บทที่ 183: คำมั่นสัญญาของลูกผู้ชาย “พวกเธอคงจะเป็นเพื่อนของวิลเลียมสินะ ฉันคือเซลีน อาจารย์ของเขา” เซลีนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เรียกฉันว่าท่านเซลีนก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักพวกเธอทั้งสองคนนะ” ในวันต่อมาหลังจากที่วิลเลียมและเซลีนได้เปิดใจคุยกัน เขาก็ได้พาเวนดี้ สเปนเซอร์ เอียน พร้อมด้วยเดีย ธอร์ และแร็กนาร์ มาที่บ้านของเซลีน นอกเหนือจากการพบปะเพื่อนๆ ของเขาแล้ว อาจารย์ของเขายังมีความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสัตว์อสูรในตำนานทั้งสามตัวที่กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของวิลเลียมอีกด้วย “พวกเราก็เช่นกันค่ะ ท่านเซลีน” เวนดี้ตอบกลับ สเปนเซอร์ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยเพราะความงดงามของเซลีนจนไม่สามารถตอบกลับได้ทันเวลา โชคดีที่คำตอบของเวนดี้ช่วยฉุดเขาออกจากภวังค์ และเขาก็รีบกล่าวทักทายในทันที “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับอาจารย์ของท่านวิลเลียมครับ” สเปนเซอร์ทักทาย วิลเลียมมีสีหน้าภาคภูมิใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของสเปนเซอร์ เซลีนเป็นสาวงามที่หาใครเปรียบได้ยากอย่างแน่นอน และมีผู้หญิงเพียงไม่กี่คนในทวีปใต้เท่านั้นที่จะทัดเทียมกับเธอได้ เอียนจ้องมองไปที่ "คู่ปรับ" ของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันได้ยินมาว่าวิลเลียมได้เป็นหัวหน้าพรีเฟ็คของคลาสสายต่อสู้ในสถาบันหลวง เขาทำงานได้ดีหรือเปล่า หรือว่าเอาแต่ขี้เกียจไปวันๆ?” เซลีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ท่านหัวหน้าพรีเฟ็คมีความสามารถมากครับ ท่านเซลีน” สเปนเซอร์ตอบ “จนถึงทุกวันนี้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าคนเลี้ยงแกะจะสามารถคว้าตำแหน่งที่ผู้คนปรารถนามากที่สุดในสถาบันมาได้ มันทำให้ผมได้เปิดหูเปิดตาว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่แค่ไหน” “ฉันเห็นด้วยค่ะ” เวนดี้พยักหน้าและชำเลืองมองเด็กหนุ่มผมแดง “วิลเป็นผู้นำที่กล้าหาญและมีความสามารถ วิธีที่เขานำการบุกตะลุยในสนามรบจะถูกจารึกไว้ในใจของนักเรียนปีหนึ่งทุกคนที่อยู่ที่นั่นในวันนั้นตลอดไป” วิลเลียมเชิดคางขึ้นอย่างทะนงตัวและมุมปากของเขาก็ยกสูงขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเพลิดเพลินกับคำชมที่ฝาแฝดคู่นี้กล่าวถึงเขา เอียนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่กลอกตา และเซลีนก็ส่งสายตาแสดงความชื่นชมที่หาได้ยากให้กับลูกศิษย์ของเธอ แม้ว่าโอลิเวอร์จะเล่าเรื่องวีรกรรมของวิลเลียมให้เธอฟังแล้ว แต่การได้ยินจากปากคนอื่นก็ยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือมากขึ้น “วิลเลียมเป็นคนขยันเสมอมา” เซลีนพยักหน้า “แม้ว่าบางครั้งเขาจะดูบื้อๆ ไปบ้าง แต่เขาก็ยังสามารถลุกขึ้นมาจัดการสถานการณ์ได้เมื่อถึงเวลาที่สำคัญจริงๆ” “อาจารย์ครับ ถ้าอยากจะชมผม ก็แค่ตัดคำว่าบื้อออกไปเถอะครับ” วิลเลียมให้ความเห็น “ในฐานะลูกศิษย์ของอาจารย์ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ผมจะต้องมีความสามารถ จริงไหมครับ?” “นั่นสินะ” เซลีนเห็นด้วย “สมกับเป็นลูกศิษย์ของฉันจริงๆ” เวนดี้กำลังให้ความสนใจกับเซลีนอย่างใกล้ชิด ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอไม่ได้รู้สึกอิจฉาในตัวเซลีนเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับอยากจะรู้จักเซลีนให้มากขึ้น เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ และมันก็ทำให้เธอสับสนเช่นกัน สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ เซลีนเองก็กำลังให้ความสนใจกับเธออย่างใกล้ชิดเช่นกัน เวนดี้มอบความรู้สึกที่ผิดปกติบางอย่างให้กับเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจ สิ่งเดียวที่เธอรู้ก็คือความรู้สึกนั้นไม่มีความประสงค์ร้ายหรือแง่ลบใดๆ เลย ในขณะที่สองสาวกำลังพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน สเปนเซอร์ก็ตัดสินใจทำลายความเงียบและถามคำถามที่ค้างคาใจเขามาตั้งแต่เมื่อวานกับเอลฟ์สาวผู้งดงาม “ท่านเซลีน วิลเลียมบอกว่าท่านเป็นแดนเซอร์” สเปนเซอร์มองเอลฟ์สาวด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมเคยพบกับพวกเขามาบ้าง และบางคนก็เป็นนักสู้ที่มีความสามารถมาก ท่านพอจะบอกผมได้ไหมครับว่าท่านเชี่ยวชาญในอาวุธประเภทไหน?” “ฉันเชี่ยวชาญการใช้หอกจ่ะ” เซลีนตอบ “หอกเหรอคะ? ช่างบังเอิญจริงๆ!” เวนดี้มองเซลีนด้วยดวงตาเป็นประกาย “หอกก็เป็นอาวุธหลักของฉันเหมือนกัน ท่านพอจะให้คำแนะนำบางอย่างกับฉันได้ไหมคะว่าจะทำยังไงให้เชี่ยวชาญมากขึ้น?” “ฉันคิดว่าได้นะ...” เซลีนส่งยิ้มหวานให้เวนดี้ ‘มันน่าจะช่วยให้ฉันเข้าใจว่าทำไมฉันถึงมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอด้วย’ “ผมขอเข้าร่วมด้วยได้ไหมครับ?” สเปนเซอร์ถามด้วยความสนใจ “ผมเองก็เป็นผู้ใช้หอกเหมือนกัน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะได้เรียนรู้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ จากอาจารย์ของท่านวิลเลียม” รอยยิ้มของเซลีนแข็งค้างไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำขอของสเปนเซอร์ คนเดียวที่เธออยากทำความรู้จักคือเวนดี้ ไม่ใช่พี่ชายฝาแฝดของเธอ โชคดีที่วิลเลียมเข้ามาช่วยไว้ได้ทันและขัดขวางการเข้าหาเซลีนของสเปนเซอร์ “ไม่จำเป็นต้องให้อาจารย์สอนนายหรอก สเปนเซอร์” วิลเลียมขัดจังหวะ “แค่ฉันคนเดียวก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะสอนวิธีใช้หอกให้นายแล้ว เราออกไปข้างนอกกันดีกว่าไหม? ฉันกำลังคันไม้คันมืออยากจะอัด— สอนเคล็ดลับสองสามอย่างให้นาย เพื่อเพิ่มระดับความเชี่ยวชาญในการใช้หอกของนายอยู่พอดี” วิลเลียมไม่รอคำตอบของสเปนเซอร์และลากเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่าออกไปนอกบ้าน เอียนเองก็ขอตัวและเดินตามวิลไป เขาไม่ชอบอยู่กับเซลีนนานเกินความจำเป็น เอลฟ์สาวลุกขึ้นจากโซฟาและส่งสัญญาณให้เวนดี้เดินตามเธอไป พวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องฝึกซ้อมของเซลีน ในทางกลับกัน โอลิเวอร์กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง เขาได้ค้นพบบางสิ่งที่ผิดปกติในตัวเวนดี้ แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบซุบซิบเรื่องความลับของคนอื่น เซลีนรู้ดีถึงนิสัยของโอลิเวอร์ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามเขา แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก แต่เอลฟ์สาวก็มีวิธีของเธอเองในการหาคำตอบสำหรับคำถามที่เธอสงสัย - ในป่าละเมาะเล็กๆ ทางตะวันออกของลอนต์ ลีอาห์และแมทธิวยืนกุมมือกันเผชิญหน้ากับชายในชุดคลุมนักเดินทาง เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเซบาส พ่อของลีอาห์และเซดริก “พ่อรู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง แต่พ่อไม่คิดเลยว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้” เซบาสกล่าวพลางมองลูกสาวของเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน เมื่อเขาหันสายตาไปทางแมทธิว แววตานั้นก็คมกริบราวกับใบมีด แต่ฝ่ายหลังไม่ได้ถอยหนีและจ้องกลับด้วยสายตาที่แน่วแน่ เซบาสจ้องมองว่าที่ลูกเขยของเขาและถอนหายใจในใจ เขไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เรื่องที่ลีอาห์จะแต่งงานกับแมทธิว ในทางกลับกัน เขาค่อนข้างพอใจในตัวชายหนุ่มด้วยซ้ำ ความกังวลเพียงอย่างเดียวของเขาคือ ชายหนุ่มคนนี้จะสามารถทำให้ลูกสาวของเขามีความสุขได้หรือไม่ “ถ้าแกทำให้ลูกสาวของฉันร้องไห้ ฉันสาบานเลยว่าจะอัดแกให้เละ” เซบาสประกาศ “ต่อให้เป็นปู่ของแกก็หยุดฉันจากการเอาหน้าแกไถไปกับพื้นไม่ได้” “ถ้าถึงเวลานั้น ผมจะไม่ขัดขืนครับ” แมทธิวตอบ “ถ้าผมไม่สามารถแม้แต่จะทำให้ลีอาห์มีความสุขได้ ผมก็สมควรถูกอัดแล้วครับ” “จำคำพูดนั้นไว้ให้ดี ฉันจะให้นายรับผิดชอบคำพูดนี้” “ผมจะจำไว้ครับ ผมสัญญา” ลีอาห์มองดูการเผชิญหน้าระหว่างพ่อและคนรักของเธอด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เธอนักว่าชายทั้งสองคนรักเธออย่างแท้จริง และเธอรู้สึกประทับใจกับการแสดงความรักของพวกเขา “ลีอาห์ ดูแลตัวเองด้วยนะ” เซบาสเดินเข้าไปหาลูกสาวและสวมกอดเธอ “หลังจากงานแต่งงานของลูก พ่อจะไปที่ทวีปกลางเพื่อดูพี่ชายของลูกเสียหน่อย พ่อเป็นห่วงเขา” ลีอาห์พยักหน้าขณะซบหน้าลงบนอกของพ่อ เหมือนที่เธอเคยทำเสมอมาในอดีต “หนูก็เป็นห่วงพี่ค่ะ หวังว่าเขาจะสบายดี” “เซดริกยังขาดประสบการณ์ และพ่อเกรงว่าผู้คนจะฉวยโอกาสจากเขา” เซบาสปล่อยลูกสาวอย่างไม่เต็มใจและก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว “พ่อแค่หวังว่าเขาจะเจอเพื่อนดีๆ บ้างเมื่อตอนที่เขาเข้าเรียนที่สถาบันนิรันดร์เหมันต์” “ท่านพ่อคะ ท่านจะปรากฏตัวให้พี่เห็นไหมคะ?” “อีกสักสองสามปี พ่ออยากให้พี่ของลูกพึ่งพาตัวเองได้มากกว่านี้ ถ้าพ่อไปปรากฏตัวตอนนี้ เขาอาจจะกลับไปเป็นคนเดิม ซึ่งนั่นจะขัดขวางการเติบโตของเขา พ่อจะส่งจดหมายมาหาลูกเป็นระยะๆ นะ บอกพ่อได้เลยถ้าลูกถูกคนตระกูลอินส์เวิร์ธปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม” ลีอาห์พยักหน้าขณะที่เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา เซบาสมองดูลูกสาวและลูบหัวเธออีกครั้งก่อนจะเดินจากไป อย่างไรก็ตาม หลังจากเดินไปได้สิบก้าว เซบาสก็หยุดและหันกลับมามองคู่รักทั้งสอง “แมทธิว นายไม่ต้องรีบให้หลานสาวกับฉันหรอกนะ” เซบาสกล่าว “รออย่างน้อยอีกสักสองปีเถอะ ลีอาห์ยังเด็กอยู่ และพ่อคิดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะมีลูก มีบางอย่างที่เกิดขึ้นในอาณาจักรเฮลลันที่ดูไม่ชอบมาพากลสำหรับพ่อ” เซบาสหยุดชั่วครู่ขณะที่เขาจ้องมองไปในทิศทางของเมืองหลวงเฮลลัน “คลื่นสัตว์อสูรและการปะทุของดันเจี้ยนอาจจะเกี่ยวข้องกัน พ่อเกรงว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า จนกว่าอันตรายนี้จะผ่านพ้นไป ทางที่ดีควรชะลอการมีลูกออกไปก่อน มันไม่สายเกินไปหรอกที่จะมีเมื่อทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว” พ่อของลีอาห์มองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายลับเข้าไปในป่าลึก เขาจะรอจนกว่าลูกสาวของเขาจะได้แต่งงานกับแมทธิวอย่างปลอดภัยก่อนจะเดินทางออกจากทวีปใต้ แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็มั่นใจว่าเจมส์จะสามารถปกป้องลูกสาวของเขาได้ นี่คือเหตุผลที่เขาสามารถจากลีอาห์ไปได้โดยไม่ต้องกังวล เพื่อไปจดจ่อกับลูกชายคนโตที่ตอนนี้อยู่ในทวีปกลาง สถานที่ที่ขุมอำนาจหลักของโลกมารวมตัวกัน สถานที่ที่มีสงครามเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก