บทที่ 719: ไม้ใต้น้ำ ปะการังหน่อไผ่ แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth หลังจากพ้นโซนปลอดภัยมาได้ไม่นาน กลุ่มก็พบกับแนวปะการังที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วผิวน้ำทะเลอย่างมากมาย แนวปะการังเหล่านี้เกิดจากปะการังแท้ถูกแดดและลมกัดกร่อนอย่างช้านานจนผิวสัมผัสกลับเรียบเนียนราวกับถูกขัดเงาไว้ โดยปกติแล้ว ปะการังแบบนี้ไม่ควรจะปรากฏอยู่ในบริเวณนี้ เนื่องจากเสี่ยงต่อการที่เรือเดินสมุทรขึ้นเทียบท่าจะพุ่งชน แต่ด้วยภาวะเศรษฐกิจทรุดตัวลงมาเป็นเวลานาน จึงไม่มีใครสั่งขจัดปะการังเหล่านี้ไปเสียที “ปะการังหน่อไผ่พวกนี้ ถ้าพบมากขนาดนี้ถือว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย” จียงอวี่ซึ่งมีความรู้ลึกซึ้งเรื่องภูมิศาสตร์ได้เริ่มขบคิดวิเคราะห์ไปพร้อมกัน โมฝานเป็นคนที่มักจะเรียนรู้สิ่งใหม่ด้วยความกระหาย เขาจึงเดินเข้ามาหาจียงอวี่ทันทีที่ได้ยินคำอธิบาย ทั้งยังเป็นเพียงคนเดียวในกลุ่มที่เต็มใจนั่งฟังเขาพูดเรื่องภูมิศาสตร์และดาราศาสตร์จนดึกดื่น อาจเป็นเพราะนี่คือสาขาที่โมฝานขาดความรู้ที่สุด “แล้วทำไมถึงเรียกว่าปะการังหน่อไผ่ล่ะ มันก็ไม่ได้ดูเหมือนหน่อไผ่เลยนะ” โมฝานเอ่ยถามขึ้น “นี่ เอากระจาแว่นตาน้ำมา จุ่มหัวลงไปในน้ำสิ แล้วจะเข้าใจเองว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น” จียงอวี่บอก โมฝานที่กำลังเบื่อกับการเดินทางอยู่แล้วก็เลยทำตามคำแนะนำ เขาสวมแว่นตาน้ำ แล้วเกาะขอบเรือในท่าทางที่ดูเคอะเขิน ก่อนจะเอาศีรษะจุ่มลงไปในน้ำทะเล แว่นตาน้ำมีประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยม ทำให้โมฝานมองเห็นใต้น้ำได้อย่างชัดเจน ภาพเบื้องล่างคือน้ำสีฟ้าเงียบสงบที่มีแพลงก์ตอนล่องลอยไปมา น้ำในระยะลึกไม่กี่ร้อยเมตรสว่างใสเป็นฟ้าอมเขียว ยิ่งลงไปไกลเท่าไรก็ยิ่งมืดครึ้มเป็นสีครามทะเล หากมองลงไปลึกกว่านั้น ก็มีแต่ความมืดเรียบ ขณะที่ร่างลอยไหวไปกับสายน้ำ โมฝานได้เห็นเงาสีดำขรุขระและหนาทึบแผ่จากบริเวณปะการังใต้ผิวน้ำลงไปถึงก้นทะเล พวกเขายังไม่ได้ออกห่างจากฝั่งมากนัก ทำให้โมฝานพอจะมองเห็นก้นทะเลได้ เงาสีดำนั้นคือก้อนหินรูปทรงสันแหลมที่ยื่นขึ้นมาจากน้ำ ปะการังที่ผุดเหนือผิวน้ำขึ้นมาคือกยอดของก้อนหินเหล่านี้ โมฝานสังเกตเห็นเงาสีดำที่คล้ายกันกำลังงอกขึ้นจากก้นทะเลหลายต่อหลายแห่ง บางแห่งงอกได้เพียงครึ่งทางจากผิวน้ำ บางแห่งก็เกือบจะถึงผิวน้ำแต่ยังอยู่ใต้น้ำ บางแห่งก็เพิ่งงอกขึ้นมาเพียงเล็กน้อย เมื่อมองจากระยะไกล มันดูราวกับป่าหินมหึมาที่กำลังงอกเงยขึ้นจากก้นมหาสมุทร เป็นภาพที่แปลกตาและน่าพิศวงเหลือเกิน “ปะการังหน่อไผ่จะงอกขึ้นทุกวัน มันดูดซับสิ่งสกปรก ฝุ่นละออง และขยะในน้ำ แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นก้อนหินที่งอกขึ้นเหมือนหน่อไผ่ หินเหล่านี้สูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นปะการังชนิดหนึ่งที่น่าสนใจมาก” จียงอวี่อธิบายให้โมฝานฟัง โมฝานยกหัวขึ้นมาจากน้ำ ล้างหน้า แล้วเอ่ยขึ้นว่า “น่าสนใจจริงๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เห็นหินงอกขึ้นได้เหมือนต้นไม้ พูดถึงเรื่องนี้ ปะการังหน่อไผ่ที่ผุดเหนือผิวน้ำอยู่ตอนนี้สูงราว ๆ สี่ร้อยฟุต ดูน่าตื่นตาตื่นใจมาก ทั้งยังสังเกตได้ว่าน้ำใกล้ฝั่งมีสีขุ่นขึ้นเช่นกัน” “ปะการังหน่อไผ่นี้เป็นของดีที่ช่วยกรองน้ำให้สะอาด แต่เมืองส่วนใหญ่มักไม่ชอบมัน เพราะเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เรืออับปาง” จียงอวี่อธิบายเพิ่ม โมฝานพยักหน้าเห็นด้วย เรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก ปะการังหน่อไผ่เหล่านี้ดูน่ากลัวเช่นกัน สำหรับเรือที่มี吃水线ลึก อาจไม่สามารถสังเกตเห็นปะการังหน่อไผ่บนผิวน้ำได้และอาจพุ่งชนตัวปะการังที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ ความเจริญเติบโตของปะการังหน่อไผ่อาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ขัดขวางการพัฒนาเมืองอย่างมาก “หันหัวเรือออกไปเลี่ยง พื้นที่ด้านหน้ามีปะการังหน่อไผ่ตายอยู่เป็นจำนวนมาก” หลิวเหมิงตะโกนแจ้งคนขับเรืออย่างเร่งด่วน “ตรงไหน เครื่องตรวจจับไม่แสดงอะไรเลย” คนขับเรือนุ่มชุดสีขาวตอบกลับ “เชื่อฉันเถอะ หันหัวเรือเดี๋ยวนี้!” หลิวเหมิงเปล่งเสียงแหบแห้งขณะที่ความตื่นตระหนกเริ่มครอบงำ คนขับเรือจึงหมุนหัวเรือให้เบนออกไปเลี่ยงพื้นที่ดังกล่าว ทั้งที่ในใจยังครุ่นคิดสงสัยอยู่ ทันใดนั้น เรือก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย ทำให้ทุกคนที่ผ่อนคลายจากการเดินทางต้องตกใจกลัว บรรยากาศรอบตัวดูตึงเครียดขึ้นมาทันที “เกิดอะไรขึ้น?” อีเจี้ยนตูถาม “ฝั่งขวาของเรือเพิ่งเสียสีไปหน่อยจากการถูกขีดข่วน ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่ก็ดีนะที่เราหันหัวเรือ ไม่งั้นลำเรือคงพุ่งชนปะการังแหลมคมใต้น้ำ” ลูกเรือคนหนึ่งรายงานหลังลงไปตรวจสอบสถานการณ์ ลูกเรือในห้องคนนั้นมองไปที่หลิวเหมิงด้วยความประหลาดใจ และเขาก็เริ่มประเมินชาวประมงต่อหน้าใหม่ทันที “หนุ่มน้อย ยอดเยี่ยมมาก คุณรู้ได้อย่างไรว่ามีปะการังหน่อไผ่ตายอยู่ในบริเวณนั้น?” ลูกเรือชื่อเจ้าฉิงถาม “ผมออกทะเลจับปลากับลุงเป็นประจำ ปกติเรือของเราจะไม่ได้พุ่งชนปะการังหน่อไผ่บ่อยนัก แต่ลุงสอนวิธีสังเกตุว่ามีปะการังพวกนี้อยู่ใกล้ๆ ไหม ผมบรรยายวิธีเป็นคำพูดไม่ได้หรอก แต่เอาเป็นว่า ผมบอกได้ว่ามันอยู่ตรงไหน!” หลิวเหมิงเรียนรู้ทักษะนี้ตั้งแต่ยังเด็ก จึงยากที่จะอธิบายรายละเอียดออกมา ความจริงแล้ว เขาพึ่งพาการเคลื่อนไหวของคลื่น, การสะท้อนของแสงแดด และประสบการณ์ของตนเองในการตัดสินใจ นี่คือทักษะจำเป็นสำหรับชาวประมงทุกคน และเขาก็คล่องแคล่วกับทะเลมากกว่าใครบนเรือลำนี้ “พี่ชาย เก่งจริงๆ เลย!” เจียงเสี่ยวซวยยิ้มพราย “แน่นอน... อื้ม!” หลิวเหมิงยิ้มแย้มก่อนที่จะชะลอแว่นเมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวซวยได้เปลี่ยนสวมชุดว่ายน้ำแบบบิกินี ชิ้นผ้าเล็กจิ๋วที่น้อยกว่าฝ่ามือปกปิดส่วนสำคัญของร่างกายอันงดงามเอาไว้ ส่วนผิวขาวเนียนและอ่อนนุ่มที่เหลือถูกปล่อยให้เปลือยเปล่าอยู่ในอากาศ หลิวเหมิงเคยเห็นบิกินีผ่านทางทีวี แต่เขาไม่เคยได้เห็นของจริงมาก่อน จึงกลืนลำบากทันที! เจียงเสี่ยวซวยยิ้มเสน่ห์ราวกับหมาจิ้งจอกขณะที่จับแก้วคอกเทลไว้ในมือ เธอดูราวกับกำลังพักผ่อนในวันหยุด เมื่อเธอเดินไปที่ดาดฟ้าเรือ สะโพกก็ส่ายไปตามก้าว เธอไม่ลืมที่จะหันมาและถามพร้อมรอยยิ้มว่า “อยากช่วยทาครีมกันแดดให้ฉันไหม?” หลิวเหมิงพยักหน้าเพียงช้าๆ — “เราอยู่ห่างจากฝั่งแล้วค่อนข้างมาก รอบตัวมีเกาะอยู่มากมาย เกาะเหล่านี้ส่วนใหญ่มีพื้นที่เพียงไม่กี่พันตารางเมตรเท่านั้น เราน่าจะเห็นเกาะหินที่ทีมเคยพบสัตว์ประหลาดทะเล” อีเจี้ยนตูจบการศึกษาจากโรงเรียนทหาร ต่างจากเพื่อนร่วมทีมที่ไม่มีระเบียบวินัย ทำให้เขาและหนานอวี่ต้องเป็นคนเดียวที่ยุ่งอยู่กับการวางแผนจัดการกับสัตว์ประหลาดทะเลอย่างที่คาดไว้! จากข้อมูลที่หลินจวินเซี่ยนให้ไว้ มีฝูงสัตว์ประหลาดทะเลทั้งเผ่าอยู่ในบริเวณนี้ เนื่องจากพวกเขายังไม่คุ้นเคยกับความสามารถของกันและกัน จึงยังไม่อาจบอกได้ว่าพวกเขาจะสู้กับเผ่าสัตว์ปิศาจทั้งหมดได้หรือไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขากำลังอยู่กลางมหาสมุทร อีเจี้ยนตูได้สอบถามดูแล้ว มีสมาชิกในกลุ่มเพียงสามคนเท่านั้นที่มีประสบการณ์การต่อสู้ใต้น้ำ หมายความว่าพลังการต่อสู้ของพวกเขาจะอ่อนแอลงมาก “มาตั้งมั่นที่นี่ก่อน เราจะตัดสินใจว่าจะใช้อุปกรณ์ดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้ายเมื่อเตรียมพร้อมแล้ว” หนานอวี่กล่าว “การใช้อุปกรณ์เป็นเรื่องไม่ฉลาด ยังไม่รู้เลยว่ามีสัตว์ประหลาดทะเลอยู่กี่ตัว หากมีมากกว่าหมื่นตัว เราคงตายเมื่อติดแหง็กอยู่ท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์!” อีเจี้ยนตูคัดค้านทันที