บทที่ 179: ความลับของเคนเนธ [ตอนที่ 1] เสียงหัวเราะของเวนดี้ดังก้องไปทั่วบริเวณแผนกยุทธขณะที่เธอกำลังเล่นไล่จับกับธอร์ เจ้าหมาน้อยวิ่งไล่ตามเธออย่างมีความสุข ในขณะที่ฝ่ายหลังก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ลูกหมาไล่ตามเธอทัน หลังจากที่พวกเด็กๆ ตื่นจากการนอนกลางวัน ระหว่างที่เอสต์และเวนดี้มาเยี่ยม วิลเลียมก็ได้แนะนำพวกเขาให้รู้จักกับเพื่อนๆ ของเขา เวนดี้ตกหลุมรักธอร์ตั้งแต่แรกเห็น ด้วยเหตุนี้เธอจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เป็นที่โปรดปรานของมัน สิ่งที่ทำให้วิลเลียมประหลาดใจก็คือ ดูเหมือนธอร์จะชอบเวนดี้มากเช่นกัน ทั้งสองจึงเข้ากันได้ดีในทันที เพราะเหตุนี้ เวนดี้จึงตัดสินใจมาหาวิลเลียมทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เพื่อที่เธอจะได้เล่นกับธอร์ วิลเลียมหัวเราะเบาๆ ขณะที่เขาขว้างจานร่อนให้แรกนาร์ คาบบ่ายเพิ่งสิ้นสุดลง เด็กหนุ่มผมแดงจึงตัดสินใจมาเล่นกับพวกเด็กๆ เวนดี้มาถึงทันเวลาพอดีและเข้าร่วมกับพวกเขาโดยเลือกเล่นกับธอร์ วิลเลียมกำลังจะขว้างจานร่อนอีกครั้งตอนที่เขาสังเกตเห็นใครบางคนเดินผ่านประตูเข้ามาจากหางตา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในพื้นที่ของแผนกยุทธ “พี่ชาย! พี่สาว!” วิลเลียมหัวเราะพลางวิ่งไปหาแมทธิวและลีอาห์ที่ยืนอยู่ข้างคุณปู่ของเขา “ผมดีใจที่ทั้งสองคนปลอดภัย” วิลเลียมกอดทั้งคู่ไว้พร้อมกัน และทั้งสองก็กอดเขากลับ “พวกเรากลับมาแล้ว วิลเลียม” แมทธิวพูดพลางลูบหัววิลเลียม “ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นห่วงนะ” ลีอาห์ตบหลังวิลเลียมเบาๆ ในทางกลับกัน เจมส์มัวแต่ยุ่งกับการจ้องมองเวนดี้ เพียงแค่ชำเลืองมอง เขาก็พอบอกได้ว่าเด็กสาวคนนี้มีใจให้วิลเลียม เขาหัวเราะอยู่ในใจเพราะจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อลากตัววิลเลียมไปร่วมงานแต่งงานของแมทธิวและลีอาห์ สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือจะได้พบกับผู้สมัคร “ลูกสะใภ้” ในอนาคตทันทีที่เขามาเยี่ยมวิลเลียมในสถาบัน เขาไม่รอช้าและเดินเข้าไปหาเด็กสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่จะทำให้พรีเซนเตอร์ยาสีฟันทุกคนต้องอับอาย “สวัสดีจ้ะ แม่หนู ปู่ชื่อเจมส์ เป็นปู่ของวิลเลียม” เจมส์แนะนำตัวด้วยรอยยิ้มพิฆาตที่จะทำให้สาวโสดทุกคนเรียกเขาว่าป๋า “เรียกปู่ว่าคุณปู่ได้ตามสบายเลยนะ” “ส-สวัสดีค่ะ คุณปู่เจมส์” เวนดี้พูดตะกุกตะกักขณะมองชายผมสีเทาผู้หล่อเหลาซึ่งเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่อยู่ตรงหน้าเธอ “เธอเป็นเพื่อนของวิลเลียมเหรอ?” “ค่ะ” “สนใจมาเป็นคู่หมั้นของเขาไหมล่ะ?” “ข-ขอโทษนะคะ?” “เห็นไหมล่ะ วิลเลียมอาจจะซนไปบ้าง แต่เขาเป็นเด็กดีจริงๆ นะ” เจมส์เป็นเหมือนพนักงานขายผู้มากประสบการณ์ที่กำลังจะหลอกเด็กผู้หญิงให้ซื้อสินค้าที่เขากำลังขายอยู่ “ปู่เป็นคนตัดสินใจว่าวิลเลียมจะแต่งงานกับใคร ดังนั้นถ้าเธอสนใจ เรามานัดวันพบพ่อแม่ของเธอดีไหม? จะได้หารือกันว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นเมื่อไหร่และที่ไห— โอ๊ย อย่าผลักสิ!” วิลเลียมผลักเจมส์ออกไปและยืนขวางระหว่างเขากับเวนดี้ทันที “ตาแก่พล่ามเรื่องอะไรเนี่ย?! เวนดี้ อย่าไปฟังปู่นะ เขาเริ่มแก่แล้วก็เริ่มเพ้อเจ้อ ปกติอยู่ที่บ้านเราจะมัดเขาไว้ด้วยเชือก เขาจะได้ไม่ไปกัดใคร อย่าไปเชื่อเรื่องไร้สาระที่เขาพูดนะ!” “ต-ตกลงค่ะ” เวนดี้พยักหน้า จากนั้นเธอก็มองปู่ของวิลเลียมด้วยสายตาสงสัย เจมส์รู้สึกถึงสายตาของเธอและขยิบตาตอบ วิลเลียมเห็นดังนั้นก็พ่นลมหายใจใส่ปู่ที่น่ารำคาญของเขา “ทำไมต้องปกป้องเกินเหตุขนาดนั้นด้วย? ผ่อนคลายหน่อย ปู่แก่แล้วและไม่มีเจตนาจะแย่งแฟนของหลานหรอก” เจมส์หยอกล้อ “ฉ-ฉันไม่ใช่แฟนของวิลนะคะ” เวนดี้ตอบอย่างอายๆ จากด้านหลังของวิลเลียม “ฉันเป็นแค่เพื่อนของเขา” “ไม่เป็นไร เรื่องนี้เราค่อยคุยกันทีหลังก็ได้” นัยน์ตาของเจมส์เป็นประกายด้วยความยินดีเมื่อได้ยินเด็กสาวเรียกหลานชายของเขาว่า “วิล” แทนที่จะเป็นวิลเลียม แน่นอนว่าเขาไม่ได้รุกเวนดี้ต่อ เพราะมันจะยิ่งทำให้วิลเลียมต่อต้านเขา “ถ้าไม่ยุ่ง ก็กลับไปลอนต์กับพวกเราสักสองสามวันนะ” เจมส์พูดขณะยืนอยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มผมแดงที่กำลังมองเขาด้วยความระแวดระวัง “หือ? ทำไมล่ะครับ? มีอะไรเกิดขึ้นที่ลอนต์หรือเปล่า?” วิลเลียมถาม เขารู้ว่าคุณปู่คงไม่ชวนเขากลับบ้านเกิดโดยไม่มีเหตุผลที่ดี เจมส์ยิ้มเยาะและตบไหล่วิลเลียม “แมทธิวกับลีอาห์กำลังจะแต่งงานกัน หลานควรไปกับพวกเราเพื่อเป็นสักขีพยานในพิธีแต่งงานของพวกเขา” วิลเลียมอ้าปากค้างขณะมองแมทธิวและลีอาห์ด้วยสีหน้าตกตะลึง “ทั้งสองคนจะแต่งงานกันเหรอครับ?” “ใช่” แมทธิวยิ้มกว้าง ลีอาห์คล้องแขนแมทธิวและขยิบตาให้วิลเลียม “ใช่จ้ะ” “ยินดีด้วยนะครับ!” วิลเลียมยิ้มและยกนิ้วให้แมทธิว “ตอนนี้พวกเราจะเป็นครอบครัวใหญ่ที่มีความสุขจริงๆ แล้ว” “ห่วงตัวเองเถอะ” แมทธิวตอบ เขาเห็นว่าคุณปู่เล็งเด็กสาวหน้าตาสะสวยข้างๆ วิลเลียมไว้แล้ว และเข้าใจดีว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาคงจะต้องปวดหัวไปอีกหลายวันต่อจากนี้ “สรุปจะกลับไปกับพวกเราไหม? หรือต้องให้ปู่อุ้มไปทั้งที่ยังดิ้นและโวยวายอยู่?” เจมส์ถามพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าแค่สองสามวัน ผมคิดว่าไปได้ครับ” วิลเลียมตอบหลังจากพิจารณาอย่างรอบอบ “ผมจะไปคุยกับอาจารย์เกรนท์และอาจารย์แอนดี้ก่อน” “โอเค ไปจัดการเถอะ” เจมส์พยักหน้า “ส่วนปู่จะคุยกับสาวน้อยคนสวยคนนี้รอ” “ไม่มีทาง” วิลเลียมคว้ามือเวนดี้แล้วดึงเธอออกไป “หม่าม้า ฝากดูด้วยอย่าให้ตาแก่ตามพวกเรามานะ” “แบ๊ะะะะ” เอ็มม่าร้องและส่งสายตา “อย่าแม้แต่จะคิด” ให้เจมส์ ชายชราถอนหายใจและลูบหัวแพะแองโกเรียน “ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปแล้วนะว่าใครเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก” “แบ๊ะะะะ” “บอกข้อมูลเกี่ยวกับแม่หนูคนนั้นให้ข้าฟังหน่อยสิ” เอลล่าก้มศีรษะลงและใช้เขาดุนเจมส์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีเจตนาจะแบ่งปันข้อมูลใดๆ กับชายแก่ผู้น่ารำคาญคนนี้ - “คุณปู่ของเธอน่าสนใจดีนะ” เวนดี้พูดเมื่อทั้งสองคนเดินออกมาพ้นระยะการได้ยิน “เขาทำให้ฉันนึกถึงคุณปู่ของฉันที่บ้านเลย” “เชื่อฉันเถอะถ้าจะบอกว่าปู่ของฉันแย่กว่าปู่ของเธอสิบเท่า” วิลเลียมพ่นลมหายใจ เดียที่ขดตัวอยู่รอบคอของเขา วางหัวของเธอไว้บนหัวของวิลเลียม ธอร์เดินอยู่ข้างเวนดี้ ในขณะที่แรกนาร์เดินอยู่ข้างวิลเลียม “ฟังนะ เวนดี้” วิลเลียมมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ปู่ของฉันมีนิสัยเสียเรื่องชอบจับคู่ ฉันเคยเล่าเรื่องเหตุการณ์กับรีเบคก้า อดีตคู่หมั้นของฉันให้เธอฟังแล้ว เชื่อฉันเถอะว่าตอนนี้เขาเล็งเธอไว้แล้ว และจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอมาเป็นแฟนของฉัน พอเขาทำแบบนั้น ให้ปฏิเสธเขาไปอย่างหนักแน่นเขาจะได้ถอยไป เข้าใจที่ฉันพูดไหม?” เวนดี้พยักหน้า เธอเห็นด้วยกับวิลเลียมเพียงแค่เปลือกนอก แต่เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าลึกๆ ในใจเธอคิดอย่างไร เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ เด็กหนุ่มผมแดงก็คิดว่าเขาสื่อสารได้สำเร็จและเลิกจับมือเธอ ในไม่ช้า ทั้งสองก็มาถึงห้องพักครูที่อาจารย์หลายคนพักอยู่เมื่อไม่ได้สอน วิลเลียมเข้าไปข้างในเพียงลำพัง ในขณะที่เวนดี้คอยดูแลธอร์และแรกนาร์ ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักในหอพักของวิลเลียม... เคนเนธกำลังถือกระจกกลมไว้ในมือ กระจกทำจากคริสตัลที่ไม่รู้จัก และกรอบด้านข้างถูกจารึกด้วยอักขระรูนที่ค่อนข้างคล้ายกับรูนที่พบในปลอกคอทาสของวิลเลียม เด็กหนุ่มผมสีเทาเงินพึมพำร่ายคาถาและกระจกก็ส่องแสงตอบรับ ในไม่ช้า ภาพของเอลฟ์ผมสีเทาเงินและนัยน์ตาสีฟ้าก็ปรากฏบนพื้นผิว “ผมมาเพื่อรายงานสถานการณ์ปัจจุบันของเป้าหมายครับ” เคนเนธพูด “ดีมาก” เอลฟ์พยักหน้า “ข้าจะบันทึกรายงานของเจ้าเพื่อส่งต่อให้เหล่าผู้อาวุโสและประมุขตระกูล เจ้าเริ่มรายงานได้เลย”