1477 แผนการล้างแค้น แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth สำนักงานวินัยตั้งอยู่ในโครงสร้างคล้ายปราสาทสีฟ้าอ่อนที่ล้อมรอบคอของภูเขา เป็นที่มาของมางะที่ทำหน้าที่ลาดตระเวน พวกเขามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของสถาบันอัลป์ รวมถึงการลงโทษนักเรียนที่ฝ่ากฎ ขณะนั้นเป็นเวลาค่ำดึกแล้ว โม ฟาน, มู่ ไปและเจ่า มานหยานยืนอยู่ด้านนอกกำแพงของอาคารซึ่งสร้างจากกรวดมังกะปู มางะคนหนึ่งที่มีคิ้วหนากำลังห่อกระต่ายป่าอบกึ่งสุกด้วยผ้าชิ้นหนึ่ง ตัวผู้กระทำความผิดถูกจับได้เปื้อนมือแล้ว! พวกเขาได้พบกับอาจารย์ผู้ดูแลสำนักงานวินัยในระหว่างมื้ออาหาร เธอเป็นหญิงสวยหน้าตาดุจเฮเดียอายุประมาณเดียวกัน เธออุทิศความงดงามให้กับความเยือกเย็นและเคร่งครัด เหมือนแม่ชีฆาตกร เธอสวมชุดผ้าลินินสั้น แขนหุ้มด้วยผ้าประเภทต่าง ๆ คอปิดด้วยปกของชุดเดียวกัน สวมถุงมือและรองเท้าบูทยาว ใบหน้าปกคลุมด้วยผ้าคลุมบาง ๆ ดวงตาที่ดึงดูดส่งมุมมองเย็นซ่าน ไม่มีส่วนใดของผิวหนังที่มองเห็นได้ นอกจากบนคิ้ว โม ฟานและเจ่า มานหยานได้คุยกันแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ชื่อบรีอานคา เธอคงเคยเจ็บปวดมากจนต้องห่อหุ้มร่างกายอย่างเข้มงวด พวกเขาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในมือเธอเร็วขนาดนี้ พวกเขากลับเป็นคนที่ต้องเจ็บแทน! “พวกเรามักจะไม่ได้รับแขกที่ไม่เคารพกฎของเราเลย” เสียงของบรีอานคาแสดงออกถึงความไม่พอใจต่อสามคน “พวกเราตอนนั้นอยู่เหนือเขตของโรงเรียน” เจ่า มานหยานตอบ “กฎบอกว่าอย่าไปทำร้ายสัตว์ใด ๆ ใต้เทือกเขาอัลป์!” บรีอานคาพูดด้วยโทนที่โกรธจัด “อัลป์ขยายไปหลายประเทศ อย่าได้บอกว่าพวกเขาต้องปฏิบัติตามกฎของเธอด้วย” “ฉันคิดว่าเธอคงได้สำนึกแล้ว แต่กลับมาหาเหตุผลอ้างอ้างการทำผิดของเธอ!” บรีอานคาก้าวหน้า เท้าส้นสูงของเธอตีพื้นเป็นจังหวะ มางะที่ลาดตระเวนคนอื่น ๆ รีบถอยกลับ โม ฟาน, มู่ ไปและเจ่า มานหยานไม่มีคำพูดเลย ทำไมเธอถึงตำหนิพวกเขาเหมือนพวกเขาได้ฆ่าใครสักคน ในขณะที่พวกเขาแค่กินกระต่ายป่าอบ? ที่นี่เป็นสถาบันอัลป์จริง ๆ หรือเป็นโรงพยาบาลจิตที่เต็มไปด้วยคนบ้า? “บรีอานคา ค่ะ ขอโทษที่รบกวนอีกครั้ง” ศาสตราจารย์หลีและศาสตราจารย์เจิงรีบเข้ามา หลีเสี่ยวเหมยและชี จุนชิงก็อยู่ด้วยเช่นกัน หลีเสี่ยวเหมยมองไปที่สามคนที่ถูกล้อมรอบ ส่วนชีจุนชิงพยามอุทิศความยินดีต่อสถานการณ์ของพวกเขา ชั่วครู่ต่อมา เฮเดีย, เอดิธ และเชอร์ริลที่ถูกขอให้อยู่กับโม ฟานและคนอื่น ๆ ก็มาถึง โม ฟานสังเกตว่าเอดิธและเชอร์ริลดูแลกันด้วยสายตาที่มีอายุมากขึ้น ดูเหมือนว่าพวกเขาอาจเป็นคนที่แจ้งเหตุให้สามคนถูกจับ พอโม ฟานรู้สึกเกลียดชังต่อพฤติกรรมของพวกเขา! พวกเขาไม่ได้อธิบายในกฎอย่างชัดเจนให้โม ฟานและคนอื่น ๆ ฟัง เหมือนกับว่าพวกเขาตั้งตารอให้พวกเขาเกิดปัญหา โม ฟานพยายามกักเก็บความโกรธต่อผู้หญิงสองคนหลังจากเหตุการณ์กับเฮเดีย แต่สองคนยังไม่ยอมนิ่ง ถ้าเขาไม่สอนบทเรียนให้พวกเธอ สิ่งสุดท้ายที่เหลือคือชื่อสกุลของเขาจะไม่ใช่ “ฟาน” อีกต่อไป! “บรีอานคานะ ผมเชื่อว่าพวกเธอยังไม่คุ้นเคยกับกฎ พวกเธอคิดว่ากฎใช้แค่ในเขตโรงเรียนเท่านั้น ไม่ได้ครอบคลุมอัลป์ทั้งหมด ดังนั้นผมคิดว่าเราจะไม่ต้องลงโทษพวกเธอในครั้งนี้” เซย์ลันเข้ามาแนะนำ “กฎต้องได้รับการปฏิบัติตาม ไม่ว่าเขาจะเป็นนักเรียนของโรงเรียนนี้หรือโรงเรียนอื่น ๆ…” บรีอานคาตอบ “การลงโทษจะเป็นอย่างไร?” โม ฟานถาม “ถูกขังเป็นระยะเวลา ครึ่งเดือน!” บรีอานคาตอบกลับ “ไม่ว่าเราจะถูกขังแค่ไหน โรงเรียนของคุณก็เหมือนคุกบนภูเขาที่มีบรรยากาศงดงามอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม คุณจะให้เนื้อสัตว์บริการเราตอนขังหรือเปล่า?” โม ฟานถาม “เธอกำลังท้าทายผมอยู่หรือ?” บรีอานคาตอบตาเฉียบ “โม ฟาน ลืมสิ แค่ขอโทษเธอ พวกเธอคงไม่เครียดมาก” ศาสตราจารย์เจิงพูด “ใช่ พวกเขามีกฎของตัวเอง เราต้องปฏิบัติตามกฎในขณะที่อยู่ที่นี่…” — — ความวุ่นวายดำเนินต่อไปจนถึงครึ่งหลังของคืน โม ฟาน, มู่ ไปและเจ่า มานหยานได้รับการปล่อยกลับห้องพักแล้ว ความง่วงนอนแทบหายไปแล้ว พวกเขานั่งอยู่ที่บาร์กาแฟของห้องสมุด เจ่า มานหยานเดินไปมาที่หน้าต่างอย่างโกรธและสาบานว่า “ฉันไม่เคยรู้สึกอับอายแบบนี้มานานเท่าไหร่ พวกเขาให้ฉันขอโทษกระต่ายซะได้เลย ไอ้ขอโทษของฉัน!” “มันต้องไม่จบแค่แบบนี้ เราต้องสอนสองหญิงนั้นให้รู้ว่าเรามีกล้าหาญ!” โม ฟานโกรธเมื่อนึกถึงรอยยิ้มโก่งโจมตีของเชอร์ริลและเอดิธ “ฉันบอกเธอให้ให้ยาเขา แต่เธอสองคนกลับบอกว่าไม่เหมาะสม!” เจ่า มานหยานโกรธจัด “มันเกินขอบเขตแล้ว นอกจากนี้ถ้าพวกเขาแจ้งเรากลับให้แม่ชีฆาตกร พวกเขาก็อาจทำให้เราต้องโดนตัดสินบทลงโทษที่ยากกว่าการขอโทษอีกได้ พวกเขาน่าจะลงโทษเราอย่างรุนแรง เพราะพวกเขาเป็นกลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิผู้หญิงอยู่แล้ว มู่ ไป คุณรู้วิธีทำสารกระตุ้นทางเพศไหม?” โม ฟานกระซิบ มู่ ไปตะขย่ม “คิดอะไรอยู่?” “อย่าเข้าใจผิด แค่เล็กน้อยก็พอ เราจะใส่ลงในซุปผักที่ให้มื้อกลางวัน ไม่ใช่เขาจะต้องอยู่กับเราตอนบ่ายไหม? เราจะให้พวกเขาตามเราไปขณะที่ร่างกายร้อนขึ้น ไม่ใช่จะเห็นพวกเขาทำข้อเท้าเมื่อเดิน?” โม ฟานพูด “ฮ่า ๆ ๆ นั่นเป็นความคิดอันยอดเยี่ยม!” เจ่า มานหยานหัวเราะพลัน “โม ฟาน คุณสุดยอดจริง ๆ พวกเขาจะไม่จับได้ในมือเปื้อน และพวกเขาต้องรับความทรมานเอง” “ยากจะบอกว่าพวกเขาจะทนได้หรือไม่,” โม ฟานกล่าว “ฮ่า ๆ ๆ ……” เสียงหัวเราะชั่วร้ายของพวกเขาก้องไปทั่วบาร์กาแฟ แม้ว่ามู่ ไปจะไม่หัวเราะ เขาก็ยอมผสมสารกระตุ้นแล้ว เขาสามารถควบคุมปริมาณยาที่ให้ไม่ให้เกิดอาการร้ายแรง พวกเขาแค่ต้องการสอนสองหญิงนั้นให้หยุดรบกวน! — เช้าวันนั้น พวกเขาได้เข้าฟังบรรยายของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในโรงเรียน ห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยสาวๆ สาว ๆ มีผิวขาวดุจหิมะและเงางามดุจหยก เนื่องจากการดำเนินชีวิตและการรับประทานอาหารที่ดี ทำให้นักศึกษาที่สถาบันอัลป์แทบทั้งหมดเป็นสาวสวย พวกเธอต้องรักษาถ้อยแถลงอย่างเข้มงวดตลอดเวลา ทั้งหมดมีอัตลักษณ์อันสง่างามและธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ นอกจากกฎที่ไร้เหตุผลของโรงเรียนแล้ว ที่นี่ก็เป็นสวรรค์สำหรับผู้ชายเป็นอย่างยิ่ง… คนเดียวกันยังคงอยู่ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน มู่ ไปเริ่มรู้สึกประหม่าในที่นั่งของเขา แท้จริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำสิ่งโหดร้ายเช่นนี้ จึงยังมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย ตามสุภาษิต คนที่นอนกับสุนัขจะตื่นมาพบหมัด ถ้าเขายังคงโคจรอยู่กับคนอย่างโม ฟาน เขาอาจกลายเป็นหัวรบกวนในที่สุด! “วันนี้เรามีซุปมะเขือเทศ ให้ลองชิมนะคะ!” นักเรียนในชุดกั๊กสีขาวถือถาดใส่ซุปมะเขือเทศมาให้ทุกคน สถาบันอัลป์ต้องทำทุกอย่างตามขั้นตอนรวมถึงการจัดสรรอาหาร ดังนั้นจึงง่ายต่อการใส่สารลงในอาหารของคนบางคน เชอร์ริลและเอดิธนั่งอยู่ที่ที่นั่งแถวที่ 8 และ 9 โม ฟานไม่สามารถใส่สารพิษลงบนโต๊ะได้ เพราะมีซูเปอร์เมจหลายคนนั่งอยู่ที่โต๊ะ พวกเขาอาจเห็นทันที จึงจึงวางแผนทำก่อนที่ซุปจะมาถึง “โม ฟาน ที่นั่งว่างตรงกลางแน่ใจหรือเปล่า?” เจ่า มานหยานกระซิบ “ไม่ต้องห่วง ฉันได้นับแล้ว” โม ฟานตอบ “ดีเลย” — ซุปถูกเสิร์ฟทีละถ้วย มู่ ไปเริ่มรู้สึกประหม่า ยิ่งกว่าครั้งแรกที่ฆ่าอสูรระดับผู้บังคับบัญชา โม ฟานและเจ่า มานหยานดื่มซุปอย่างผ่อนคลาย ดูเหมือนพวกเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ “บรีอานคา ค่ะ ฉันคิดว่าคุณกำลังยุ่งกับเรื่องอื่นอยู่” ผู้หญิงช่วยครัวพูดกับบรีอานคาด้วยรอยยิ้มอันร่าเริง “อืม ฉันจัดการได้เร็วกว่าเดิม” บรีอานคานั่งลงที่ที่นั่งว่าง “วันนี้เรามีซุปมะเขือเทศสูตรพิเศษของคุณแล้ว” ผู้ช่วยครัววางชามซุปมะเขือเทศที่แปดใส่หน้าบรีอานกา โม ฟาน, มู่ ไปและเจ่า มานหยานต่างกวัดตามากัน พวกเขามองจ้องที่ชามซุป โอ้พระเจ้า! ซุปนั้นมีอะไรแปลกประหลาด! “ขอสองส่วนด้วยค่ะ” บรีอานคาบอกผู้ช่วยครัว “ได้เลย เราเตรียมส่วนเพิ่มไว้แล้ว เอาชามนี้ไปด้วย แล้วฉันจะไปรับเพิ่มต่อไป พี่สาวลองรอแปบหนึ่งนะ” ผู้ช่วยครัวพูด “ไม่เป็นไร บรีอานคา ตื่นสายคืนที่แล้วเพราะคนที่ไม่ยอมเชื่อฟังกฎ พวกเธอคงต้องการซุปเพิ่มแน่นอน” เชอร์ริลพูด สองชามซุปถูกวางหน้าบรีอานกา เธอไม่ได้สังเกตอะไรผิดปกติ เธอถอดถุงมือ ปรากฏผิวขาวเงางามแล้วค่อยๆ ดื่มซุป... โอ้แม่เจ้า! โม ฟาน, เจ่า มานหยานและมู่ ไปรู้สึกเหมือนจะระเบิด พวกเขาเคยได้ยินว่าบรีอานคาเป็นเมจที่มีพรสวรรค์ที่สุดในสถาบันอัลป์ในรอบสามสิบปี การบรรลุระดับของเธออาจเหนือก่าอาจารย์เก่า ๆ เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อาศัยอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คนเดียวที่เทียบเท่ากับเธอคือเฮเดีย แต่เฮเดียยังเป็นนักเรียน การบรรลุของเธอยังอ่อนกว่ามาก! “โม ฟาน ทำไมหน้าเปลี่ยนเป็นสีซีดจัง?” เซย์ลันถามด้วยความเป็นห่วง เธอนั่งตรงข้ามโม ฟาน “ไม่มีอะไรหรอก ซุปก็เป้นอย่างที่คิดแค่นั้นเอง” โม ฟานพูดออกมาช้า บรีอานคายกเงยขึ้นมองโม ฟานด้วยสีหน้าตกค้าง ซุปเป็นเมนูโปรดของเธอ แต่โม ฟานกลับบรรยายว่าอร่อยแย่ นี่เป็นการล่อให้เธอโกรธใช่ไหม? — หลังอาหารกลางวัน ความคิดแรกของโม ฟาน, เจ่า มานหยานและมู่ ไปคือรวบรวมของใช้แล้วหนีให้ห่างที่สุด เมื่อยาชนะแบบสุดท้ายหมดแล้ว บรีอานคาจะข่วนพวกเขาให้ตายจนหมด สิ่งที่ศาสตราจารย์หลีและศาสตราจารย์เจิงทำได้ก็เป็นเรื่องยากที่จะหยุดเธอ!