บทที่ 137 เลือดสีเขียว ณ ฐานทัพทหารแห่งที่สองภายในโรงเรียนแห่งหนึ่ง การประชุมอีกครั้งกำลังดำเนินอยู่ โดยที่หัวหน้าแม่ทัพไม่ได้เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ ทิ้งให้เนธานและดยุคเป็นผู้จัดการเรื่องต่างๆ แทน “มีรายงานว่ายานของดัลกี้ตกบนดาวคาลาดี้ครับ” เนธานรายงาน ทันใดนั้นเหล่าจ่าสิบเอกปีหนึ่งต่างก็มีสีหน้าตกใจ “ไม่ต้องห่วงไปครับ ดูเหมือนว่าจะเป็นยานหลงทางจากที่ไหนสักแห่ง หอคอยได้สื่อสารกับพวกดัลกี้แล้ว และแน่นอนว่าพวกเขาบอกว่าเป็นสมาชิกที่แยกตัวออกมา” “ไอ้พวกดัลกี้เวรนี่!” ดยุคตะโกนพลางทุบโต๊ะ “ทุกปีพวกมันเอาแต่รุกคืบเข้ามาในอาณาเขตของเราเรื่อยๆ” “โชคดีที่ดูเหมือนจะมีแค่ลำเดียว ดังนั้นอย่างมากก็คงมีแค่สองตัวที่นั่น แน่นอนว่าหอคอยขอให้เราส่ง...” ก่อนที่เนธานจะพูดจบ ลีโอก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและโค้งคำนับต่อหน้าเนธาน “โปรดอนุญาตให้ผมไปเถอะครับ นักเรียนพวกนั้นยังเด็กเกินกว่าจะเจออะไรแบบนี้ โดยเฉพาะในการออกภาคสนามครั้งแรก พวกเขาต้องได้รับการคุ้มครอง” เนธานรู้สึกตกใจมากที่เห็นลีโออาสาขึ้นมาทันที ปกติแล้วเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ จะไม่มีใครยอมเสี่ยงชีวิตไปสู้กับดัลกี้ด้วยความสมัครใจ การได้ยินเช่นนี้ทำให้เนธานสงสัยว่าข่าวลือนั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ที่ว่าไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ลีโอกลับมีความแค้นต่อพวกดัลกี้มากกว่าคนส่วนใหญ่ หรือบางทีเขาอาจจะแค่ห่วงใยนักเรียนจริงๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือเขามั่นใจว่าหากส่งลีโอไป ก็ไม่จำเป็นต้องส่งครูหรือจ่าคนอื่นๆ ไปอีก ตราบใดที่ดัลกี้ตัวนั้นไม่มีหนามเกินสามแฉก เนธานก็มั่นใจในตัวเขา “เอาล่ะ ผมว่าเรื่องนี้ตกลงตามนี้ เฟย์, เฮลีย์ ผมอยากให้พวกคุณสองคนเตรียมพร้อมอยู่ด้านนอกพอร์ทัลเพื่อรอรับพวกเขากลับมา หากจำเป็นต้องมีการสนับสนุนให้พวกคุณผ่านเข้าไปได้ทันที เฮลีย์ ช่วยรักษาใครก็ตามที่ต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์เร่งด่วนด้วย” การประชุมสิ้นสุดลงเช่นนั้น ทุกคนทำตามที่ได้รับมอบหมาย ลีโอรีบสวมอุปกรณ์ของเขาในขณะที่หญิงสาวทั้งสองรออยู่หน้าพอร์ทัลสีเขียว “ดูเหมือนว่าคลาสของเดลจะเจอศึกหนักในปีนี้นะ” เฮลีย์กล่าว “เห็นด้วยเลย เหมือนกับว่าโชคร้ายคอยตามติดพวกเขาไปทุกที่ที่ไปเลย” เฟย์ตอบกลับ ในที่สุดลีโอก็พร้อม เขาเดินเข้าสู่พอร์ทัลโดยไม่ลังเลหลังจากนั้นไม่นาน ***** ที่พักพิงได้รับคำสั่งรับมือเหตุฉุกเฉินและได้ปิดประตูที่พักพิงทั้งหมด ไม่อนุญาตให้พลเมืองคนใดออกจากที่พักพิงในขณะนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจากกองทัพ หุ่นยนต์รบสองเครื่องถูกส่งออกไปตามหาดัลกี้ ซึ่งทั้งคู่มาถึงจุดที่ยานตก แต่โชคร้ายที่ไม่มีร่องรอยของดัลกี้อยู่เลย นี่คือเหตุผลที่หุ่นยนต์รบใช้เวลานานในการค้นพบนักเรียนและดัลกี้ แต่เมื่อหุ่นยนต์รบพบตำแหน่งของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็สามารถบอกพิกัดที่แน่นอนแก่ลีโอได้ “พวกนาย ถอยไป!” ลีโอตะโกน ชายสองคนที่ขับหุ่นยนต์รบทำตามคำสั่ง ดัลกี้กำลังจับแขนของหุ่นยนต์ตัวหนึ่งอยู่ และคนขับไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยให้มันถูกฉีกออกเพื่อสะบัดให้หลุด จากนั้นพวกเขาก็ถอยร่นกลับไปข้างนักเรียนทันที “มาอีกตัวงั้นเหรอ” ดัลกี้กล่าวขณะเห็นลีโอเดินตรงเข้ามาโดยมือวางอยู่ที่ฝักดาบ “พวกแกมันก็แค่เชื้อโรคของจักรวาลนี้ ดูสิว่ามีพวกแกอยู่บนดาวดวงนี้มากแค่ไหนแล้ว” ดัลกี้ดูเหมือนจะบาดเจ็บสาหัส แต่นั่นไม่ได้ตบตาคนอย่างลีโอได้ เขาใช้ความสามารถมองเห็นออร่าอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากตัวมัน ดัลกี้ตัวนี้ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ “ทำไมพวกเจ้าถึงสู้กับเรา?” ลีโอถาม เพื่อเป็นการตอบคำถาม ดัลกี้ไม่สนใจและพุ่งเข้าโจมตี ลีโอตอบโต้การกระทำนั้นด้วยการหมุนตัวไปข้างหน้าและชักดาบคาตานะออกมาฟันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บเข้าฝักในชั่วพริบตา ดัลกี้ไม่รู้สึกถึงอะไรเลย เพราะแขนของมันถูกตัดขาดอย่างหมดจด ไม่มีความต้านทานใดๆ เหมือนกับสิ่งที่ผ่านๆ มา ราวกับว่าดาบเล่มนี้สามารถเพิกเฉยต่อคุณสมบัติทั้งหมดได้ แขนกระเด็นขึ้นไปในอากาศและตกลงห่างจากลีโอไปด้านหลัง ขณะที่เลือดสีเขียวทะลักออกมาจากบาดแผล “แก!” ดัลกี้ชี้ด้วยมืออีกข้าง “ข้ารู้ว่าแกเป็นใคร! พวกนั้นเตือนข้าเรื่องแกไว้แล้ว!” โชคร้ายสำหรับมัน ก่อนที่มันจะทันได้พูดจบ หัวของมันก็ถูกตัดขาดอย่างหมดจดเช่นกัน “มีแค่นี้ตัวเดียวหรือ?” ลีโอถาม ครู่หนึ่ง เหล่านักเรียนลืมพูดไปชั่วขณะเพราะตื่นตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งเห็น สิ่งที่พวกเขาพยายามร่วมแรงร่วมใจกันกำจัดกลับถูกสังหารไปง่ายๆ แบบนั้น “เอ่อ... ใช่ค่ะ มีแค่ตัวเดียวที่พวกเราเห็น” เลย์ล่าตอบ หุ่นยนต์รบสองตัวรีบวิ่งเข้ามาและคุกเข่าลง “ขอบคุณที่ปกป้องพวกเราครับ จ่าสิบเอกลีโอ” “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก” ลีโอตอบ “โชคดีที่ดัลกี้ตัวนั้นกำลังจะตายอยู่แล้ว พวกเธอคงทำได้ดีในการทำให้มันบาดเจ็บก่อนที่ฉันจะมาถึง” ทหารทั้งสองมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าฝีมือของพวกเขาแทบไม่มีผลอะไรกับดัลกี้เลย จริงๆ แล้วพวกเขาแทบไม่ได้โจมตีโดนมันเลยด้วยซ้ำ บาดแผลเกือบทั้งหมดที่มีบนตัวดัลกี้เกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะมาถึงเสียอีก ‘นักเรียนพวกนี้ไม่น่าจะทำได้ใช่ไหมนะ?’ พวกเขาคิดพร้อมกัน หากลีโอเห็นสีหน้าของพวกเขา เขาก็คงจะตระหนักได้เช่นกันว่าไม่ใช่ฝีมือของนักเรียนที่ทำให้ดัลกี้บาดเจ็บ ลีโอและทหารทั้งสองยุ่งอยู่กับการตรวจสอบศพดัลกี้ เพื่อดูว่าจะมีเบาะแสอะไรที่บอกได้ว่าเหตุใดมันถึงมาที่นี่ ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังดูแลปีเตอร์เพื่อให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัย แต่ในทางกลับกัน ความสนใจของควินน์กลับจดจ่ออยู่กับสิ่งอื่น สายตาของเขาจับจ้องไปที่มือของดัลกี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เขาเริ่มเดินเข้าไป และวอร์เดนก็สังเกตเห็นสิ่งที่เขามองอยู่เช่นกัน [ตรวจสอบ] [ดัลกี้: เผ่าพันธุ์ลูกครึ่งมนุษย์และสัตว์] “ลูกครึ่งมนุษย์และสัตว์?” ควินน์มองด้วยสีหน้าสับสน ดัลกี้ไม่ใช่เอเลี่ยนหรอกหรือ? แม้ว่าเขาจะสงสัยเรื่องนี้ แต่เขาก็ตรวจสอบแขนนั้นเพื่อยืนยันบางอย่าง [ตรวจสอบ] [เลือดดัลกี้] [การบริโภคเลือดจะมีผลลัพธ์ที่ไม่ทราบแน่ชัดต่อผู้รับ] “ระบบ นายรู้ไหมว่าเลือดของดัลกี้จะมีผลอย่างไร?” ควินน์ถาม “ไม่รู้” ระบบตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ฉันบอกเธอได้อย่างหนึ่ง ถ้ามันเป็นอันตรายต่อร่างกายของเธอ ระบบจะแจ้งเตือนเธอเอง” จากนั้นควินน์ก็เดินไปที่แขนนั้นและใช้นิ้วแตะเลือดสีเขียว เขาสูดดมมันเล็กน้อยตอนแรก มันมีกลิ่นหอมหวานและมีกลิ่นมิ้นต์เจือจาง ชวนให้เขานึกถึงยาสีฟัน ‘เอาดีไหมนะ?’ ควินน์คิด ‘ระบบบอกว่าจะไม่เป็นอันตรายต่อฉันใช่ไหม?’