Chapter 416
416 / 1468
11 min read
Chapter 416 — Ranking
Published May 5, 2026, 02:11 AM
บทที่ 416:การจัดอันดับ ผู้แปล:Translation_Nation
ผู้จัดทวน:Translation_Nation, chuchutrain
ซาเวจยืนเงียบอยู่จ้องมองศพของหลัวเฟิงที่นอนอยู่บนพื้น
“หลัวเฟิง” ซาเวจกระซิบ “เมื่อก่อนข้าตั้งใจว่าต้องพิชิตท่านแล้วฆ่าตัวตายเสีย! และหลังจากนั้นจะไปเข้าร่วมสนามการต่อสู้ของพวกแพ้ อย่างไรก็ตาม…พลังของท่านเกินกว่าที่ข้าจินตนาการและคาดไว้ หากไม่ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา ข้าไม่มีทางเอาชนะท่านได้เลย! เมื่อเทียบกับผลของการฝึกฝนในสนามแพ้เป็นเวลายาวนาน การพิชิตท่านนั้น…สำคัญกว่า!”
“และเมื่อท่านต่อสู้แบบเสี่ยงตาย ข้าก็ไม่อาจเอาชนะและไว้ชีวิตท่านได้” ซาเวจนึกภาพเหตุการณ์เมื่อก่อนขึ้นมาอีกครั้ง แววตายังคงสั่นคลอน
หลัวเฟิงผู้นี้มีปฏิกิริยาเร็วเกินไป
ตามความคาดหมายของข้า เมื่อข้าปล่อยพลังแท้จริงออกมาทั้งกฎต้นกำเนิดของพื้นดินและอวกาศ การเคลื่อนที่ที่เกิดเงาสะท้อนเพียงชั่วพริบตาจะทำให้หลัวเฟิงตกใจและสะดุด แม้จะใช้ฝนรุ้งทองโจมตี ซาเวจก็สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย ในจังหวะนั้นเองข้าจะลดระยะห่างทันทีและฟันหลัวเฟิงผู้ไม่อาจต้านทานได้จนบาดเจ็บสาหัส
หลังจากนั้นข้าจะถอยและฆ่าตัวตาย
ทุกอย่างน่าจะง่ายดายยิ่งนัก!
แต่ความเป็นจริงกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิดเลย ในตอนที่ข้าปล่อยพลังออกมา หลัวเฟิงกลับเลือกเส้นทางการโจมตีที่อันตรายน้อยที่สุด ด้วยใบมีดทองทั้งสองคมที่แยกออกเป็นใบมีดเล็กสิบแปดคมและหมุนรอบตัว ใบมีดเล็กสิบแปดคมนั้นพุ่งออกไปทุกทิศทางพร้อมกัน ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบและทันทีก็ทำลายขุมทางและรูปแบบการเคลื่อนที่ของข้า
พร้อมกันนั้น ข้าก็ใช้ปลาทองสองตัวเข้าโจมตี!
ศึกครั้งนี้ของทั้งสอง!
ในพริบตา หลัวเฟิงควบคุมใบมีดเล็กสิบแปดคมให้กลับมารวมตัวเป็นใบมีดทองคมเดิมและโจมตีจากทางด้านหลัง!
“ใช้ท่าย้อนกลับ”
“ตั้งแต่ข้าปล่อยพลังออกมาจนถึงตอนจบของศึก ไม่ถึง 0.1 วินาที”
“ใบมีดทองที่กระจายตัวกลับทำลายขุมทางของข้าได้ทันที ใช้ยานพุ่งทะยานเข้าโจมตี แล้วตามด้วยใบมีดทองที่รวมตัวกันใหม่เพื่อโต้กลับ จังหวะแม่นยำเหลือเกิน หากท่านลังเลเพียงนิดเดียว ยอมให้ข้าได้ใช้พื้นที่นั้นเข้าโจมตี ท่านคงพินาศไปแล้ว ที่จะคิดได้ทุกอย่างภายใน 0.1 วินาทีที่สั้นเช่นนั้น และยังสามารถทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบได้”
“ใจเย็น และสำรวม!”
“เยือกเย็นสุดขีด…” ซาเวจมองลงบนร่างของหลัวเฟิงแววตาเต็มไปด้วยความเคารพ “ข้าไม่มีทางบรรลุถึงระดับความเยือกเย็นของท่านได้เลย”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ!
หลัวเฟิงและน้องชาย หลัวหัว ความเยือกเย็นฝังลึกไปถึงกระดูก
และบนดินแดนโลก หลัวเฟิงได้ผ่านประสบการณ์ชีวิตและความตายมานักต่อนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ครอบครองอสูรเขาเงิน ตอนนั้นเขาคิดว่าตนคงต้องตายแล้ว ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้หลัวเฟิงยังคงสงบได้แม้อยู่ท่ามกลางอันตราย! และพลังโลหิตของอสูรเขาเงินก็มีผลกับตนเช่นกัน เพราะความเชี่ยวชาญของอสูรเขาเงินคือการสังหารด้วยความเย็นชา
บวกกับการฝึกฝนสภาพจิตใจจากพี่ใหญ่และพี่รอง
ในแง่ของความสงบ…ท่ามกลางเหล่าอัจฉริยะกว่าร้อยคนที่ก้าวผ่านประตูกฎต้นกำเนิด หลัวเฟิงอยู่ในระดับสูงสุด!
จริงๆ แล้ว!
ทั้งสามพี่น้องจากดินแดนโลก ล้วนโดดเด่นในแง่นี้ทั้งสิ้น ถึงแม้หลัวเฟิงจะไม่สามารถเทียบฝีมือการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและจิตวิญญาณของพี่ใหญ่ทั้งสองได้ แต่ความเยือกเย็นแบบน้ำแข็งตาย พร้อมด้วยอิทธิพลของโลหิตอสูรเขาเงิน ทำให้เทียบเท่ากับการฝึกฝนและการศึกษายุคโบราณระดับสูงสุดของแผ่นดินโลกที่ฮ่องและเทพฟ้าผ่าเข้าใจ
ฮ่องและเทพฟ้าผ่า ได้ศึกษาวัฒนธรรมจีนและอินเดียจนถึงขีดสุด
แม้หลัวเฟิงจะยังด้อยกว่าในแง่ภายใน แต่เขาก็ยังแข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะในเอกภพที่ยังไม่เคยฝึกฝนสภาพจิตใจเลย ประกอบกับพลังโลหิตของอสูรเขาเงิน ในแง่ของความสงบ เขาจึงสู้ไหวกับพี่ชายทั้งสองได้
“ขอแสดงความยินดีกับรงจวิน!!!”
เสียงดังหนักแน่นก้องกังวานไปทั่วสนามรบ “และด้วยหลัวเฟิง ทั้งสองคนได้มอบศึกที่ตื่นเต้นเช่นนี้แก่ประชาชนหลายล้านล้านคนในอาณาจักรประเทศแกนวู นี่คือศึกของเหล่าอัจฉริยะในครั้งนี้ที่ตื่นเต้นที่สุดจนถึงปัจจุบัน แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องมีผู้ชนะและผู้แพ้!”
“ศึกครั้งนี้ รงจวินเป็นผู้ชนะ! รงจวินยังได้โควต้าในชื่อผู้มีสิทธิ์ของอาณาจักรประเทศแกนวูด้วย เขามีสิทธิ์ที่จะแทนประเทศแกนวูไปแข่งขันกับเหล่าอัจฉริยะจากประเทศจักรวาลอื่นๆ”
“ให้เรารอคอย…ศึกที่รงจวินจะสู้กับเหล่าอัจฉริยะทั่วทั้งจักรวาล และคว้าเกียรติยศมากยิ่งขึ้นไปอีก”
คำราม!
ผู้ชมหนึ่งพันล้านคนพากันโห่ร้องเชียร์ บางคนเชียร์รงจวินผู้ป่าเถื่อน บางคนยังเชียร์คนบ้าจอมเกรียนหลัวเฟิง ศึกครั้งนี้ตื่นเต้นกว่าที่ใครคาดไว้มากมาย เมื่อหลัวเฟิงปล่อยพลังออกมา หลายคนคิดว่าเขาจะชนะ
ใครจะไปคิดว่ารงจวินจะป่วยหนักถึงขนาดสร้างเงาสะท้อนได้ และฟันสุดท้ายนั้นยังโหดร้ายยิ่งนัก!
หลัวเฟิงตายไปแล้ว ขณะที่รงจวินได้รับบาดเจ็บสาหัส!
จักรวาลเสมือน ทวีปแกนวู ภายในพระราชวังขนาดใหญ่
ในหนึ่งในพระราชวังใหญ่ มีเยาวชนใกล้หนึ่งพันคนชุมนุมกันอยู่ ทุกคนเงยหน้ามองที่จอภาพซึ่งกำลังฉายศึกระหว่างหลัวเฟิงและรงจวินที่เพิ่งจบลง
“ท่ามกลางพวกเจ้า บางคนได้รับโควต้าชื่อผู้มีสิทธิ์แล้ว บางคนกำลังจะลงสนามการต่อสู้นัดที่สี่!” ด้านล่างจอภาพ ชายตาหนึ่งข้างสีเขียวที่สูงใหญ่กำยำร้องเบาๆ “พวกเจ้าคือยอดหัวกะทิของประเทศแกนวูในรุ่นนี้ หลายคนคิดว่าตัวเองเก่งนัก ลองมาดูนี่สิ! ลองมาดูสองคนนี้! จงมองทั้งหมดให้ดี!”
จบถ้อยคำ ชายตาหนึ่งข้างสีเขียวที่สูงใหญ่กำยำเดินออกจากพระราชวัง
ภายในพระราชวัง
กลุ่มเยาวชนชายหญิงล้วนมีสีหน้าซับซ้อน มองด้วยความเจ็บปวด
“แข็งแกร่งกว่าข้า ทั้งคู่ต่างแข็งแกร่งกว่าข้า” หนุ่มรูปงามหูแมวสะบัดหน้า
“คนบ้านั้น ใบมีดทองคมเดิมสองคมของเขา…ข้าไม่อาจขวางไว้ได้”
“แข็งแกร่งเกินไป”
“แค่สามารถปล่อยใบมีดทองคมเดิมสองคมออกมาได้ ข้ายังแทบจะส่งใบมีดคมเดียวออกมาก็ยังลำบาก”
“สองคนนี้”
“คนหลัวเฟิงนั้น ข้ายังพอมั่นใจว่าจะชนะได้ แต่รงจวินตามการประเมินของอาจารย์ เขามีความเข้าใจในกฎต้นกำเนิด ฐานะการเคลื่อนที่และฟันนั้น…” หนุ่มร่างใหญ่โตสูงอย่างน้อย 8 เมตรพึมพำเบาๆ แล้วสั่นหน้า
ประเทศแกนวู ทวีปหมู่เกาะลอยน้ำ ภายในอาคารขนาดใหญ่นั้น
ภาพลางเลือนของพระที่นั่ง ทั้งหัวหน้าใหญ่และอมตะ กำลังปรึกษากันถึงศึกนี้
“นานมาแล้วสักเท่าใดแล้ว ที่ในการประลองอัจฉริยะของประเทศแกนวูมีศึกระดับนี้?”
“ก่อนหน้านี้กว่า 300 การประลองอัจฉริยะ ตอนนั้นแม่ทัพหัวเหล็กเป็นดาวระดับ 7 เพียงศึกของท่านเท่านั้นที่พอจะเทียบเคียงศึกนี้ได้”
“ถูกต้อง มากกว่า 300 การประลองอัจฉริยะมาแล้ว ในชั่วพริบตา ผ่านไปเกือบ 2 ล้านปี”
“ฮ่า… ศึกของข้าในตอนนั้นแทบจะไม่อาจเทียบเท่าศึกนี้ได้ 1.89 ล้านปีผ่านมาแล้วนับตั้งแต่ครั้งนั้น ข้ากลายเป็นอมตะเรียบร้อยแล้ว แต่คู่แข่งของข้าในตอนนั้นก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าข้า เป็นเรื่องเสียดายที่เมื่อเขากลายเป็นเจ้าแห่งภพ ท่านเดินทางไปสนามรบภายนอกดวงดาวและเสียชีวิต” มีเสียงหนักแน่นแฝงด้วยอากาศเย็นฉ่ำของโลหะก้องกังวาน
“หนทางของอมตะ เต็มไปด้วยความยากลำบากที่ไม่อาจเปรียบได้ ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยอันตราย จำนวนอัจฉริยะที่พินาศไปตามทางนั้นนับไม่ถ้วนแล้ว”
“เหล่าอัจฉริยะผู้พินาศ ส่วนมากเป็นแค่อัจฉริยะภายในกาแล็กซีหรือกลุ่มดวงดาว แต่อัจฉริยะอย่างหลัวเฟิงกับรงจวิน สองคนเลือดร้อนนี้…ระดับอัจฉริยะขั้นสัมบูรณ์แบบนี้ โอกาสที่จะพินาศมีน้อยมาก”
“จริงแท้!”
“หากอยู่ในเขตลับแกนวู อัจฉริยะยอดเยี่ยมเหล่านี้จะได้รับความเคารพสูงสุด โอกาสเสียชีวิตจะลดลงมากที่สุด แต่หากอยู่ในบริษัทจักรวาลเสมือน…มียอดอัจฉริยะมากเหลือเกิน ดังนั้นการแข่งขันจึงดุเดือดและอัตราการคัดออกสูงยิ่ง จำนวนอัจฉริยะที่พินาศที่นั่นมากกว่าเขตลับของเรานักต่อนัก”
“พวกเขาต้องการเพียงอัจฉริยะผู้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาอัจฉริยะเท่านั้น”
“อืม!”
“ครั้งนี้ รงจวินจะได้อันดับสูงสุดของประเทศจักรวาลเป็นแน่ และจะอยู่ใน 1,000 อันดับแรกของจักรวาลทั้งหลายด้วย ไม่มีปัญหาเช่นกัน แต่ว่าเขาจะได้เป็นอันดับหนึ่งในจักรวาลทั้งหลายหรือไม่ ข้าคิดว่าโอกาสแทบไม่มีเลย หากเป็นอันดับ 10 ยังพอมีทางเป็นไปได้”
“ถูกต้อง”
“รงจวิน จะเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาอัจฉริยะของประเทศแกนวูเป็นแน่ และหลัวเฟิง คงจะมีอันดับติด 10 แน่นอน”
“อืม คนเลือดร้อนหลัวเฟิงนั้นสงบเยือกเย็นจริงๆ ข้าชอบเขาจริงๆ ความเยือกเย็นนั้น…โอกาสตายของเขาในอนาคตต่ำมากเช่นกัน”
หลัวเฟิงไม่รู้เลยว่ากลุ่มอมตะจากประเทศแกนวูนี้กำลังจัดอันดับความแข็งแกร่งให้เขากับรงจวิน ตอนนั้นเขากำลังคิดใคร่ครวญถึงศึกเมื่อก่อน
“คล่องแคล่วและยืดหยุ่น!” สำนึกของหลัวเฟิงกลับสู่ความเป็นจริง ภายในห้องสมุดของที่ดินของเขา
“ความยืดหยุ่นของข้ายังไม่เพียงพอ ผู้ใช้จิตวิญญาณควบคุมที่ใช้อาวุธจิตวิญญาณควรก้าวไปต่อสู้จากระยะไกล! ทันทีที่นักรบเข้าใกล้…นั่นคือการฆ่าตัวตายทันที” หลัวเฟิงขมวดคิ้ว “ตราบใดที่ข่ายืดหยุ่นพอ ทำให้รงจวินไม่อาจแตะต้องข้าได้เลย อย่างน้อยข้าจะไม่ตกเป็นรองทันที!”
“อืม!”
“กฎต้นกำเนิดของอวกาศ ข้ายังไม่ได้แตะต้องประตูเลย แต่จากการฝึกฝนในอวกาศสัมบูรณ์มาอย่างยาวนาน ความเร็วเคลื่อนที่ทันทีของข้าก็เพิ่มขึ้น” หลัวเฟิงตรึกตรอง “เมื่อข้ากลับไป ต้องค้นหาอาวุธจิตวิญญาณบินที่เหมาะกับข้ามากที่สุด ส่วนยานพุ่งทะยาน…กระจายตัวเกินไป ไม่กระชับพอ!”
……
ใคร่ครวญทุกศึก นี่เป็นนิสัยที่ฝังรากลึกในตัวนักเรียนทุกคนของสำนักขีดจำกัด
หลัวเฟิงใคร่ครวญศึกนานกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนจะเข้าสู่เครือข่ายจักรวาลเสมือน
เครือข่ายจักรวาลเสมือน เกาะภูเขามังกรดำ ท่าน 9
“น้องสาม เจ้ากลับมาเพิ่งเดี๋ยวนี้เอง หลังจากจบศึกไปแล้วไปไหนมา?” เทพฟ้าผ่ายืนอยู่ที่สนามหญ้าของวิลล่าหลัวเฟิง เขารอนั้นพร้อมกับกลุ่มคนรวมถึงซวี่ซินและคนอื่นๆ
“พ่อ!”
“พ่อ! พ่อเก่งมาก!”
เสี่ยวไห่กับผิงผิงวิ่งเข้ากอดหลัวเฟิง
“พี่ใหญ่ ศึกนั้นสวยงามมาก” หลัวหัวเผยแววยินดี “ขณะนี้ทั่วประเทศแกนวูได้สะเทือน โชคชะตามากมายถกเถียงกันถึงท่าน ท่านสามารถเข้าไปดูหน้าเว็บไซต์ของบริษัทจักรวาลเสมือนได้ มีผู้คนจำนวนมากฝากข้อความไว้…กล่าวว่าท่านและรงจวินเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศจักรวาลเรา”
“อืม ข้างนอกคลุ้มคลั่งกันไปแล้ว” เสี่ยวกังพยักหน้าและถอนใจ “พี่เขย พี่พ่ายแพ้ศึก แต่เกาะภูเขามังกรดำทั้งเกาะกลับได้รับความคึกคักอันเหลือเชื่อ”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ
จริงๆ แล้วผู้คนในจักรวาลจำนวนมากไม่เข้าใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของศึกระหว่างหลัวเฟิงและรงจวิน แต่เมื่อศึกจบลง รงจวินถูกพิพากษาโดยพรรคพวกเจ้าเมืองระดับภพและแม้แต่อมตะเป็นจำนวนมากอย่างเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นอันดับหนึ่งของประเทศแกนวู! ไม่เพียงเท่านั้น เขายังถูกพิจารณาว่าเป็นที่แข็งแกร่งที่สุดท่ามกลางการประลองอัจฉริยะหลายร้อยครั้งก่อนหน้านี้
อันดับหนึ่งท่ามกลางการประลองอัจฉริยะหลายร้อยครั้งก่อน? ศึกครั้งนี้ย่อมเปรือพรั่งพรูคล้ายเปลวเพลิงที่กราดโหม
ชื่อเสียงของรงจวินและหลัวเฟิงพุ่งสูงขึ้นทันที
“พี่ใหญ่อยู่ที่ไหน?” หลัวเฟิงถามด้วยความฝืนคำ
“พี่ใหญ่และหลัวอยู่ในบ้านเขา” เทพฟ้าชี้ไปที่บ้านของฮ่อง “ประมาณ 10 นาทีหลังจากศึกของท่าน อาจารย์ผู้ก่อตั้งภูเขาสามขวานชื่อว่าเวล เจ้าเมืองต้นกำเนิดก็มาถึง”
“เจ้าเมืองต้นกำเนิดเวลา? และพี่ใหญ่?”
หลัวเฟิงไม่อาจช่วยกังวลได้
……
ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านฮ่อง
ชายชราที่มีผมสีขาวเต็มศีรษะนั่งอยู่ตรงข้ามฮ่อง
“เจ้าไม่เสียใจหรือ?” หลัวมองไปที่ฮ่อง “หากตามข้าไป ท่านจะไม่สามารถกลับมาได้อีก 20,000 ปี”
“อืม!”
ฮ่องพยักหน้าเบาๆ สายตาสงบนิ่ง ไม่ปริปากลังเลใจแม้แต่น้อย
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.