าเล่นอยู่หรือเปล่า? ข้าขออภัยจริงๆ แต่ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านสื่อเลยสักนิด..." เสิ่นสือส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจ "ช่างเถอะ ลืมมันไปเสียเถอะ" หยวนถอนหายใจและเลิกล้มความตั้งใจที่จะถามเซิ่นสือต่อ หลังจากนั้นไม่นาน หยวนก็เดินออกไปยังสวนหลังบ้านเพื่อเริ่มการบ่มเพาะพลัง ‘ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้สังเกตเลยเพราะมัวแต่พะวงเรื่องสถานการณ์ของตัวเอง แต่พลังปราณในสถานที่แห่งนี้หนาแน่นอย่างยิ่ง... ข้าควรฉวยโอกาสนี้บ่มเพาะพลังเสียหน่อย’ หยวนเริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งการบ่มเพาะ เขารังสรรค์สภาวะดูดซับพลังปราณรอบกายอย่างรวดเร็ว เสิ่นสือเฝ้ามองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเธอก็ต้องตกตะลึงจนตัวแข็งท้า เมื่อเห็นว่าหยวนบ่มเพาะพลังด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ จนเกิดเป็นวังวนขนาดเล็กหมุนวนรอบกายเขา พลังปราณโดยรอบถูกสูบกลืนเข้าไปราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย! ‘พรสวรรค์ในการบ่มเพาะช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! สมกับที่เป็นจักรพรรดิมังกรจากสวรรค์เบื้องบนจริงๆ!’ เสิ่นสือร่ำร้องในใจขณะที่ยังคงทำหน้าที่เฝ้าอารักขาเขาต่อไป ต่อมา ผู้อาวุโสเซวียได้เดินทางมาหาพวกเขาเพื่อแจ้งข่าวการตอบรับจากจักรพรรดินีภูต "ข้าจะนำทางพวกเจ้าไปพบจักรพรรดินีภูตในอีกสามวันให้หลัง" ผู้อาวุโสเซวียกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ข้าเข้าใจแล้ว" หยวนพยักหน้ารับ เมื่อผู้อาวุโสเซวียจากไป หยวนก็กลับไปจมดิ่งกับการบ่มเพาะพลังต่อไปตลอดทั้งวันที่เหลือ "ไว้เจอกันพรุ่งนี้" หยวนเอ่ยลาเธอก่อนจะเตรียมตัวออกจากเกม "ช้าก่อนเจ้าค่ะ ท่านอาวุโสหยวน" เสิ่นสือรั้งเขาไว้ทันควัน "มีอะไรหรือ?" "หากท่านต้องการสิ่งใดในยามค่ำคืน โปรดบอกข้าได้ทันทีนะเจ้าคะ" เธอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ตกลง" หยวนพยักหน้าและตัดการเชื่อมต่อออกไปโดยไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งกับคำพูดของเธอ สามวันผ่านไป... "ข้ามาเพื่อนำทางพวกเจ้าไปพบจักรพรรดินีภูต" ผู้อาวุโสเซวียมาปรากฏตัวที่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่ "ท่านพร้อมจะออกเดินทางหรือยังเจ้าคะ ท่านอาวุโสหยวน?" เสิ่นสือถามขึ้น "พร้อมแล้ว" เสิ่นสือมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม "ท่านอาวุโส ท่านจะไม่สวม 'อาภรณ์มังกรทอง' หรือเจ้าคะ? ข้าคิดว่าท่านควรจะสวมมันในขณะที่เข้าพบจักรพรรดินีภูตนะเจ้าคะ" หยวนก้มมองดูตัวเองและตระหนักว่าเขายังคงสวมชุดลำลองอยู่ "รอข้าสักครู่ ข้าจะไปเปลี่ยนชุด" เขากล่าวพลางเดินเข้าไปเปลี่ยนเป็นอาภรณ์มังกรทอง "ไปกันเถอะ" หยวนกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเธอในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทว่าเสิ่นสือกลับนิ่งอึ้งไป เธอเหม่อมองเขาด้วยสายตาที่ล่องลอย ราวกับหญิงสาวที่ตกอยู่ในห้วงแห่งรักแรกพบ "เจ้าเป็นอะไรไปหรือเปล่า?" หยวนถามด้วยความสงสัย "เอ๊ะ? จะ-เจ้าค่ะ! ข้าไม่เป็นไร!" เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์และเริ่มหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย ‘พอยามที่เขาสวมอาภรณ์มังกรทอง ช่างดูแตกต่างราวกับคนละคน! แม้แต่กลิ่นอายรอบกายก็เปลี่ยนไป! นี่แหละคือตัวตนของจักรพรรดิมังกรที่แท้จริง!’ แม้ในชุดลำลองหยวนจะดูเหมือนสามัญชนธรรมดา แต่เมื่ออยู่ในอาภรณ์มังกรทอง เขากลับดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมีของราชนิกุลผู้สูงส่ง ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับเสิ่นสือเป็นอย่างยิ่ง "ขึ้นมาสิ" ผู้อาวุโสเซวียเอ่ยพลางนำสมบัติเหินเวหาออกมา อย่างไรก็ตาม เสิ่นสือกลับปฏิเสธและกล่าวว่า "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ามีของข้าเอง" จากนั้นเธอจึงหันมาถามหยวน "ท่านอาวุโสหยวน ท่านอยากจะร่วมเดินทางไปกับสมบัติเหินเวหาของข้าหรือไม่เจ้าคะ?" "ได้สิ" เขาพยักหน้าตอบรับ เพราะเขายังไม่มีสมบัติเหินเวหาเป็นของตัวเอง เสิ่นสือเรียกสมบัติเหินเวหาที่มีรูปร่างเป็นมังกรออกมา มันดูคล้ายคลึงกับมังกรที่เจ้าสำนักวิหารแก่นแท้มังกรใช้ แต่ทว่าดูน่าเกรงขามและประณีตงดงามกว่าหลายเท่านัก หลังจากกระโดดขึ้นไปยืนบนส่วนหัวของมังกร เสิ่นสือก็สั่งให้มังกรทะยานติดตามผู้อาวุโสเซวียที่ขี่หงส์ขาวตัวใหญ่ไป ราวสามชั่วโมงต่อมา หยวนก็มองเห็นปราสาทขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอย่างโอ่อ่าอยู่แต่ไกล "นั่นคือที่ประทับของจักรพรรดินีภูตงั้นหรือ? ช่างกว้างขวางใหญโตเหลือเกิน..." หยวนพึมพำออกมา เสิ่นสือที่ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าและเสริมว่า "ใช่แล้วเจ้าค่ะ และที่นั่นยังเป็นแหล่งรวมของยอดฝีมือผู้ทรงพลังอีกมากมายด้วย" ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็เริ่มร่อนลงสู่พื้นดิน ทันทีที่เท้าแตะพื้น หยวนสัมผัสได้ถึงสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาที่เขาโดยตรง และสายตาเหล่านั้นล้วนแฝงไปด้วยความไม่เป็นมิตร หยวนมองไปรอบๆ และพบว่ามีเหล่าสตรีผู้งดงามมากมายกำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม "อย่าได้ใส่ใจเลยเจ้าค่ะ ท่านอาวุโสหยวน เป็นเรื่องปกติที่เหล่าสตรีในแดนสวรรค์ภูตจะเกลียดชังบุรุษเพศ" เสิ่นสือเอ่ยปลอบ "มีเหตุผลอะไรที่พวกนางต้องมีความรู้สึกเช่นนั้นงั้นหรือ?" หยวนถามด้วยความอยากรู้ "ส่วนใหญ่แล้วพวกนางเคยมหาภัยจากบุรุษในอดีตมานักต่อนัก นั่นคือเหตุผลสำคัญเจ้าค่ะ" เธอกล่าว "มัวรออะไรกันอยู่? รีบไปพบจักรพรรดินีภูตได้แล้ว" ผู้อาวุโสเซวียเอ่ยกระตุ้น ในขณะที่เดินไปตามทาง เสิ่นสือกระซิบข้างหูหยวน "ท่านอาวุโส หลังจากที่ข้าได้ใช้เวลาร่วมกับท่านในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ข้ารู้ดีว่าท่านเป็นคนสุขุมและถ่อมตน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจักรพรรดินีภูต ท่านควรแสดงอำนาจบารมีให้มากขึ้นอีกนิด เพื่อไม่ให้นางมองข้ามหรือดูหมิ่นท่านได้นะเจ้าคะ" "แสดงอำนาจงั้นหรือ? ข้าจะพยายาม" เขาพยักหน้า หลังจากเดินผ่านโถงทางเดินและห้องขนาดใหญ่มากมาย ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องโถงหลัก "จักรพรรดินีภูตประทับอยู่หลังบานประตูนี้ หากพวกเจ้าทำอะไรไม่เหมาะสมล่ะก็..." ผู้อาวุโสเซวียหรี่ตาลงอย่างข่มขวัญ "ข้าก็ขอฝากคำนี้ถึงท่านเช่นกัน หากท่านหมิ่นเกียรติจักรพรรดิมังกรผู้นี้..." เสิ่นสือสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ผู้อาวุโสเซวียผลักประตูเปิดออกและเดินนำหยวนกับเสิ่นสือเข้าสู่ห้องโถงนั้นในทันที!