1476 การล่าจักรพรรดิป่า แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth เสียงครวญกรีดดาบดังก้องอยู่บนภูเขาหิมะใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ฉลามหิมะแห่งลำธารอากาศสีฟ้าหนาวสวยส่องแสงสีฟ้าเยือกเย็นวิ่งอย่างรวดเร็วตามขอบของภูเขา เขาครวญดุร้ายเหมือนจักรพรรดิที่ประกาศอำนาจเหนือคืนและหิมะเมื่อถึงจุดสูงสุด! โมฟานลงมาจากฉลามหิมะแห่งลำธารอากาศ เขาเอาใบมีดเล็กออกมาทำความสะอาดกระต่ายที่เพิ่งล่าไว้ขณะตั้งไฟด้วยมืออีกข้างหนึ่ง หิมะละลายอย่างรวดเร็วภายใต้ความร้อนของไฟ อย่างไรก็ตาม โมฟานก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย เขาออกมักเวียนบางอย่างและโรยอย่างรวดเร็วบนกระต่าย เนื้อของมันก็ปล่อยกลิ่นหอมที่น่ารับประทาน น้ำมันสีเหลืองทองหยดลงในไฟจากเนื้อที่ยังไม่สุกเต็มที่ ทำให้ความอยากอาหารของโมฟานพุ่งสูงขึ้น "หมาป่าเก่า ไปล่าเพิ่มอีกหน่อย" โมฟานพูดกับฉลามหิมะแห่งลำธารอากาศ ฉลามหิมะแห่งลำธารอากาศชอบอยู่บนภูเขา ความสูงสามพันเมตรเป็นเส้นขอบเขต พื้นที่ส่วนใหญ่เหนือระดับนั้นถูกปกคลุมด้วยหิมะอย่างเต็มที่ และส่วนหนึ่งของแอลป์ก็อยู่เหนือระดับนั้น ฉลามหิมะเหล่านั้นทันทีก็กลายเป็นสุนัขสลักหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อวิ่งอิสระไปตามหุบเขาขาวสะอาดเนินหิมะและยอดเขาที่สวยงาม "มูไบ ฉันต้องบอกว่า ฉันประทับใจจริงๆ; คุณเอาเครื่องปรุงของคุณมาด้วย!" เจ้าโซวานยันน์ถอดขวดสไปรท์ขนาดใหญ่มากที่เขาซื้อมาก่อนจะมาถึงภูเขา และก็หยิบถ้วยหลายใบที่เขาขโมยมาจากโรงเรียนไว้เติมเครื่องดื่มอันนุ่มนวล "ฉันใช้เวลานานในป่ามาก ฉันมักพกเครื่องปรุงไว้ในกระเป๋า ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ในครั้งนี้..." มูไบอธิบายด้วยความสงบ มูไบเคยอยู่ในป่าบ่อยครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้มีโอกาสกินเนื้อแห้งตลอดเวลา บางครั้งเขาก็ล่าสัตว์ป่าแล้วโรยเครื่องปรุงเพื่อทำให้หอมอร่อยขึ้น "สถาบันแอลป์เป็นโรงเรียนที่เจ๋งที่สุดที่เคยไป ฉันไม่มีสัญญาณมือถือ ไม่มี Wi‑Fi ไม่มีร้านขายของชำ มีแค่แหล่งน้ำจากภูเขาและซุปผัก ฉันกำลังจะอดอาหารจนตาย!" เจ้าโซวานยันน์สาป "จริงๆ แล้วผมก็ไม่เข้าใจว่าพวกเขาภูมิใจกับตัวเองทำไม เหมือนกับว่าพวกเขาอาศัยอยู่บนดินศักดิ์สิทธิ์ มันก็เท่าเทียมกับการอยู่คุกเลย" โมฟานบ่นด้วยความเห็นด้วย "ผมจะบ้าไปเลยถ้าอยู่ที่นี่เดือนหนึ่ง อีกอย่าง เราต้องสอนสองสาวนั้นให้ได้ พวกเธอคิดว่าเธอสามารถทำร้ายเราได้ตามใจเลย!" เจ้าโซวานยันน์กล่าว "ผมก็คิดว่าพวกเธอเป็นตาที่น่าเกลียดด้วย แล้วทำไมคุณถึงไปต่อสู้กับไฮดี้หลังจากเข้าไปในถ้ำ?" มูไบฉีกขาไก่กระต่ายแล้วเคี้ยว "เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย ฉันเห็นทั้งหมด พูดถึงเรื่องนี้เลย ร่างของเธอร้อนแรงมาก ฉันคิดว่าเธอเป็นรูปปั้นตอนแรกเลย..." โมฟานพูด "บ้าเลย ทำไมคุณมักได้สนุกกับของดีๆ เสมอ? ถ้าฉันรู้ว่าจะมีผู้หญิงเปิดใจกันเยอะขนาดนั้น ฉันก็คงไปด้วย! ฉันไม่คิดว่าผลกระทบของน้ำตกจะหยุดฉันได้" เจ้าโซวานยันน์กังวล เขาเสียใจที่ไม่ได้รับความท้าทาย ไฮเดี๊ยบเป็นผู้หญิงที่หล่อสวย มีจมูกสูง ดวงตาสีฟ้าซาฟไฟร์ ริมฝีปากเล็กอวบอ้วน กับผมสีเทาสีน้ำตาลหยิก เธอเหมือนเทพธิดาจริงๆ โซวานยันน์คร่อน้ำลายแล้วได้ยินว่าโมฟานเห็นเธอเปลือย "มาพูดคุยเรื่องคนอื่นสองคนก่อนดีกว่า" มูไบพูด "ใช่เลย เชอริลและเอ็ดธี่ สาวแสบฉีดกวาด... ฉันสาบานว่าฉันจะทำให้เธอคุกเข่ากรีดร้องร้อง 'Conquer'! คุณเห็นอาหารที่พวกเขาให้เราหรือยัง? มันก็แค่อาหารเลี้ยงหมา! ชิ จุนเช็งบอกว่ามันอร่อยเท่านั้น ผมไม่เข้าใจว่าเขาเป็นหมาหรือเปล่า? ทำไมเขายังคงลามเลี้ยงพวกเขาหลังจากที่พวกเขาทำกับเรา? ถ้าเขาเกิดในยุคโบราณเขาคงเป็นกบฏ!" เจ้าโซวานยันน์สาบาน เชอริลและเอ็ดธี่รู้ว่าไฮเดี๊ยบมักฝึกฝนในถ้ำ แต่มิได้พูดอะไรเลย โมฟานได้รับบาดเจ็บจากเรื่องนี้ และบาดแผลของเขายังคงเจ็บ โมฟานเป็นคนที่แค้น เขาจะไม่ให้อภัยพวกเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงก็ตาม! พยายามทำให้เขาเสียหาย? ฮึม, คนสุดท้ายที่พยายามทำเช่นนั้นคือคาร์ดินัลสีแดงที่ชื่อเจ้าชายเย็น, แต่ตอนนี้เขากำลังนับถอยหลังวันที่จะได้อยู่ในห้อง VIP ของศาลตัดสินศักดิ์สิทธิ์ที่จัดเตรียมไว้สำหรับอาชญากรที่ถูกตัดสินประหารชีวิต แล้วทำไมสาวสองคนที่ผมยังไม่ได้ยาวจนเต็มจะทำให้พวกเขาติดปัญหา! "มูไบ ฉันรู้ว่าคุณเอามาเยอะอยู่แล้ว คุณเอายาแข็งแรงมาด้วยหรือเปล่า?" เจ้าโซวานยันน์ถาม มูไบตาเปิดกว้าง เขาตอบอย่างโกรธ "คุณคิดว่าฉันเป็นใคร? ทำไมฉันถึงมีอย่างนั้นด้วยล่ะ!?" "ฉันเห็นร้านขายยาเมื่อผมเดินเล่นมานั้น ผมไม่รู้ว่าจะผสมยาอย่างไร ใครรู้บ้าง?" โมฟานถาม "ผมรู้อยู่... แต่ไม่ใช่เรื่องเกินไปหรือเปล่า?" มูไบกระซิบ "เกินไปอะไร? พวกเขาปฏิบัติกับเราเหมือนหมาจากชนบทตั้งแต่ก้าวแรกที่เราก้าวเข้ามาในโรงเรียน! สายตาและเสียงพูดของพวกเขา เหมือนพวกเขาเป็นคนเดียวที่สะอาดศักดิ์สิทธิ์ในโลก, คนอื่นๆ เลยเป็นขยะ... ฉันจะไม่ยอมรับได้ แม้ว่าคุณจะทำได้" เจ้าโซวานยันน์พูดโกรธ เจ้าโซวานยันน์หลงใหลผู้หญิงโดยเฉพาะอย่างยิ่งสาวสวยที่มีรูปร่างเย้ายวน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบพวกสาวอวดดีที่มองลงผู้หญิงเหล่านั้น! พวกเขาจะอยู่ที่นี่เดือนหนึ่ง หากไม่สอนสองสาวนั้นให้ได้ สาวๆ อาจจะบูลลี่พวกเขาอีก! "ยาตกหลับเป็นเรื่องเกินขอบเขต เราต้องรอโอกาสอีกครั้ง เราต้องสอนพวกเขาให้รู้" โมฟานส่ายหน้า เขายอมรับว่ามันค่อนข้างไม่เป็นธรรม "ฉันไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรกับพวกเธอ เราแค่ต้องเทเลือดปลอมบนผ้าปูเตียงของพวกเธอเพื่อทำให้พวกเธอกลัวจนตาย" เจ้าโซวานยันน์พูด "ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ เราไม่ควรผูกพันกับผู้หญิงสองคนนี้มากนัก" มูไบพูด เจ้าโซวานยันน์ไม่รู้ว่าจะผสมยาอย่างไร ในขณะเดียวกันก็ไม่มีร้านขายของชำภายในหลายสิบกิโลเมตรเลย อย่าพูดถึงร้านขายยา เขาจึงยอมปล่อยความคิดนั้นไปและมุ่งสนใจเนื้อกระต่ายป่าอร่อย เสียงไซเรนแหลมคมดังกรีดกรีดบนภูเขาหิมะ โมฟาน โซวานยันน์ และมูไบกำลังเคี้ยวเนื้ออร่อยเพื่อทำความสะอาดอาหารน่ารังเกียจที่พวกเขากินตอนเย็น เมื่อพวกเขาเห็นคู่ปีกสีขาวนมจำนวนหลายสิบคู่ล้อมรอบ ทีมเมกกาของสีขาวลงจอดตรงหน้าพวกเขา หนึ่งคนที่คิ้วหนาเดินเข้ามาแล้วทำหน้าเคืองเมื่อเห็นกระต่ายป่าย่าง "เราได้รับรายงานว่ามีคนทำร้ายสัตว์เล็กบนภูเขา ฉันเชื่อว่าคุณได้รับแจ้งว่าอย่าทำร้ายสิ่งมีชีวิตใดบนแอลป์เมื่อคุณก้าวเข้ามาที่นี่ คุณสามคนต้องตามฉันไป; ครูผู้บังคับใช้จะลงโทษคุณตามกฎ" เมกกาตรพูดด้วยความไม่พอใจ โซวานยันน์โกรธจนระเบิด พูดก้าวหน้า "เชี่ย! เราแค่ล่าสัตว์ป่าเพื่อกินเท่านั้น คุณพูดจริงเลยหรือ? คุณคิดว่าภูเขานี้เป็นของคุณหรือเปล่า!? ไม่ได้หมายความว่าเรากินอาหารที่โรงเรียน!" "หยุดมือของคุณไว้ ไม่อย่างนั้นผมจะถือว่าคุณต่อต้านการจับกุม เราจะไม่อ่อนโยนกับคุณ!" เมกกาตรตอบอย่างเย็นชา "เชิญมาเลย! ถ้าใครทำให้ขนผมของฉันโดนสัมผัสได้หนึ่งเส้นเดียว ฉันก็พร้อมให้เรียกว่าหลานคุณ!" โซวานยันน์ตะโกน เขาเหนื่อยล้ากับสถานการณ์นี้แล้ว "เจ้าซ้าวเก่า, เจ้าซ้าวเก่า, เรามาควบคุมการเงียบก่อนเถอะ..." โมฟานเร็วใจแนะนำ เขายิ้มให้เมกกาตรและพูดว่า "เราจะกลับด้วยตัวเอง ไม่ต้องทำเรื่องซับซ้อน" "เราจะไม่ทำให้คุณลำบากหากคุณพร้อมร่วมมือ" เมกกาตรพูด.