บทที่ 739 – คดีที่หายสาบสูญ! ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth “ชิบหาย พวกเราเสี่ยงชีวิตลงไปฆ่าสัตว์ประหลาดในทะเล แล้วผลสุดท้ายก็เป็นแบบนี้!” นานอวี่พูดด้วยโทนสีหงุดหงิดและโกรธจนฟันขากรรไกรกระแทกกัน “พวกคุณสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมได้หรือยัง? รู้ไหมว่าจริง ๆ แล้วมีเด็กหายไปกี่คน?” อี่เจียงตู่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มและหนักแน่น “ตลอดสามปีที่ผ่านมา… มีคดีมากกว่าร้อยคดี โดยเฉพาะในช่วงฤดูใบไม้ผลิของทุกปี นี่คือเอกสารบางส่วนที่ฉันสแงส์มาจากหน่วยงานหนึ่งในเมืองเฟินเหอ ตอนนี้ฉันก็จ้างคนไปสอบถามตามหมู่บ้านและเมืองต่าง ๆ แล้วด้วย เพื่อยืนยันว่าคดีเด็กหายเป็นเรื่องจริง พวกเขาอ้างว่าคนร้ายเป็นพวกค้ามนุษย์ แต่ความจริงคดีเหล่านี้ถูกจัดเป็นคดีที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดตั้งนานแล้ว! เพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีเด็กหายไปมากมายในช่วงฤดูใบไม้ผลิ” เจียงอวี่กล่าว โดยปกติคดีต่าง ๆ จะถูกแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ คือ คดีที่มนุษย์ก่อและคดีที่สัตว์ประหลาดก่อ คดีที่มนุษย์ก่อจะให้ตำรวจและกองกำลังพิเศษจัดการ ส่วนคดีที่สัตว์ประหลาดก่อจะต้องขึ้นอยู่กับสมาคมเวทมนตร์และกองทัพ เช่น นักล่าเมืองและนักรบเวทผู้พิทักษ์เมือง ส่วนสมาพันธ์นักล่า จะเข้ามาจัดการเฉพาะกรณีที่เกิดเหตุแต่ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาด หรือเมื่อสำนักงานเทศบาลเมืองรู้สึกว่าสมาคมเวทมนตร์และกองทัพทำงานไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ พวกเขาก็จะจ้างนักล่าให้มาแก้ปัญหา หากตลอดสามปีมานี้ มีเด็กหายไปมากกว่าร้อยคน และส่วนใหญ่เกิดในช่วงเวลาเดียวกันโดยไม่มีร่องรอยของการลักพาตัวจากคนค้า ย่อมไม่ต้องสงสัยเลยว่าคดีเหล่านี้ควรจัดอยู่ในประเภท “คดีที่สัตว์ประหลาดก่อ” “เราสืบต่อแล้วพบว่ามีคนเจตนาปิดบังและดัดแปลงบันทึก เพื่อไม่ให้คดีเหล่านี้ถูกจัดว่าเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาด” มู่ติงหยิงพูดต่อ “เมืองเฟินเหอนี้น่าผิดหวังจริง ๆ ไม่ว่าคนที่หายไปจะเป็นฝีมือสัตว์ประหลาดหรือไม่ พวกเขาก็น่าจะประกาศให้เป็นข่าวตั้งนานแล้ว เพื่อรวบรวมเบาะแสและป้องกันไม่ให้เด็กคนอื่น ๆ ตกเป็นเหยื่ออีก!” นานอวี่พูดด้วยความโกรธและเสียงดัง “ฮั้ม! พวกสภาเมืองไร้ประโยชน์อย่างนี้ เดี๋ยวฉันโทรหาพ่อเดี๋ยวนี้เลย…” เจียงเสียวซวีก็โมโหไม่ต่างกัน ทว่าคนอื่น ๆ ในทันทีก็มองมาที่เธออย่างจดจ่อ เจียงเสียวซวีดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งปากพูด เธอเหลือกตาแล้วพูดว่า “พวกคุณจะจ้องมาทำไม? ฉันจะบ่นให้พ่อฟังไม่ได้เหรอ?” “คุณหนู ฉันรู้ว่าพ่อของคุณมีอำนาจสูง แต่ตอนนี้พวกเรากำลังฝึกซ้อมอยู่และใช้ชื่อปลอม เราควรพยายามแก้ปัญหานี้ด้วยตัวของเราเองก่อน” มู่ติงหยิงกล่าว “อือม ไม่ควรเอาตัวตนออกมาเปิดเผย แต่เราต้องหาความจริงเรื่องเด็กที่หายไป เจียงอวี่ คุณสืบประวัติหลังของหลินจวินเซียนมาหรือยัง? เราเชื่อใจเขาได้ไหม?” อี่เจียงตู่ถาม “ผมตรวจสอบแล้ว เขาดูแลเรื่องการเงินของตระกูลหลิน นอกเหนือจากการขัดแย้งเรื่องที่ดิน เขาไม่มีประวัติอาชญากรรมใด ๆ อีกทั้งยังช่วยสร้างท่าเรือและโรงเรียนตามหมู่บ้านใกล้เคียง รวมถึงจัดงบประมาณสร้างถนนหลายสาย ผมถือว่าเขาเป็นนักลงทุนที่มีจิตใจดีพอสมควร” เจียงอวี่ตอบด้วยความมั่นใจ “เดาว่าเขาคงไม่มีเอี่ยวเรื่องเด็กที่หายไปใช่ไหม?” “แทบไม่มีทาง ความจริงคือในบรรดาเด็กที่หายไป มีลูกพี่ลูกน้องของเขา คนหนึ่งที่กำลังพักฟื้นอยู่ในหนึ่งในวิลล่าที่นี่ นั่นแหละเป็นหนึ่งในเหยื่อ” เจียงอวี่กล่าว “งั้นก็คุยกับหลินจวินเซียนดีกว่า เขาคงรู้จักเมืองเฟินเหอดีกว่าเรา” อี่เจียงตู่เสนอ —— ภายในห้องประชุมชั้นบนสุด… หลินจวินเซียนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ตัวแทนจากทีมชาตินั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองฟาก เจียงอวี่เตรียมตัวอย่างดี เขาเก็บข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมได้ลงในจานพกพา และนำมาฉายผ่านโปรเจกเตอร์ เมื่อทีมได้ฟังรายงานย่อของเจียงอวี่ ทุกคนก็โกรธแล้ว แต่เมื่อได้เห็นรูปภาพของครอบครัวที่ทารกในครรภ์หรือทารกเพิ่งคลอดหายไป สีหน้าของพวกเขาดูหม่นหมองและหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เหยื่อส่วนใหญ่เป็นชาวประมงและชาวนา เพียงได้เห็นรูปภาพก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าของพวกเขา สำหรับรัฐบาล เด็กทารกที่หายไปอาจเป็นเพียงคดีเล็ก ๆ ในนับร้อยนับพันคดี แต่สำหรับบรรดาครอบครัว มันคือความพินาศครั้งใหญ่ แม้จะรอเนิ่นนานแค่ไหน ก็ไม่มีใครมาให้คำตอบพวกเขา ตามคนที่เจียงอวี่จ้างไปสอบถาม คนเหล่านี้ยังคงรอใครสักคนมาช่วยลูก ๆ ของพวกเขาและนำกลับมา… แต่โมฟานและคนอื่น ๆ รู้ดีว่าชะตากรรมที่แท้จริงของเด็กเหล่านั้นเป็นเช่นไร หากพวกเขาได้ฟังความจริงคงช็อคจนเป็นลมทั้งเป็นแน่! “พอได้แล้ว…” นันร่งนี่ทนมองต่อไปไม่ไหว ดวงตาของเธอแดงก่ำ “เรื่องนี้ไม่มีทางให้อภัยได้!” หลินจวินเซียนกำหมัดแน่น เขาเพิ่งมาลงทุนในเมืองนี้ในนามของตระกูล เป้าหมายหลักคือการลงทุนและทำกำไร ตั้งแต่เข้ามาที่เมืองเฟินเหอ เขาเคยเจอปัญหาคดีความทางธุรกิจสารพัด แต่ทุกเรื่องเขาก็ทำด้วยความสุจริตใจ ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังเมืองเฟินเหอจะซ่อนความชั่วร้ายและแผนการอันแสนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้! เขาผิดหวังกับสภาเมืองเฟินเหอมากทีเดียว “เดี๋ยวฉันจะติดต่อหลี่จิงหมิงทันที…” หลินจวินเซียนพูด “ท่านหลิน กรุณารอสักครู่ สาเหตุที่พวกเรามาคุยกับคุณในวันนี้ เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่ชักใยอยู่ เบื้องหลัง แม้ว่านายกเทศมนตรีหลี่จิงหมิงอาจรู้เรื่อง แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนร้ายที่เราตามหา ยังไงเสีย นายกเทศมนตรีก็ไม่มีทางรู้ทุกเรื่องที่ลูกน้องทำหรอก” อี่เจียงตู่วิเคราะห์ด้วยเหตุผล “ใช่… คุณพูดถูก จริง ๆ ผมก็เพิ่งลงความเห็นเร็วไป” หลินจวินเซียนยอมรับ “เจียงอวี่ คุณเดินทางมาไกลขนาดนี้ น่าจะมีแผนจะสืบต่อใช่ไหม?” อี่เจียงตู่ถาม “มี… แต่วิธีนี้มันค่อนข้างไร้มนุษยธรรม” เจียงอวี่กล่าว “พูดมา” “คนที่ชักใยอยู่ลบหลักฐานจนหมดจด ติดตามเขาด้วยข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้คงยาก จนกว่าจะมีเด็กหายอีกครั้ง เมื่อมีการรายงานคดีเด็กหายใหม่ พวกเขาจะต้องพยายามปกปิดอีกครั้ง นั่นหมายความว่าฉันสามารถตามรอยและหาตัวคนวางแผนได้!” เจียงอวี่กล่าว “เดี๋ยวก่อน คุณจะใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อหรือ?” นานอวี่ปฏิเสธทันที “ไม่มีทางเลือกอื่น” เจียงอวี่กล่าว ทุกคนเงียบลง 상황은 생각보다 훨씬 더 복잡했다. 하지만 그들이 붉은 비상악마의 배 속에서 발견한 시신들을 떠올리자 숨결이 무거워졌다. 상황을 해결하지 못한다면 평생 죄책감을 안고 살아갈 텐데! 회의실에는 죽은 듯이 고요함이 감돌았다. 아무도 입을 뗄 줄 몰랐다. โทรศัพท์ของหลินจวินเซียนเริ่มดังขึ้น เขามองดูหมายเลขแล้วใช้เวลาสักครู่เพื่อให้ใจสงบก่อนจะรับสาย เขามุ่งหน้าไปทางประตู แต่ก่อนที่จะก้าวออกไป เขาก็ตะลึงขึ้นมาทันที มือของเขาเริ่มสั่นจนเกือบจะปล่อยโทรศัพท์ตก คนในกลุ่มมองมาที่เขาอย่างเป็นใจ สามารถได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้เบา ๆ ได้ หลินจวินเซียนหันกลับมามองพวกเขาด้วยสีหน้าซีดเซียว “เกิดอะไรขึ้น?” โมฟานถาม “ลูกพี่ลูกน้องของผม... คนที่สอง... เขาหายไปแล้ว...ครับ!” หลินจวินเซียนพูดด้วยความหวาดกลัว เหล่าจอมเวทย์หนุ่มสาวเพิ่งจะอธิบายชะตากรรมของเด็กที่หายไปให้เขาฟังเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อคิดถึงหลานชายอายุหนึ่งขวบที่เพิ่งจะฉลองวันเกิดไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ แล้วต้องมาเจอกับชะตากรรมเดียวกัน... หลินจวินเซียนแทบยืนไม่ไหว ที่อีกฝั่งของสาย โทรศัพท์มีเสียงผู้หญิงร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย ทุกคนในห้องประชุมก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ!