บทที่ 2251 เทพแห่งสงคราม (ตอนที่ 2) แสงสีขาวประหลาดที่เคยห่อหุ้มร่างกายของเซร่าได้หายไปแล้ว แต่ทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยพลังงานนี้ เช่นเดียวกับเหล่าอาวุธที่วางระเกะระกะอยู่ตามพื้นดิน เมื่อเขาเดินตรงมาหาคนอื่นๆ คริสสามารถสัมผัสได้ถึงความหมายของคำพูดเขาก่อนหน้านี้ ว่าบุคคลผู่นี้ไม่มีความกลัว ไม่มีความกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย "อะไรที่มอบพลังนี้ให้เขา? เป็นเพราะเขาเชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าพวกเรามากงั้นเหรอ? หรือว่าเป็นอย่างอื่นกันแน่?" คริสคิด "พวกเราจะมัวยืนบื้อเล่นสนุกกันทั้งวัน หรือว่าจะสู้กันแน่!" ปีเตอร์ตะโกน พร้อมกับใช้ส้นเท้าสะกิดเข้าที่สีข้างของคริส มันเป็นความจริง ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องสู้ แต่การระแวดระวังไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย เมื่อมีปีเตอร์อยู่บนหลัง ทั้งสองก็ก้าวเข้าสู่สนามแห่งอาวุธ พวกเขาวิ่งผ่านอาวุธหลายชิ้น และคริสเริ่มวิ่งวนรอบศัตรู ความเร็วของเขานั้นมากพอที่จะเตะฝุ่นละอองจากพื้นดินขึ้นมา และหากใครมองมาจากภายนอก มันจะดูเหมือนมีพายุทอร์นาโดล้อมรอบเซร่าไว้ เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เมื่อสบโอกาส คริสก็พุ่งเข้าใส่ และปีเตอร์สะบัดหางบนหัวของเขาออกไป เซร่าเอื้อมมือไปทางขวาและคว้าอาวุธชิ้นหนึ่งบนพื้น ซึ่งมันเป็นเพียงไม้พลองธรรมดาๆ มันดูไม่น่าประทับใจและอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแค่กิ่งไม้ด้วยซ้ำ เซร่าเบี่ยงตัวหลบปลายแหลมของหางบนหัวและฟาดไม้พลองธรรมดานั้นลงมา กดหางบนหัวให้ติดอยู่กับพื้นดิน พลังงานสีขาวระเบิดออกมาจากปลายไม้พลอง จากนั้นเซร่าก็ก้มตัวลงเล็กน้อยด้วยการเคลื่อนไหวเพียงสั้นๆ แล้วหยิบดาบขึ้นมา เขามองเห็นคริสพยายามโจมตีเขาโดยการใช้ปากที่เต็มไปด้วยฟันคมกริบดุจมีดโกน ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและจังหวะที่สมบูรณ์แบบ เขาเบี่ยงตัวหลบและฟาดดาบออกไป โดนเข้าที่ขาหลังของคริส มันเป็นแผลลึกที่ทำให้คริสหัวกระแทกพื้นและล้มกลิ้งไป ปีเตอร์ตกจากหลังแต่ก็สามารถลุกขึ้นยืนได้ทันท่วงที เมื่อทั้งสองมองไปที่ศัตรูอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาเห็นธนูและลูกศรอยู่ในมือของเขา เมื่อเขาปล่อยมือ กระแสพลังงานก็ตามหลังลูกศรไป มันทั้งคมและรวดเร็ว "ฉันทำได้แค่โจมตีมันเท่านั้น!" คริสกัดฟัน เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์หมาป่าและเหวี่ยงหมัดออกไป ทว่าก่อนจะถึงตัว ลูกศรกลับแตกออกเป็นลำแสงพลังงานขนาดเล็กหลายสายและเคลื่อนที่อ้อมผ่านไป ลูกศรสองลูกปักทะลุแขนและไหล่ของคริส มันเป็นการโจมตีที่รุนแรง สร้างรูโหว่ขนาดเล็กบนเนื้อเยื่อของมนุษย์หมาป่า พลังในการรักษาของเขากำลังทำงานอย่างหนัก ในขณะเดียวกัน ลูกศรที่เหลือก็พุ่งตรงไปหาปีเตอร์ เขาขดตัวเป็นก้อนกลมเพื่อป้องกันตัวเองอีกครั้ง ลูกศรทิ่มแทงผ่านแขนของเขาเช่นกัน โดยมุ่งเป้าไปที่ศีรษะ แต่พวกมันก็ไม่สามารถทะลุเข้าไปได้ เมื่อลูกศรพยายามจะปักลึกลงไป พลังงานภายในของเขาเองก็ต่อสู้กลับจนลูกศรเหล่านั้นสลายไปก่อนที่จะสร้างความเสียหายได้มากกว่านี้ "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" ปีเตอร์ตะโกนพลางคลายตัวออกมา เขารู้สึกอับอายที่ต้องป้องกันตัวเองในลักษณะนี้ และเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนักในตัวเซร่า เพียงแต่เขาไม่มีอาวุธติดอยู่ตามร่างกายแล้ว และนั่นไม่ควรจะส่งผลแย่กับเขามากกว่าเดิมหรอกหรือ? ความจริงก็คือ เซร่ามีพลังมากกว่าที่คนอื่นๆ จินตนาการไว้ ในตอนนี้ เขาได้สร้างสนามรบขึ้นมาเพื่อตัวเอง อย่างน้อยก็คือสิ่งที่แสดงถึงสนามรบ ด้วยอาวุธที่ตกอยู่ตามพื้น ในความเป็นจริงมันคือสนามรบ แม้แต่ในโซนที่มีอาวุธอยู่ ก็มีทั้งศัตรูและมิตรที่ล้มตาย และการต่อสู้ก็ยังคงดำเนินต่อไปในทุกหนทุกแห่ง ทั้งหมดนี้ล้วนส่งพลังให้แก่เซร่า มอบพลังสวรรค์ให้แก่เขา ในทางกลับกัน เขาสามารถใช้พลังนั้นสร้างโซนที่ทำให้อาวุธของเขาทั้งหมดมีผลเหมือนกับตอนที่สวมใส่ติดตัว พวกมันล้วนอยู่ในระดับอสูร และทั้งหมดกำลังเสริมพลังให้เขา ในขณะเดียวกัน เมื่ออยู่ในโซนสนามรบที่เขาสร้างขึ้น เขาก็จะได้รับพลังเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษ จากเดิมที่เคยตอบสนองต่อความเร็วได้ช้าเกินไป ตอนนี้เขาได้รับการเสริมพลังและเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และเมื่อผสมผสานการใช้งานอาวุธทั้งหมดเข้าด้วยกัน รูปแบบการต่อสู้ของเขาก็สำแดงออกมา ทั้งสองพยายามทำแบบเดิมอีกครั้ง คริสเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าและให้ปีเตอร์ขึ้นไปอยู่บนหลัง แต่ในระหว่างนั้น หอกเล่มหนึ่งก็ถูกหยิบขึ้นมาและพุ่งทะยานผ่านอากาศตรงมา "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าทำเรื่องน่ารำคาญแบบนั้นอีกงั้นหรือ?" เซร่ากล่าว ตอนนี้ในมือของเขามีวัตถุขนาดเล็กที่มีขอบคมกริบ มันดูคล้ายกับสิ่งที่ติดอยู่บนชุดเกราะของเขามาก่อนหน้านี้ เพียงแต่บางและเบากว่า เขาขว้างพวกมันออกไปในอากาศ พวกมันเริ่มพุ่งไปในทิศทางต่างๆ กัน และตอนนี้เซร่าก็วิ่งเข้าหาทั้งสองเพื่อเป็นฝ่ายโจมตี ในระหว่างทาง เขาหยิบอาวุธโค้งสองชิ้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ปีเตอร์เมื่อเห็นดังนั้นจึงรวบรวมพลังไว้ที่หมัดและชกออกไป ลูกบอลพลังงานสีเหลืองพุ่งตรงไปหาเซร่า แต่แทนที่จะเข้าปะทะกับพลังงานหรือหลบออกไป เซร่ากลับใช้เท้าเตะขวานขนาดใหญ่ขึ้นมาจากพื้น กลางอากาศ อาวุธปะทะเข้ากับพลังงาน ขวานหมุนคว้างอยู่บนพื้นและในที่สุดก็พ่ายแพ้ในการปะทะของพลัง แต่การโจมตีนั้นก็ถูกป้องกันไว้ได้ และเปิดโอกาสให้เซร่าอยู่เหนือพวกเขาทั้งคู่ เซร่าฟาดดาบลงมา ปะทะเข้ากับกรงเล็บทั้งสองข้างของหมาป่าที่เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์หมาป่าแล้ว พลังงานที่เกิดขึ้นจากการปะทะกดคริสให้จมลึกลงไปในดิน ปีเตอร์พยายามโจมตีด้วยหางบนหัว และการสะบัดหางใส่ดาบเล่มหนึ่งทำให้เขาสามารถปัดมันออกไปได้ จากนั้นหางที่สองก็ตามมา อีกครั้งหนึ่ง ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะทำอันตรายเซร่า หางที่สองได้โผล่ออกมา อย่างไรก็ตาม ด้วยดาบอีกเล่มหนึ่ง เซร่าเพียงแค่ปล่อยมันทิ้งไว้ให้ลอยค้างด้วยพลังงานของเขา แล้วเบี่ยงตัวไปด้านข้าง หางบนหัวปะทะเข้ากับดาบเล่มที่สองของเขา และตอนนี้ในมือของเซร่าไม่มีอะไรเลย แต่เขาได้มาอยู่ข้างกายปีเตอร์แล้ว "เจ้าบอกว่าข้าควรใช้มือในการต่อสู้ใช่ไหม? งั้นบอกข้าทีว่าความรู้สึกนี้เป็นยังไง!" เซร่าเหวี่ยงหมัดออกไป และมันเข้าเป้าที่จมูกของปีเตอร์อย่างจัง เสียงกระดูกแตกดังสนั่น และสามารถสัมผัสได้ถึงกระดูกที่หักภายใน รวมถึงกะโหลกของปีเตอร์ด้วย โชคดีสำหรับเขา พลังในการรักษาก็เริ่มทำงานเช่นกัน ในขณะที่เขาถูกซัดกระเด็นออกไปไกล เซร่าหันหลังกลับมา เตรียมพร้อมที่จะจัดการกับอีกคน แต่เมื่อมองไปยังจุดที่เขาเห็นคริสครั้งล่าสุด เขาสังเกตว่าคริสไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงรอยประทับของร่างกายบนพื้นดินเท่านั้น ทว่าในไม่ช้า เซร่าก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่พุ่งสูงขึ้น มันไม่ใช่พลังแบบที่เขาคุ้นเคย มันไม่ใช่พลังสวรรค์ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เซร่าคิด นั่นคือตอนที่ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่พลังงานนั้น "ฉันคิดไว้แล้วว่าอาจจะมีปัญหาที่ต้องจัดการมากกว่านี้" คริสกล่าว "ความจริงที่ว่าแกอยู่ที่นี่ ฉันคิดว่ามันหมายความว่าจะมีคนอื่นๆ มาด้วยเหมือนกัน" "ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงช่วยพวกเอเลี่ยนพวกนี้ แต่เมื่อชีวิตของฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ฉันก็ไม่มีเวลามานั่งตอบคำถามหรอก" พลังงานระเบิดออกมาในช่วงสั้นๆ เป็นความพยายามเฮือกสุดท้าย คริสได้เปิดใช้งานพลังชี่ขั้นที่สี่ โดยใช้สิ่งประดิษฐ์อาวุธวิญญาณของกลุ่มเพียว และในขณะที่ทำเช่นนี้ เขาก็ได้เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมาป่าอย่างสมบูรณ์ สิ่งเหล่านี้รวมกันทำให้คริสกลายเป็น มนุษย์หมาป่าสีแดงชาด (Crimson Red Werewolf)