บทที่ 104 ทักษะคอมโบ วันนั้นเริ่มดึกแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ช่วงกลางคืน พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นักเรียนจึงมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตราบเท่าที่ไม่ทิ้งเมืองไปไหนเป็นเวลาสองสามวัน เมื่อเป็นเช่นนั้น ควินน์จึงตัดสินใจมุ่งหน้ากลับหอพักเพื่อพักผ่อน เมื่อมาถึงโถงทางเดิน เขาก็เห็นปีเตอร์นั่งหลับพิงกำแพงห้องอยู่ ตอนที่ควินน์เดินผ่านและเข้าไปในห้อง เขาก็เหลือบมองปีเตอร์ที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยแผล ไม่เพียงแค่นั้น บนหัวของเขายังดูเหมือนจะมีกระจุกผมแหว่งหายไปอีกด้วย ‘เขายังโดนแกล้งอยู่สินะ ฉันสงสัยจังว่าใครเป็นคนสั่งให้ทำ? บางทีเลย์ล่าอาจจะรู้อะไรมากกว่านี้’ ควินน์คิดขณะก้าวเข้าไปในห้อง เขายังไม่ได้ให้อภัยปีเตอร์ และพูดตามตรงเขาไม่คิดว่าตัวเองจะทำใจให้อภัยได้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากจะหยุดยั้งไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกในอนาคต ซึ่งการจะทำเช่นนั้น เขาจำเป็นต้องหาตัวคนที่อยู่เบื้องบนซึ่งเป็นคนออกคำสั่งให้ได้ เมื่อควินน์เข้ามาในห้อง วอร์เดนก็นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงของเขาอยู่ก่อนแล้ว “เฮ้” ควินน์ทัก “นายไปไหนมา? ฉันกลับมาก่อนหน้านี้แต่ไม่เห็นใครเลย” “อ้อ เรื่องนั้นน่ะ” วอร์เดนตอบ “จริงๆ แล้วมีบางอย่างกวนใจฉันมากเกี่ยวกับสถานการณ์ของปีเตอร์น่ะ มันชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องมีใครบางคนสั่งให้เขาทำใช่ไหมล่ะ? แถมพวกนั้นยังจัดฉากให้มีคนมารับผิดแทนอีก แต่ตอนที่ฉันพยายามจะหาข้อมูลว่าคนคนนั้นโดนอะไรไปบ้างในวันนี้ กลับไม่มีใครรู้เรื่องเลย ทุกคนเอาแต่พูดว่าดุ๊กเป็นคนจัดการเรื่องการลงโทษเพราะเขาเป็นนักเรียนปีสอง” “ทำไมนายไม่ลองไปหานักเรียนปีหนึ่งที่เขาเคยคบค้าสมาคมด้วยก่อนหน้านี้ดูล่ะ เผื่อพวกนั้นจะรู้อะไรบ้าง?” “ใช่ ฉันก็กะว่าจะทำแบบนั้นในช่วงสุดสัปดาห์อยู่เหมือนกัน แต่เราต้องระวังให้ดี ถ้าลางสังหรณ์ของฉันถูก เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับใครบางคนที่มีระดับอย่างน้อยก็ระดับจ่าสิบเอก” “อยากให้ฉันไปด้วยไหม?” ควินน์ถาม “ไม่ล่ะ ฉันว่าเราแยกกันสืบสวนน่าจะดีที่สุด อีกอย่าง ถ้าฉันโดนจับได้ พวกนั้นก็ยังทำอะไรฉันลำบากกว่า แต่สำหรับนายมันเป็นคนละเรื่องเลยจนกว่าเราจะจัดการเรื่องเลเวลบนนาฬิกาของนายให้เรียบร้อย” “ฉันนึกออกแล้ว!” ควินน์พูดพร้อมกับดีดนิ้ว “ทำไมนายไม่ลองถามเลย์ล่าดูล่ะ เห็นว่าตอนที่เราแยกไป พวกเขาก็ไปเจอกลุ่มเพื่อนของปีเตอร์น่ะ” สีหน้าของวอร์เดนในตอนนี้ไม่ใช่ความสุข แต่ก็ไม่ใช่ความรังเกียจ มันดูเหมือนเขากำลังพยายามจะฝืนยิ้ม แต่ร่างกายของเขากลับต่อต้าน “ควินน์ นายก็รู้ว่าฉันกับเธอไม่ค่อยถูกกันไม่ใช่เหรอ?” “ก็นายรู้ว่ายังไงก็ต้องทำ เรามีการเดินทางสำรวจในสัปดาห์หน้า ใช้โอกาสนี้กระชับมิตรดูสิ ฉันเสียเพื่อนไปคนหนึ่งแล้ว อย่าทำให้ฉันต้องเลือกระหว่างนายสองคนเลยนะ วอร์เดน” วอร์เดนคว้าหมอนข้างตัวแล้วขว้างใส่หน้าควินน์ “เอาล่ะน่าเพื่อน เดี๋ยวฉันจะลองดู” ทั้งสองล้มตัวลงนอนเพื่อพักผ่อน ‘แกไม่ได้จะพยายามเป็นเพื่อนกับยัยนั่นจริงๆ ใช่ไหม?’ ราเท็นถาม ‘แค่ฆ่าทิ้งซะ ยัยนั่นจะได้ไม่ต้องให้มันเลือก เราคือเพื่อนที่ดีที่สุดของมัน จบเรื่อง จบปัญหา’ ‘หุบปากแล้วปล่อยให้ฉันนอนซะ’ ในเมื่อวอร์เดนเป็นคนสืบสวนเรื่องนี้ ก็หมายความว่าควินน์มีอิสระที่จะไปที่ห้อง VR ในวันพรุ่งนี้ แต่ก่อนที่เขาจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อน เขาตัดสินใจดูวิดีโอสอนที่ปลดล็อกได้ตอนเลเวลสิบ ชายผมบลอนด์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะอยู่ในสถานที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ประเภทหนึ่ง “ยินดีด้วยที่ถึงเลเวล 10 ตอนนี้ในวิดีโอนี้จะไม่มีการเรียนรู้ทักษะใหม่ แต่เราจะสร้างทักษะของเราเองขึ้นมา ป่านนี้พวกคุณน่าจะปลดล็อกทักษะ พ่นเลือด (Blood Spray) และเรียนรู้ทักษะ ทุบกระแทก (Hammer Strike) แล้ว ถึงแม้พ่นเลือดจะสามารถใช้กับเป้าหมายหลายตัวได้ แต่ถ้าจะสร้างความเสียหายสูงสุด การสัมผัสตัวคู่ต่อสู้โดยตรงนั้นดีที่สุด และจะดียิ่งกว่าถ้าคุณนำทั้งสองทักษะมาผสมผสานกัน” ชายผมบลอนด์ตั้งท่าต่อสู้ แล้วทำซ้ำขั้นตอนของทักษะทุบกระแทกเหมือนปกติ แต่ตอนท้ายสุดเมื่อพลังปะทุออกมา เขาได้ปล่อยการโจมตีพ่นเลือดออกมาด้วย แทนที่มันจะกระจายออกไปเหมือนปกติ มันกลับอัดแน่นและพุ่งออกมาพร้อมกันเป็นเส้นหนา ในวิดีโอมีเสียงดังสนั่นเกิดขึ้น “อุ๊ย” ชายผมบลอนด์กล่าว “ดูเหมือนฉันจะต้องซ่อมโดโจซะแล้ว ท่านี้ฉันเรียกว่า ฮัมเมอร์สเปรย์ (Hammer Spray) ทีนี้ต้องระวังให้ดีเพราะการโจมตีนี้จะไม่เพียงแต่ใช้ค่าความเหนื่อยล้าของคุณเท่านั้น แต่ยังสูบเลือดของคุณด้วย นอกจากนี้ ฮัมเมอร์สเปรย์ยังใช้เวลาเตรียมการนานกว่าเล็กน้อย จึงอาจไม่ใช่ท่าที่เหมาะในทุกสถานการณ์ แต่ประเด็นคือถ้าคุณเปิดใช้งานพ่นเลือดพร้อมกับหมัดที่ชกออกไป มันจะแรงขึ้นหลายเท่าตัว” หลังจากดูและวิเคราะห์วิดีโออย่างถี่ถ้วน ควินน์ก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อน วันต่อมาเมื่อพวกเขาตื่นขึ้น ควินน์ได้รับข้อความแจ้งเตือนตามปกติ [หลีกเลี่ยงแสงแดดเป็นเวลาแปดชั่วโมง ได้รับค่าประสบการณ์ 5 หน่วย] [10/100 EXP] ควินน์รู้สึกดีใจที่หลังจากที่เขาอีโว ค่าประสบการณ์ดูเหมือนจะรีเซ็ตใหม่ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าค่าประสบการณ์ต้องคูณสองขึ้นไปเรื่อยๆ การเลเวลอัพจะยากขนาดไหน อันที่จริงมันดูเหมือนเป็นงานที่เป็นไปไม่ได้ในอนาคต เมื่อทั้งสองตื่นขึ้น พวกเขาก็เริ่มเตรียมตัว นั่นคือตอนที่ควินน์สังเกตเห็นบางอย่างขณะที่วอร์เดนเปลี่ยนชุดเครื่องแบบ “นี่ วอร์เดน นายไม่ได้ใช้อาวุธสัตว์ร้ายหรืออะไรทำนองนั้นเหรอ?” ควินน์ถาม เวลาออกจากเมือง เผื่อในกรณีที่มีการโจมตี ผู้คนมักจะพกอาวุธติดตัวไปด้วย ควินน์เก็บอาวุธของเขาไว้ในมิติว่างเปล่าอยู่ชั่วคราว “จริงๆ แล้วส่วนใหญ่ฉันชอบใช้พลังธาตุมากกว่า ซึ่งอาวุธพวกนี้มักจะเกะกะน่ะ ถึงนายจะพูดถูกว่าฉันควรหาไว้สักชิ้นเผื่อในกรณีที่ฉันได้พลังที่ต้องใช้อาวุธเข้าช่วย” “อืม ถ้าเป็นไปได้ นายถนัดอะไรเป็นพิเศษหรืออยากได้แบบไหนไหม?” “อืม ฉันคิดว่ามีดสั้นเท่ดีนะ แต่อาจจะต้องใช้เวลากว่าที่ฉันจะสร้างอาวุธสัตว์ร้ายของตัวเองได้ ครอบครัวฉันไม่ชอบส่งเงินมาให้เพราะพวกเขาคิดว่าฉันควรหาทุกอย่างด้วยตัวเอง” วอร์เดนกล่าวพร้อมกับหัวเราะ อันที่จริงควินน์วางแผนจะสร้างอาวุธใหม่ให้ทั้งวอร์เดนและเลย์ล่า พวกเขาทั้งคู่ช่วยเหลือเขามามาก และเขาต้องการตอบแทนน้ำใจ เลย์ล่าช่วยให้เขาเรียนรู้เกี่ยวกับแวมไพร์มากมาย ในขณะที่วอร์เดนถึงขั้นยอมตามเขาเข้าไปในโลกพอร์ทัล นอกจากนี้ยังมีความกังวลว่าแวมไพร์ตนอื่นหรืออะไรบางอย่างอาจจะมาโจมตีพวกเขา หากเป็นเช่นนั้น พวกมันอาจจะเล็งไปที่คนรอบตัวเขา ดังนั้นการทำให้พวกเขาทั้งสองแข็งแกร่งขึ้นย่อมไม่มีผลเสียอะไร เมื่อทั้งสองก้าวออกจากห้อง พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าปีเตอร์ยังคงนั่งพิงกำแพงอยู่ที่เดิม “นายเข้าไปนอนในห้องตอนเราไม่อยู่ก็ได้นะ แต่ต้องแน่ใจว่าพอเรากลับมา นายออกไปจากตรงนั้นแล้ว” วอร์เดนบอก ทั้งสองเดินต่อไปจนกระทั่งแยกทางกัน ควินน์มุ่งหน้าไปที่ห้อง VR ในขณะที่วอร์เดนเริ่มเดินออกไปนอกอาคาร “นายทำดีนี่” ราเท็นกล่าว “เราจะกลายเป็นสิ่งที่แย่กว่าสิ่งที่พยายามจะกำจัดไม่ได้” วอร์เดนตอบกลับ “จะว่าไปเรื่องกำจัดคน นี่ไงโอกาสของนาย” ยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วคือเอรินและเลย์ล่า ทั้งคู่ไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบทหารแล้ว พวกเธอแต่งกายด้วยชุดลำลองสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ เลย์ล่าสวมชุดเดรสสีแดงสวยสะดุดตา ส่วนเอรินแต่งตัวดูสง่างามกว่า เธอสวมชุดสีขาวประดับดอกไม้ที่ชายกระโปรง และบนศีรษะมีหมวกฤดูร้อนใบใหญ่สวมไว้เพื่อกันแดด ทันทีที่เลย์ล่าเห็นวอร์เดน เธอก็เบือนหน้าหนี ทุกครั้งที่ต้องโต้ตอบกับเขาในระหว่างที่ควินน์ไม่อยู่ล้วนไม่น่าประทับใจนัก แต่แล้วเธอก็เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ‘ไม่นะ เขาคงไม่... เขาจะเดินมาหาเราจริงๆ เหรอ?’ เธอคิด ‘เอาหน่า วอร์เดน นายทำเพื่อควินน์ นายทำได้’ เขาคิดในใจ ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในระยะที่เอื้อมถึงกันอีกครั้ง “ฉัน...ฉัน...” เป็นครั้งแรกในชีวิตที่วอร์เดนพูดติดอ่าง แต่มันไม่ใช่เพราะเขากลัว แต่เป็นเพราะเสียงของราเท็นที่กำลังตะโกนก้องอยู่ในหัวของเขา “ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ” เขาโพล่งออกมา สีหน้าของเลย์ล่าเป็นสีหน้าที่เธอไม่เคยแสดงออกมามาก่อน