บทที่ 139: วิกเตอร์กลับบ้าน ทันทีที่วิกเตอร์ก้าวออกมาจากพอร์ทัล เขามองไปรอบๆ และพบว่าตัวเองอยู่ใต้ดิน เขาหายใจเข้าลึกๆ: "บ้านที่แสนอบอุ่น" เขาพ่นลมหายใจที่สูดเข้าไปออกมาแล้วหัวเราะเบาๆ เขามองไปรอบๆ และเห็นว่าสถานที่แห่งนี้รกรุงรังเหมือนถูกทิ้งร้าง "จูน ช่วยจัดที่นี่หน่อยได้ไหม? ใช้พลังของเธอสิ" ไวโอเล็ตพูดขึ้นเมื่อเธอสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยนั้นเช่นกัน "ค่ะๆ" จูนตอบรับ "จะว่าไป ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่ล่ะจูน?" วิกเตอร์ถาม "ฉันมีข้อมูลบางอย่างจะแจ้งให้ท่านหญิงซาช่าทราบค่ะ แต่ยังไม่มีโอกาสเหมาะๆ เลย" จูนยกมือขึ้น และวงเวทหลายวงก็เริ่มปกคลุมห้องใต้ดิน และราวกับเวทมนตร์ สถานที่ทั้งแห่งก็สะอาดหมดจดในพริบตา "อ้อ ฟังดูสมเหตุสมผลดี" วิกเตอร์กล่าว หลังจากนั้น มีหลายสิ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ อีกครั้ง และพวกสาวๆ ก็คงยังไม่มีเวลาได้คุยกันแบบจริงๆ จังๆ คางุยะก้าวออกมาจากเงาของวิกเตอร์แล้วถามว่า "จะให้ทำยังไงต่อไปคะ นายท่าน?" "อืม ฉันต้องไปคุยกับพ่อแม่ รูบี้ ซาช่า และไวโอเล็ตจะไปกับฉัน ฉันอยากแนะนำพวกเธอให้พ่อแม่รู้จักอย่างเป็นทางการ ส่วนที่เหลือรออยู่ที่นี่และจัดการเรื่องที่พักไปก่อน" "...เอ๊ะ?" ไวโอเล็ต รูบี้ และซาช่าทำตัวไม่ถูก วิกเตอร์มองภรรยาด้วยสายตาประหลาดใจ "ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย?" "...คุณจะแนะนำพวกเราให้พ่อแม่รู้จักจริงๆ เหรอคะ...?" รูบี้ถาม "แน่นอนสิ พวกเขาเป็นพ่อตาแม่ยายของพวกเธอนะ ผมรู้ว่ารูบี้กับซาช่าเคยมาที่นี่แล้ว แต่ครั้งนี้ผมอยากทำมันให้ถูกต้องน่ะ" "ที่รัก..." รูบี้ ไวโอเล็ต และซาช่าต่างส่งยิ้มหวานอย่างรักใคร่ "ไปกันเถอะ" วิกเตอร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ค่ะ!" ไม่นานพวกเขาก็เดินไปยังทางออกอีกทางที่นำไปสู่ถนน "คางุยะ อย่าลืมแจ้งข่าวพวกแวมไพร์ที่คุ้มกันพ่อแม่ฉันด้วยนะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง" วิกเตอร์สั่งขณะเดิน "รับทราบค่ะ นายท่าน" คางุยะเข้าใจคำสั่ง "นาตาเลีย มาเรีย มาช่วยฉันถือกระเป๋าหน่อย และเธอด้วยจูน มาช่วยกัน" "เอ๊ะ...? แต่ฉันไม่ใช่เมดนะ" "..." นาตาเลีย มาเรีย และคางุยะมองจูนด้วยสายตาเรียบเฉย "...ก็ได้... ฉันทำก็ได้" จูนเดินไปที่กระเป๋า "แม่มดทำงานให้ฟรีๆ ถ้าพวกพี่สาวฉันรู้เข้า คงหัวเราะเยาะฉันแน่..." เธอพึมพำ "โอ้...? ทำงานให้ฟรีเหรอ? น่าขำจังเลยนะ..." นาตาเลียส่งยิ้ม 'อ่อนโยน' เล็กๆ ให้ "…ฉันแค่จะช่วยยกกระเป๋าใช่ไหม!? ก็ได้! ฮึ่ย..." ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่จูนได้เรียนรู้ นั่นคือนางนาตาเลียเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ! อย่าได้แหย่เมดที่ยิ้มแย้มคนนี้เชียว! เธออาจจะดูใจดี แต่เนื้อแท้นั้นร้ายกาจราวกับปีศาจ! ... สถานที่ปัจจุบัน: หน้าบ้านของวิกเตอร์ เวลาปัจจุบัน: กลางคืน "ประตูลดขนาดลงหรือเปล่านะ...?" "ที่รัก คุณต่างหากที่ตัวโตขึ้น..." "โอ้ จริงด้วย" "..." รูบี้ไม่รู้จะพูดอะไรกับท่าทางของสามี... อย่าบอกนะว่า... "ที่รัก คุณประหม่าเหรอคะ?" รูบี้ยิ้มอย่างนึกสนุก "ป-ประหม่า? ผมเนี่ยนะ? ฮ่าฮ่าฮ่า! ผมคือชายที่เดินเข้าปากสิงโตอย่างสกาธัคมาแล้วอย่างเต็มใจนะ ผมจะประหม่าได้ยังไง?" "..." ไวโอเล็ตและรูบี้เพียงแค่ยิ้มขำเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของวิกเตอร์ "...ดูคุ้นๆ ยังไงชอบกล..." ซาช่าพูดขึ้น เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วนึกถึงครั้งแรกที่เธอมาที่นี่กับรูบี้ "อ้อ เขาทำตัวเหมือนรูบี้เปี๊ยบเลย" "...?" วิกเตอร์มองซาช่า "พูดเรื่องอะไรน่ะ?" "ตอนที่—" เมื่อซาช่ากำลังจะเล่าว่ารูบี้มีอาการอย่างไรในครั้งแรกที่มาที่นี่ "เธอไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นแหละ! ทำไมไม่เคาะประตูละคะ ที่รัก?" รูบี้รีบปิดปากซาช่าอย่างรวดเร็วและพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนส่งไปให้วิกเตอร์ "ตกลง..." วิกเตอร์มองไปที่ประตูอีกครั้ง บอกตามตรง เขาสติแทบหลุดเพราะไม่รู้ว่าครอบครัวจะทำหน้ายังไง และนั่นทำให้เขากลัว "อื้มมมอื้มมม" ซาช่าพยายามจะพูดบางอย่าง แต่มีเพียงเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมาเท่านั้น "หึ... พวกเธอเนี่ยยังเป็นเด็กกันจริงๆ" ไวโอเล็ตกำลังรู้สึกว่าตนเองเหนือกว่า รูบี้มองไวโอเล็ตอย่างข่มขู่ "ฉันสงสัยจังว่าใครกันนะที่ร้องไห้ตอนกลางคืน—" ก่อนที่รูบี้จะพูดจบ ไวโอเล็ตก็รีบเอามือปิดปากรูบี้ทันควัน: "เราสัญญากันแล้วว่าจะไม่บอกใครเรื่องนี้ ใช่ไหม...?" ดวงตาของไวโอเล็ตมืดมนราวกับหลุมดำ แต่รูบี้ไม่สะทกสะท้าน เธอแค่จ้องกลับด้วยสายตาที่บอกว่า 'เอาสิ ฉันรู้ความลับของเธอหมดนั่นแหละ! ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องชอบแน่ถ้าได้รู้เรื่องนั้นเรื่องนี้!' "…" ไวโอเล็ตกำลังหาวิธีปิดปากเพื่อนสมัยเด็กของเธอถาวร "โว้ยยย! ช่างมันเถอะ!" วิกเตอร์สติหลุด! และเขาก็ทำสิ่งที่ทำให้ภรรยาของเขาตกตะลึง... เขากดกริ่ง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง! "…" ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุม เหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลซึมบนใบหน้าของไวโอเล็ต รูบี้ และซาช่า "ค่ะ รอสักครู่นะคะ" เมื่อวิกเตอร์ได้ยินเสียงแม่ ร่างกายของเขาก็สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังคงรักษาหน้าตานิ่งเฉยเอาไว้ "…" ไวโอเล็ต ซาช่า และรูบี้จ้องไปที่ประตูราวกับว่าศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจะก้าวออกมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง และทันใดนั้น! ประตูก็ถูกเปิดออก... "หืม? ทำไมมีกำแพงสีดำหน้าประตูบ้านฉันล่ะ? ใครแกล้งฉันหรือเปล่าเนี่ย!?" แอนนาเริ่มหงุดหงิด ใครคือไอ้งั่งที่มาสร้างกำแพงหน้าประตูบ้านเธอ!? เธอรู้ว่าเพื่อนบ้านไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่นัก แต่ถึงขั้นเกลียดจนสละเวลามาสร้างกำแพงหน้าบ้านเลยเหรอ!? เมื่อเธอกดมือลงบนกำแพง แทนที่จะรู้สึกถึงพื้นผิวคอนกรีต เธอกลับสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำยำและแน่นตึง "อาระ..." เธอสัมผัสร่างกายนั้นอีกครั้งเพื่อดูว่ามันแข็งแรงและมีกล้ามเนื้อแค่ไหน จากนั้นเธอก็มองขึ้นไป "สวัสดีครับแม่" วิกเตอร์ยิ้มอย่างฝืนๆ เมื่อเห็นหน้าวิกเตอร์ สมองของเธอก็ดูเหมือนจะหยุดทำงาน และทุกอย่างก็ขาวโพลนไปหมด "…" ความเงียบที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิมปกคลุมไปทั่ว "แม่ครับ...?" เมื่อได้ยินเสียงลูกชาย สมองของแอนนาดูเหมือนจะรีเซ็ตใหม่ เธอแตะหัวตัวเองเหมือนมีอาการปวดหัว: "โอ๊ย ปวดหัวจัง ดูเหมือนช่วงนี้ฉันจะทำงานหนักเกินไป จนเห็นภาพหลอนเป็นหน้าลูกชาย แต่ตาของเขาเป็นสีแดงก่ำ แถมดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แล้วก็สูงขึ้นด้วย... อย่างที่คิด ฉันทำงานหนักเกินไปจริงๆ" เธอปฏิเสธที่จะยอมรับความจริง วิกเตอร์เริ่มประหม่ามากขึ้น และพูดออกไปโดยไม่คิด: "สวัสดีตอนเย็นครับแม่! อย่างที่แม่เห็น ผมกลับมาจากฮันนีมูนที่อยู่อีกโลกหนึ่งแล้ว! แล้วผมก็บังเอิญกลายเป็นแวมไพร์ด้วย! แต่ไม่เป็นไรนะ! ตอนนี้ผมมีเมียสามคนแล้ว!" เขาพูดรัวเหมือนปืนกลแห่งความสัตย์จริง "...เอ๊ะ?" "ด-ที่รัก คุณรีบพูดเกินไปแล้ว!" ไวโอเล็ตเริ่มกังวล "ใ-ใช่ ทำไมจู่ๆ คุณถึงโพล่งความจริงทั้งหมดออกไปแบบนั้นล่ะ!?" ซาช่ารู้สึกไม่ต่างกัน เธอหันไปหารูบี้เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่... เธอแข็งทื่อ... เธอเปลี่ยนไปเป็นรูปปั้นน้ำแข็งจริงๆ "เอ๋? รูบี้! เธอเปลี่ยนเป็นรูปปั้นไปแล้ว! กลับมานะ!" ซาช่าตะโกน "...น้ำแข็งถูกสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่า..." แอนนาพูดด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันละลายให้เอง!" มือของไวโอเล็ตเริ่มมีไฟลุกขึ้น "ไ-ไฟ..." เธอเหมือนนกแก้วที่พูดตามทุกอย่างที่เห็น "ใช้สายฟ้าสิ เร็วกว่า!" มือของซาช่าเริ่มเปล่งประกายสายฟ้า "ส-สายฟ้า" "ฟิสิกส์มันไม่ได้ทำงานแบบนั้นนะ! แน่นอนว่าไฟดีกว่าสำหรับการละลายน้ำแข็งอยู่แล้ว!" ไวโอเล็ตตะโกน "โอ้ ไวโอเล็ต เธอรู้เรื่องฟิสิกส์ด้วยเหรอ!?" ซาช่ารู้สึกทึ่งอย่างบอกไม่ถูก "อย่ามองฉันเหมือนลิงสิ แน่นอนว่าฉันรู้ว่าฟิสิกส์คืออะไร! ฉันเรียนมานะ!" "สาวๆ พวกเธอทำเรื่องให้แย่ลงไปอีก! ดูสิ สมองแม่หยุดทำงานไปแล้ว!" วิกเตอร์ชี้ไปที่แม่ของเขา "หะ?" พวกเธอหันไปมองแอนนาที่สายตาจับจ้องอยู่ที่มือของไวโอเล็ต "ซวยแล้ว" ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน "…" วิกเตอร์เอามือกุมขมับ เมื่อไม่สามารถรับมือกับลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ สมองของแอนนาจึงตัดสินใจได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นคือการปิดตัวลง และเธอก็ค่อยๆ หลับตาลงแล้วล้มพับไปราวกับภาพสโลว์โมชั่น "ม-แม่!?" วิกเตอร์รีบคว้าตัวแม่ที่ดูเหมือนจะสลบไป ... "แล้วทำไมพี่ถึงปล่อยให้พวกนายพลเข้ามาในเขตแดนของเราล่ะ?" เอ็ดเวิร์ดถามขณะมองไปที่ประตูหลังที่เฟรดเดินเข้ามาพร้อมกับมิซึกิ "ฉันไล่เธอออกไปไม่ได้ตราบที่มีเฟรดอยู่ด้วย จริงไหม?" เลโอน่าพูด "นั่นก็จริง... แต่" เอ็ดเวิร์ดมองน้องสาวของเขา: "ท่านพ่อต้องไม่ชอบแน่..." ตาของเลโอน่ากระตุกเล็กน้อย "ไม่ใช่ว่าเราเป็นศัตรูกับพวกฮันเตอร์เสียหน่อย ทำไมท่านถึงจะไม่ชอบล่ะ?" "พี่ก็รู้ว่าพวกเราหวงถิ่นแค่ไหนในฐานะหมาป่า" "นั่นก็จริง" เลโอน่าพยักหน้าเห็นด้วย "และแม้ว่าเราจะไม่ใช่ศัตรูของพวกเขา แต่เราก็ไม่ใช่เพื่อนกัน จำไว้ว่าพวกนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อล่าสิ่งมีชีวิตในเงามืด และเราก็คือสิ่งมีชีวิตในเงามืด" เอ็ดเวิร์ดมองเข้าไปในห้องนอน "…" เลโอน่านิ่งเงียบ "พวกฮันเตอร์พุ่งเป้าไปที่แวมไพร์เท่านั้นในตอนนี้ เพราะพวกนั้นเป็นพวกที่ชอบทำร้ายมนุษย์บ่อยๆ แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกฮันเตอร์กำจัดแวมไพร์จนหมดสิ้น?" "...พวกนั้นก็จะหันมาเล่นงานเรา..." เลโอน่าคำรามอย่างรำคาญ เธอรู้ดีว่ามนุษย์เกลียดสิ่งที่พวกเขาควบคุมไม่ได้หรือสิ่งที่พวกเขากลัวมากแค่ไหน "ใช่... แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องของอนาคตก็เถอะ" เอ็ดเวิร์ดสงสัยมากว่าเผ่าพันธุ์แวมไพร์จะถูกกวาดล้างโดยพวกฮันเตอร์ได้จริงหรือ เพราะแวมไพร์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่อีกโลกหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ฮันเตอร์เข้าถึงได้ยาก และยังมีแวมไพร์เก่าแก่ที่ทรงพลังซึ่งถูกเรียกว่า เคานต์แวมไพร์ และพวกเขาก็แข็งแกร่งพอที่จะกวาดล้างทั้งประเทศได้ด้วยพลังเพียงเศษเสี้ยวเดียวของพวกเขา "อืม... ฉันสงสัยจังว่าพวกเขาต้องการอะไรจากเฟรด" เลโอน่าหรี่ตาลงอย่างอันตราย "อาจจะ—" เมื่อเอ็ดเวิร์ดกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงตะโกน "ฉันตกลง!" "…ไอ้งั่งเอ๊ย…" เอ็ดเวิร์ดเอามือกุมขมับ เขารู้ว่าเพื่อนของเขาเป็นคนโง่ แต่ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้ "หือ?" เลโอน่าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น