บทที่ 326: ฉีกกระชากลู่เหนียน ประกายสายฟ้าอันบ้าคลั่งหมุนวนรอบกายม่อฟาน พลังงานสีม่วงดำที่บิดเบี้ยวควบแน่นกลายเป็นหอกยาวที่สร้างจากสายฟ้านับไม่ถ้วนต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็ว! ม่อฟานคว้าหอกสายฟ้าแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วประดุจระเบิด ราวกับว่าเขาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายฟ้า! หอกพุ่งตรงไปยังหน้าอกของลู่เหนียน สายฟ้าได้แสดงพลังทะลุทะลวงอันมหาศาลออกมาแล้วตอนที่มันเจาะกะโหลกของกิ้งก่าทรราชระดับสูง! สายฟ้าสีม่วงบิดเกลียวในอากาศ ปลายหอกสายฟ้าปะทะเข้ากับหน้าอกของลู่เหนียน ลู่เหนียนสัมผัสได้ถึงพลังของสายฟ้าที่โถมเข้าใส่ สายฟ้านี้ไม่มีผลทำให้เป็นอัมพาต แต่มันคือการทำลายล้างล้วนๆ และไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามันจะทรงพลังแค่ไหนเมื่อสายฟ้าจำนวนมหาศาลถูกรวบรวมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นหอกหนาขนาดนี้ เกราะทองคำของเขาเป็นสิ่งแรกที่ปะทะกับหอกสายฟ้า เกราะระดับสูงไม่มีโอกาสต้านทานพลังทะลุทะลวงนี้ได้เลย หอกเผาไหม้จนเกิดรูโหว่สีดำทะลุผ่านเกราะและปักเข้าที่หน้าอกของลู่เหนียน เกิดเสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหูอย่างรุนแรง! ประกายสายฟ้าชะลอลงเพียงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับผิวหนัง ซี่โครง และแผ่นหลังของลู่เหนียน ก่อนจะพุ่งทะลุออกไปด้วยแรงมหาศาล สายฟ้าฉีกกระชากแผ่นหลังของเขาจนเป็นรูเลือดขนาดใหญ่ หอกสายฟ้าปักคาอยู่ที่อก กระแสไฟยังคงส่งเสียงเปรี้ยะๆ ในอากาศ ร่างกายของลู่เหนียนแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลง เขาพยายามจะแตะรูที่หน้าอก แต่มือของเขากลับถูกสายฟ้าแผดเผาจนดำเป็นตอตะโกในทันที เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มือเลย เพราะพลังชีวิตของเขากลังเหือดหายไปด้วยความเร็วที่ถึงแก่ชีวิต ความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับมนุษย์ แต่มันคือช่วงเวลาที่ไม่สามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อีกต่อไป ซึ่งเป็นสัญญาณว่าความตายกำลังมาเคาะประตูเรียก “ได้...ได้ยังไง...แกทำได้ยังไง...” ลู่เหนียนจ้องมองม่อฟานด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว ม่อฟานในร่างปีศาจยืนอยู่ตรงหน้าเขา สายฟ้ากะพริบอย่างบ้าคลั่งรอบตัว เขาเหมือนกับเทพเจ้าแห่งสายฟ้าที่เพิ่งจุติลงมายังโลกมนุษย์ ม่อฟานแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของเขากับใบหน้าที่บิดเบี้ยวของลู่เหนียนช่างขัดกันอย่างสิ้นเชิง บางทีลู่เหนียนที่เพิ่งเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เมื่อไม่นานมานี้ คงไม่เคยคิดว่าเขาจะมาพ่ายแพ้ในเงื้อมมือของเด็กคนนี้ พลังอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ควรจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแท้ๆ ทำไม...ทำไมมันถึงกลายเป็นเป้าหมายแรกที่หันมาเล่นงานเขาแทนล่ะ? ธาตุปีศาจ เขาพยายามอย่างหนักเพียงเพื่อหาผู้สมัครที่เหมาะสมสำหรับการทดลอง แต่เขากลับสร้างใครบางคนที่กลายมาเป็นฝันร้ายของเขาโดยบังเอิญ คนที่เพิ่งจะใช้สายฟ้าเสียบทะลุร่างเขา... ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียวที่มองเห็น รูที่ไหม้เกรียมบนหน้าอกทำให้เกิดภาพที่น่าตกใจอย่างยิ่งในขณะที่ร่างกายของเขาค่อยๆ ล้มลงไปข้างหลัง ในช่วงสุดท้ายของชีวิต เขาตระหนักว่าท้องฟ้านั้นสวยงามเพียงใด ราวกับอัญมณีสีน้ำเงินยักษ์ อย่างไรก็ตาม เขาสังเกตเห็นใบหน้าหนึ่งบนท้องฟ้า ใบหน้าที่ดูชั่วร้ายปกคลุมด้วยเส้นสายสีแดงฉาน มันเป็นของชายหนุ่ม ผู้ทดลองที่สมบูรณ์แบบของธาตุใหม่นี้ เขาไม่อาจยอมรับมันได้เลย! เขาอยู่ใกล้มากแล้วที่จะมีปีศาจที่สมบูรณ์แบบอยู่ภายใต้การควบคุม ซึ่งเขาสามารถใช้อำนาจทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา... “อ๊ากกกกกก!” เมื่อชีวิตเดินทางมาถึงช่วงสุดท้าย กรงเล็บของหมาป่าเงานับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าใส่ร่างที่เกือบจะสิ้นลมของเขา เดิมทีลู่เหนียนคิดว่าชีวิตของเขาจะจบลงในไม่ช้า แต่เขายังคงต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดที่เหนือจินตนาการในวินาทีสุดท้าย ความเจ็บปวดนั้นเกิดขึ้นโดยตรงกับดวงวิญญาณของเขา หลังจากที่มันหลุดออกจากร่างเนื้อ! กรงเล็บเหล่านั้นสามารถโจมตีวิญญาณของเขาได้โดยตรง ม่อฟานตั้งใจทำเช่นนั้น โดยใช้กรงเล็บฉีกกระชากวิญญาณของเขาออกเป็นชิ้นๆ ไม่เปิดโอกาสให้ผู้บัญชาการคนนี้กลายเป็นวิญญาณผู้ล่วงลับ... วิญญาณของมนุษย์นั้นเปราะบางอย่างยิ่ง มันจะเลือนหายไปจากโลกหลังจากได้รับความเสียหายน้อยที่สุด ราวกับว่าวิญญาณกำลังทำซ้ำความตายของมันนับครั้งไม่ถ้วน เหตุผลที่นรกน่ากลัวนักก็เพราะว่ากันว่าเป็นการทรมานวิญญาณของผู้ที่ตายแล้วนั่นเอง! ลู่เหนียนไม่มีแม้แต่เวลาจะแสดงความสำนึกผิด ในขณะที่เขาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยกรงเล็บเงาของม่อฟาน ม่อฟานไม่ยอมให้ชิ้นส่วนเหล่านั้นล่องลอยไปตามลม พวกมันถูกดูดกลืนเข้าไปในแม่น้ำที่แปลกประหลาด มันดูเหมือนแม่น้ำปรโลก ที่มีวิญญาณสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่บนผิวน้ำ พวกมันดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งสำหรับวิญญาณที่แตกสลายของลู่เหนียน นี่คือนรกจริงๆ หรือ? เขามาลงเอยในนรกจริงๆ ใช่ไหม? —— จี้ส่งเสียงสั่นเบาๆ ม่อฟานถึงกับได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของลู่เหนียนจากข้างในนั้น ไม่ว่าจะอย่างไร วิญญาณที่ถูกดึงเข้าไปในจี้เสือน้อยจะถูกกลั่นกรองในที่สุด เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าความเจ็บปวดจากการถูกกลั่นกรองนั้นเทียบได้กับการทดลองที่ผิดมนุษย์หรือไม่ แต่อย่างน้อย มันก็คงไม่รู้สึกดีแน่ๆ เพราะอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับธาตุวิญญาณมักจะผูกติดอยู่กับความเจ็บปวด การทรมาน และความตาย — หลังจากฆ่าลู่เหนียนด้วยมือของเขาเอง ม่อฟานรู้สึกเหมือนสมองของเขาว่างเปล่า ราวกับว่าเขาสูญเสียจุดมุ่งหมายไป จ้านกงมองดูเขาจากระยะที่ปลอดภัย ไม่กล้าเข้าไปใกล้กว่านี้ จากสิ่งที่จ้านกงรู้ พลังที่ม่อฟานในร่างปีศาจแสดงออกมานั้นยังไม่ใช่ศักยภาพสูงสุดของเขา เขาต้องการช่วยม่อฟานให้ฟื้นตัวจากสภาพปัจจุบัน แต่เขาไม่รู้เลยว่าจะเข้าหาเขาอย่างไรดี มีผู้ทดลองไม่มากนักที่สามารถอยู่รอดได้นานขนาดนี้หลังจากการกลายพันธุ์ จ้านกงไม่ได้มีส่วนร่วมในการทดลองที่ไร้มนุษยธรรมนี้ด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่มีความคิดว่าจะต้องทำอย่างไร เขาตัดสินใจลองสื่อสารกับม่อฟาน เพราะดูเหมือนว่าเขายังคงมีความเป็นตัวของตัวเองอยู่บ้างเมื่อเทียบกับคนที่เคยกลายร่างเป็นปีศาจในอดีต “ม่อฟาน...” จ้านกงจับจ้องไปที่ม่อฟาน ม่อฟานในร่างปีศาจหันศีรษะกลับมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่จวนจะระเบิดออกมา เขาไม่ได้โจมตีจ้านกงในทันที เพราะเขายังพอจำหัวหน้าครูฝึกทหารจากเมืองป๋อคนนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดประดุจถูกฉีกกระชากได้ลุกลามไปทั่วสมองของเขา มันรุนแรงจนเขารู้สึกอยากจะฉีกหัวของตัวเองออกเป็นสองซีกด้วยมือเปล่า มันเป็นแรงกระแทกทางจิตวิญญาณที่ถาโถมและบ้าคลั่ง ซึ่งน่าจะเป็นผลกระทบตามมาจากการใช้สารีระโลหิต มันแรงพอที่จะทำให้คนเป็นบ้า และแม้กระทั่งทำลายวิญญาณของคนคนหนึ่งให้แหลกสลายได้อย่างสิ้นเชิง! ม่อฟานกรีดร้องออกมาประดุจสัตว์ป่า ธาตุไฟและธาตุสายฟ้าของเขาแผ่กระจายออกไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่งหลังจากที่เขาสูญเสียการควบคุม “ฟังนะ ฟังฉันนะ ม่อฟาน... ธาตุปีศาจไม่เคยถูกนับว่าเป็นธาตุเวทมนตร์จริงๆ เพราะผลกระทบที่น่ากลัวของมัน! มันเหมือนกับการเบิกศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของวิญญาณมนุษย์ออกมาล่วงหน้าเพื่อแลกกับพลังมหาศาลที่ระเบิดออกมาเพียงชั่วคราว แต่มันอาจจะทำให้วิญญาณของนายแหลกสลายในกระบวนการนี้ได้!” จ้านกงโพล่งออกมาเมื่อเห็นม่อฟานพยายามต่อต้านการพังทลายของจิตวิญญาณ “บอก...บอกผมมา...ผม...ควรทำยังไง!...” ม่อฟานที่ยังคงรักษาเศษเสี้ยวสุดท้ายของเหตุผลเอาไว้ได้ตอบกลับเขาไป!