บทที่ 728 - ทำไมต้องทำให้ชีวิตตัวเองลำบากด้วย? ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephIZ แก้ไขโดย Aelryinth “คิดจริงๆ เหรอว่าข้าจะไม่สามารถสังหารพวกเจ้าทั้งหมดได้?” ฉู่เฟิงย่ำลงบนหัวอสุรกายลิงทะเล แล้วจ้องไปยังฝูงอสุรกายที่เหลืออยู่ ฉู่เฟิงกําลังจะสังหารอสุรกายลิงทะเลตัวที่อยู่ใต้เท้าของตนพอดี แต่ฝูงลิงทะเลหลายร้อยตัวรอบขู่พร้อมกัน ร่างของมันสั่นไหวเล็กน้อย หยุดการขว้างคราบสกปรกน่ารังเกียจนั้นใส่ฉู่เฟิง และเผยเล็บมือที่เปล่งประกาย! “พวกกายสิทธิ์เล็กๆ นี่สามัคคีกันจริงๆ นะ ฉู่เฟิง เราควรหาที่กำบังแล้ว” เจ้าเหมยหลานกล่าวเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นผลดี “ข้าจะฆ่าพวกมันให้สิ้นซากไปเลย ข้าเคยกลัวอะไรมาก่อนหรือ?” ฉู่เฟิงแน่วแน่จะสังหาร “ปิศาจเหินสีเพลิงกําลังจะมาถึงแล้ว…” “อ้า งั้นคราวนี้ข้าจะไว้ชีวิตมันสักหน่อย…” ฉู่เฟิงและเจ้าเหมยหลานไม่กล้ายอมเสียเวลากับอสุรกายลิงทะเลมากไปกว่านี้ ทั้งสองจึงวิ่งหนีไปในทิศทางอื่นทันที นั่นเป็นทิศทางที่ทั้งคู่ควรไปรวมตัวกับคนอื่นๆ ทว่าความจริงคือ ทั้งสองได้สัมผัสลมเย็นที่วนเวียนรอบเกาะแล้ว และพื้นดินปกคลุมไปด้วยน้ําค้างแข็ง น้ําในแอ่งที่ทั้งสองเหยียบลงไปก็กลายเป็นน้ําแข็งในทันที นั่นเป็นสัญญาณว่า หมู่ซวี่ได้เริ่มควบคุมพลังเวทย์ความเย็นของนางแล้ว น้ําระหว่างเกาะทั้งหลาย คงจะกลายเป็นน้ําแข็งในไม่ช้า “ฉู่เฟิง ข้าเห็นภาพผิดไปหรือ?” เจ้าเหมยหลานถามเมื่อเห็นว่าปิศาจเหินสีเพลิงกําลังถอยหลัง “ข้ากลัวว่าไม่ใช่... พลังธาตุน้ําแข็งของหมู่ซวี่ค่อนข้างพิเศษ! ข้าคิดว่าพลังนั้นคงสามารถแผ่ขยายไปได้ไกลมาก” ฉู่เฟิงคิดว่าเจ้าเหมยหลานกําลังกล่าวถึงการที่น้ําแข็งตัว ทั้งที่ความจริงแล้ว พวกเขาอยู่ห่างจากหมู่ซวี่และคนอื่นๆ พอสมควร ทว่าพลังงานธาตุน้ําแข็งที่สามารถแผ่มาถึงพวกเขาได้ นับว่าบ้าบิ่นจริงๆ “เจ้ากําลังพูดถึงอะไรกัน? ที่ข้างหลังเมื่อกี้ ท่านใช้เวทย์แบบเดียวกับไอเจียงถู่เพื่อจับอสุริยะลิงทะเล!” เจ้าเหมยหลานกล่าว เจ้าเหมยหลานคิดว่าเขาเห็นผิดไป เขารู้จักธาตุที่ฉู่เฟิงมีอยู่เสมอ รวมถึงธาตุเงาที่ฉู่เฟิงซ่อนไว้เป็นความลับ “อ่า ใช่ คือธาตุอวกาศ” ฉู่เฟิงตอบ “จะว่าอะไรนะ หมายความว่าธาตุอวกาศ?” เจ้าเหมยหลานถาม “จะว่าอะไร ‘จะว่าอะไร’?” “ไอเจียงถู่ได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าทีมอย่างเป็นเอกฉันท์ก็เพราะธาตุอวกาศของเขา ท่านไม่เห็นหรือว่า เขาช่างเจ๋งแค่ไหนตอนที่กะพริบตาแล้วสังหารอสุรกายทันที? เทเลไคเนซิสของเขาสามารถต้านทานศัตรูได้อย่างง่ายดาย และการกะพริบตาทําให้เขาสามารถหลบหลีกคาถาการเคลื่อนไหวได้อย่างง่ายดาย พ่อของข้าเคยบอกข้าว่า ถ้าข้าตื่นขึ้นมาพร้อมธาตุอวกาศเมื่อถึงขั้นสูง พ่อจะมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของพ่อให้ข้า เจ้าเข้าใจไหมว่าครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินนั้นมีมูลค่ามากแค่ไหน... ท่วงท่าที่เจ้าตอบเมื่อกี้ก็เหมือน ‘อ่า ใช่ ธาตุอวกาศ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น’ เจ้ารู้ไหมว่าข้ากําลังพูดถึงอะไรอยู่?” เจ้าเหมยหลานกําลังจะคลั่ง เขาระบายคําพูดออกมารวดเร็วราวกับเครื่องกล กระทั่งอยากจะกรี๊ดใส่หูฉู่เฟิง! ฉู่เฟิงหัวเราะแห้งๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าเหมยหลานกลายเป็นนักรบสปาร์ตาคนหนึ่ง เอาล่ะ เขายอมรับว่าเขาปล่อยท่าทางที่ทะนงตัว! “เอาล่ะ ข้าขอนําเสนอเจ้าอย่างเป็นทางการ... ธาตุที่ข้าตื่นขึ้นมาหลังจากเป็นนักมายากลขั้นสูง ธาตุที่เจ๋งที่สุด ธาตุอวกาศ! อย่างไรก็ตาม เจ้าก็รู้ว่าข้าชอบแสดงตัวต่ําต้อย ดังนั้นเจ้าจึงสามารถเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ... อื้ม ท่านพ่อของเจ้าสนใจที่จะรับบุตรบุญธรรมบ้างไหม?” ฉู่เฟิงกล่าว สีหน้าของเจ้าเหมยหลานหม่นคล้อย เขาไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน! “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจ้าพัฒนาขึ้นถึงขั้นสูง... บอกข้าทีหลังเถอะ พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว อนุญาตให้ข้าใช้คลื่นซัดสาด!” เจ้าเหมยหลานกล่าว เจ้าเหมยหลานวิ่งเข้าใกล้น้ําโดยเจตนา เขาจึงควบคุมน้ําทะเลทันที ซึ่งรวมตัวกันเป็นกระแสน้ําทะเลที่พลุ่งขึ้นสูงกว่ายี่สิบเมตร กระแสน้ําซัดสาดไปข้างหน้า หักต้นไม้ที่ปกคลุมเกาะเป็นสองท่อน ลําต้นและกิ่งไม้ที่หักรวมกับกระแสน้ําทะเล ซึ่งยังคงซัดสาดต่อไปยังปิศาจเหินสีเพลิง เจ้าเหมยหลานใช้คลื่นซัดสาดได้ชํานาญ เนื่องจากเขาอยู่ใกล้ทะเล แรงของคลื่นซัดสาดจึงเพิ่มเป็นสองเท่า เนื่องจากเขาไม่จําเป็นต้องเตรียมน้ํา เจ้าเหมยหลานพอใจเมื่อเห็นคลื่นซัดสาดพุ่งเข้าหาปิศาจเหินสีเพลิงราวกับความหายนะ เขามีพลังมากขึ้นเมื่ออยู่ใกล้แหล่งน้ําใดๆ “นี่... เจ้าลืมไหมที่ภรรยาหลวงของข้ากล่าวไว้ ว่าปิศาจเหินสีเพลิงเหล่านี้เชี่ยวชาญในการควบคุมน้ําเช่นกัน?” ฉู่เฟิงถามเบาๆ รอยยิ้มที่เจ้าเหมยหลานมีหายไปทันที เขาจ้องมองไปที่คลื่นแล้วตระหนักว่าคลื่นได้หยุดเคลื่อนไหวแล้ว -คลื่นหยุดซัดสาด? การควบคุมแบบนี้บ้าบิ่นจริงๆ- เมื่อดูใกล้ๆ เจ้าเหมยหลานพบว่านัยน์ตาของปิศาจเหินสีเพลิงกลายเป็นสีฟ้าทะเล แสงสีฟ้าที่เปล่งออกมาจากนัยน์ตาทำให้คลื่นซัดสาดหยุดลง ช้าๆ คลื่นซัดสาดเริ่มไหลไปในทิศทางตรงกันข้าม เจ้าเหมยหลานไม่สนหรอกว่าคลื่นจะซัดสาดในทิศทางตรงกันข้าม นัยน์ตาของปิศาจเหินสีเพลิงเปล่งแสงสว่างจ้า คลื่นก็พุ่งเข้าหาทั้งสองคนดุจฝูงสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธแค้น คลื่นมีความสูงกว่าสามสิบเมตรภายใต้การควบคุมของปิศาจเหินสีเพลิง เมื่อทั้งสองชายหันกลับมามอง พวกเขาเห็นม่านมหึมาสีฟ้าทะเลพุ่งเข้ามาทางพวกเขา! “ข้าพัฒนาถึงขั้นสูงเมื่อข้ายังอยู่ในเมืองหลวงโบราณ...” “ขั้นสูงอะไรของเจ้า ยืมมือให้ข้าหน่อย รองเท้าเวทย์ของข้าหยุดทํางานแล้ว!” เจ้าเหมยหลานกรีดร้อง โดยไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุย “ทําไมเราต้องยัดเยียดตัวเองเข้าไปในความยุ่งยากนี้ เมื่อเราทั้งสองคนไม่มีคาถาการเคลื่อนไหว?” “พี่ชาย ขอโทษที ขอร้องล่ะ ใช้สิ่งที่เจ้ามีให้เราพ้นจากที่นี่เถอะ คลื่นกําลังไล่ทัน!” ฉู่เฟิงไม่รู้ว่าจะทําอะไร เขาสามารถหนีไปด้วยเงามัจจุราชได้มากที่สุด ปัญหาคือ ความแตกต่างหลักของเงามัจจุราชเมื่อเทียบกับคาถาการเคลื่อนไหวอื่นๆ นั่นคือ มันไม่สามารถใช้ได้ทุกที่ เขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างเสรีไปยังที่ที่มีเงา แต่หากไม่มีเงา คาถานั้นก็ไม่ต่างจากการวิ่งด้วยเท้าของเขาเลย! “เทเลไคเนซิส ใช้เทเลไคเนซิสเพื่อแยกคลื่น เจ้ามีธาตุอวกาศ!” เจ้าเหมยหลานร้องออกมา “ข้าเพิ่งเรียนรู้เทเลไคเนซิส ยังมีโอกาสที่วงโคจรดวงดาวจะขาดตอนระหว่างการควบคุม ข้าสามารถคว้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ได้มากที่สุด แต่สิ่งที่หนักกว่านั้นหรือก่อกําแพงด้วยจิตใจ... ข้าไม่รู้ว่าจะทําอย่างไร” ฉู่เฟิงตอบ “…” ฉู่เฟิงตื่นขึ้นมาพร้อมธาตุอวกาศอย่างแท้จริง แต่ก็ยังยากเหลือเกินที่จะควบคุมธาตุอวกาศอันทรงพลัง! ไม่เพียงแค่ต้องเอาใจใส่ในการเชื่อมต่อวงโคจรดวงดาว แต่นักมายากลยังต้องใช้เจตนาของตนเพื่อล็อกเป้าหมาย มันง่ายกว่าเมื่อใช้กับวัตถุที่ไม่เคลื่อนไหวหรือวัตถุเบา แต่คลื่นยักษ์ที่สูงกว่าสามสิบเมตรและกําลังซัดสาดอย่างรวดเร็วจะเพียงพอที่จะทําลายพลังจิตใจที่อ่อนแอของฉู่เฟิง! “เจ้าเป็นนักมายากลขั้นสูง แค่ทำอะไรสักอย่างสิ บ้าเอ้ย คลื่นอยู่เหนือหัวแล้ว!” เจ้าเหมยหลานกรีดร้องดุจหญิงสาวขี้ขลาด